فیلم Down by Law 1986

کارهای جیم جارموش ممکن است برای سینمادوستان هم intimidating و هم ناامیدکننده باشد، زیرا حس آرامش و راحتی خاصی دارند؛ تقریباً مانند این که به صورت لحظه‌ای و بی‌برنامه ساخته شده‌اند، شبیه به یک واقعیت تلویزیونی، یک جوک درونی که همه درگیر آن با نگاهی به یکدیگر سر به سر گذاشته‌اند، مانند یک چالش در حالت مستی. این یادآور خاطرات خوبی از یکی از عجیب‌ترین...

کارهای جیم جارموش ممکن است برای سینمادوستان هم intimidating و هم ناامیدکننده باشد، زیرا حس آرامش و راحتی خاصی دارند؛ تقریباً مانند این که به صورت لحظه‌ای و بی‌برنامه ساخته شده‌اند، شبیه به یک واقعیت تلویزیونی، یک جوک درونی که همه درگیر آن با نگاهی به یکدیگر سر به سر گذاشته‌اند، مانند یک چالش در حالت مستی. این یادآور خاطرات خوبی از یکی از عجیب‌ترین آثار مجموعه Criterion Collection به نام «ماهی‌گیری با جان» است که یک مینی‌سریال شش قسمتی و خنده‌دار است و در آن جان لوری به سفرهای ماهی‌گیری با پنج چهره بزرگ سینمای آمریکا می‌پردازد که از جمله آنها جارموش و تام ویتس هستند. همچنین واضح است که جارموش ارتباط خوبی با بازیگرانش دارد، زیرا این فیلم بهترین و کنترل‌شده‌ترین کار من از روبرتو بنینی است. یکی از فیلم‌های کمتر متعارف جارموش، «گاست داگ: راه سامورایی» هنوز هم فیلم مورد علاقه شخصی من است، اما این فیلم نیز در کنار آن جایگاه بالایی دارد. همچنین می‌تواند با فیلم درخشان و جدی‌تر جف نیکولز به نام «گل» یک برنامه دوگانه جذاب تشکیل دهد. **این فیلم برای کسانی که به دنبال هیجان یا اکشن هستند مناسب نیست، اما برای کسانی که به دنبال یک فیلم خوب با شخصیت‌های به خوبی توسعه یافته هستند، ایده‌آل است.** این فیلم که به کارگردانی و نویسندگی جیم جارموش ساخته شده، به وضوح هرگز قرار نبود یک درام اکشن پرهیجان باشد. کارگردان به چیزی ظریف‌تر تمایل دارد و به عکاسی، زوایای بسیار خوب فیلمبرداری و استفاده از دکورهای خوب اهمیت می‌دهد. دقیقاً همین ویژگی‌ها در این فیلم وجود دارد که داستان مردی را دنبال می‌کند که در یک داستان عجیب در حال حاضر بیکار است، به شدت به پول نیاز دارد و یک کار به ظاهر ساده را قبول می‌کند. با این حال، این کار چیزی جز یک تله نیست: او به جرمی که هرگز مرتکب نشده متهم می‌شود، دستگیر می‌شود و در نهایت با مرد دیگری که مورد ظلم قرار گرفته و یک ایتالیایی که به سختی انگلیسی صحبت می‌کند، هم‌سلولی می‌شود. آنها تصمیم می‌گیرند که برای فرار همکاری کنند. نقطه قوت این فیلم توسعه شخصیت‌هاست. جرایم ممکن و بی‌عدالتی‌هایی که آنها تجربه کرده‌اند هرگز مورد سؤال نیستند، و همه اینها فقط برای قرار دادن این سه نفر در آن سلول زندان با هم است. اینجا است که فیلم واقعاً بهتر و جالب‌تر می‌شود، پس از یک مقدمه کند و نسبتاً طولانی که شاید ضروری باشد. هر یک از سه شخصیت اصلی حق دارند زمان و فضایی برای توسعه و نمایش شخصیت، خصوصیات و شیوه عمل خود داشته باشند. با گذشت زمان و هم‌زیستی اجباری و ایجاد یک طرح فرار مشترک، آنها باندی از اعتماد ایجاد می‌کنند که فیلم آن را قانع‌کننده و کاملاً معتبر به تصویر می‌کشد. در سطح فنی، نقاط قوت این فیلم شامل عکاسی سیاه و سفید، دکورها و لباس‌های قابل قبول، یک فیلمنامه بسیار خوب نوشته شده و ویرایش عالی است. این فیلم زمان زیادی نمی‌طلبد و ما آن را در کمتر از دو ساعت به سرعت تماشا می‌کنیم. همچنین موسیقی متن قابل توجهی ندارد، اما نیازی به آن نیز ندارد. واضح است که کارگردانی جارموش کار بسیار محکم و قابل قبولی انجام داده است، با وجود اینکه هنوز تجربه کافی نداشته و به سمت تجربی‌گرایی تمایل بیشتری دارد. تام ویتس و جان لوری با شخصیت‌های خود کار عالی‌ای انجام می‌دهند و واقعاً به چالش‌هایی که با آن روبرو هستند پاسخ مثبت می‌دهند. اما این روبرتو بنینی ایتالیایی است که در این جمع بیشتر درخشش دارد. او در حال حاضر یک کارگردان و بازیگر بسیار معتبر است، اما در آن زمان هنوز به‌خوبی در سطح جهانی شناخته نشده بود. با سبکی ملایم و خلاقیتی که او را در تقریباً تمام آثارش مشخص می‌کند، بازیگر هر صحنه‌ای که در آن ظاهر می‌شود را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و واقعاً دیدن کار او در اینجا، با همسرش نیکولتا براسکی که نقش کوچکی نزدیک به پایان فیلم دارد، لذت‌بخش است.