فیلم Lean on Pete 2017

در حدِ قابل قبول، اما به پای آثار قبلی آندرو های نمی‌رسد «من احساس می‌کنم هر کاری که انجام می‌دهم به آن حس تنهایی و آن میل به تنها نبودن مربوط است. فکر می‌کنم همهٔ ما بیشتر زمان‌مان را در حالِ احساس تنهایی می‌گذرانیم و راه‌هایی برای پنهان کردن تنهایی‌مان پیدا می‌کنیم—خواه در رابطه‌ها باشد، خواه در کار یا هر چیز دیگری—چون می‌دانیم وضع اساسی وجودمان...

در حدِ قابل قبول، اما به پای آثار قبلی آندرو های نمی‌رسد «من احساس می‌کنم هر کاری که انجام می‌دهم به آن حس تنهایی و آن میل به تنها نبودن مربوط است. فکر می‌کنم همهٔ ما بیشتر زمان‌مان را در حالِ احساس تنهایی می‌گذرانیم و راه‌هایی برای پنهان کردن تنهایی‌مان پیدا می‌کنیم—خواه در رابطه‌ها باشد، خواه در کار یا هر چیز دیگری—چون می‌دانیم وضع اساسی وجودمان احتمالاً تنهایی است. برای این داستان این موضوع به‌ویژه صدق می‌کند: چارلی وقت زیادی را صرف فرار می‌کند، از قاب خارج می‌شود و ناپدید می‌گردد. به نظرم ما دائماً با تنهایی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم، دنبال چیزهایی می‌گردیم که حس بهتری به ما بدهند، برای چیزهایی تلاش می‌کنیم که فکر می‌کنیم ما را خوشحال می‌کنند و وقتی آن‌ها شکست می‌خورند، برای چیز بعدی تلاش می‌کنیم و این چرخه را بارها تکرار می‌کنیم. این فقط نیاز زیستی پایه‌ای ماست که ما را به حرکت نگه می‌دارد.» - آندرو های؛ مصاحبه با Candid (۵ مهٔ ۲۰۱۸) چارلی تامپسون نوجوان پانزده‌ساله (با بازی چارلی پلامر) همراه با پدرش ری (تراویس فیلمِل) زندگی می‌کند، مردی که با الکل خودش را به قبر زودرس می‌سپارد. چارلی کاری پیدا می‌کند تا از یک اسب مسابقه‌ای پیر به نام «لین آن پیت» مراقبت کند، اما وقتی می‌فهمد مالک پیت، دل مونتگومری (استیو بوشمی)، قصد ذبح اسب را دارد، نابود می‌شود. برای نجات دوستش، چارلی پیت را دزدیده و آن دو در سفری دور و دراز از مرزهای مدرن آمریکا رهسپار می‌شوند. هوادارانِ آندرو های با تواناییِ بی‌چون‌وچرای او در پرداختن به احساساتِ عمیق اما دور از احساس‌گرایی شعاری آشنا هستند؛ فیلم‌های او موقع برخورد با موقعیت‌های بسیار احساسی از غلو و شیرین‌کاری‌های افراطی دوری می‌کنند. اگرچه در مقایسه با فیلم‌های برجسته‌ای مثل Weekend (۲۰۱۱) و 45 Years (۲۰۱۵)، Lean on Pete تاحدی به سمت ملودرام می‌رود، اما توانایی هایِ در پیش بردن شخصیت و مضمون از دل لحظات ساکتِ درون‌نگرانه همچنان برجسته است. پس چرا امتیاز بالاتر؟ فیلم – که با اقتباس از رمان ویلی ولاوتین (۲۰۱۰) ساخته شده – گاه افراطی عمل می‌کند: چارلی تا حد زیادی نقشی شبیه ایوب دارد و مجموعه‌ای از بدبیاری‌ها را تحمل می‌کند به‌طوری که انتظار دارید در نهایت با تشخیص بیماری لاعلاج روبه‌رو شود. همچنین ماهیت شبه‌استعاری برخی شخصیت‌هایی که با آن‌ها روبه‌رو می‌شود، برای فضای واقع‌گرایانه‌ای که های ساخته کمی بیش از حد آشکار و دم‌دستی است. ترکیبی از گزارشی دربارهٔ حالِ جامعه و رمان رشد شخصیت است؛ دیدن آن ارزش دارد، اما در نهایت فاقد یک محور موضوعیِ رضایت‌بخش است.