فیلم The Intern 2015

فیلمی سبک و مناسب تماشا در آخر هفته. ایدهٔ فیلم خوب است، اما قصه کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی است. بازی بازیگران فوق‌العاده است. بدون تردید می‌توان گفت این فیلم بهترین کارگردانی نانسی مایرز است. فیلمنامه خوب نوشته شده و به‌جای تمرکز صرف بر روابط، به دنیای معاصر و جنبه‌های دیجیتال هم پرداخته که تفاوت بزرگی ایجاد کرده و برای من بسیار لذت‌بخش بود. شاید از روی...

فیلمی سبک و مناسب تماشا در آخر هفته. ایدهٔ فیلم خوب است، اما قصه کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی است. بازی بازیگران فوق‌العاده است. بدون تردید می‌توان گفت این فیلم بهترین کارگردانی نانسی مایرز است. فیلمنامه خوب نوشته شده و به‌جای تمرکز صرف بر روابط، به دنیای معاصر و جنبه‌های دیجیتال هم پرداخته که تفاوت بزرگی ایجاد کرده و برای من بسیار لذت‌بخش بود. شاید از روی پوسترها یا تریلرها انتظار زیادی نداشتم، اما فیلم خیلی بهتر از آنچه تصویر می‌کردند توجه‌ام را جلب کرد. هرچند مدت فیلم حدود دو ساعت است، با این داستان و ریتم خوب آن حتی حاضرم نیم‌ساعت اضافه‌تر هم بنشینم. وقتی چیزی جذاب در حال رخ دادن است، کاستی‌ها را فراموش می‌کنیم و لحظه را می‌گذرانیم؛ دقیقا همان کاری که این فیلم با من کرد. این فیلم صرفا کمدی‌ای برای خنده‌های بلند نیست، بلکه کمدی‌اش از جنس مجموعهٔ شخصیت‌هاست. داستان دربارهٔ کسب‌وکار دیجیتال است و بسیاری از کسانی که با کامپیوتر سروکار دارند در نظر دیگران «گیک» به‌نظر می‌رسند؛ دنیای آن‌ها اغلب با کارشان گره خورده و از دنیای واقعی غافل‌اند. اینجاست که شخصیت مسن و خردمند داستان بر نسل جوان تأثیر می‌گذارد. بازیگران بدون شک یکی از نقاط قوت فیلم‌اند؛ رابرت دِنیرو در نقش شخصیت 73 ساله همچنان با نمایش فوق‌العاده‌اش تاثیرگذار است و این نقش انگار دقیقاً برای او نوشته شده است. در سوی دیگر، آن هاتاوی نقشی هم‌سنگ دِنیرو دارد و هر دو خوب درخشیده‌اند. روایت با صدای دِنیرو آغاز می‌شود و در میانه به مرور نُسخ دیگر شخصیت‌ها را هم در بر می‌گیرد؛ از مسائل حرفه‌ای به موضوعات شخصی می‌رسد و خانواده‌ای کوچک را نشان می‌دهد که تحت تأثیر مادرِ کارمحور قرار گرفته‌اند. اگر به فیلمی گرم، احساسی و تا حدی درام علاقه دارید، این فیلم شما را ناامید نمی‌کند. مخصوصاً به جوانانی که به دنیای دیجیتال معتادند توصیه می‌شود. (امتیاز: 8/10) داستان دربارهٔ بن ویتاکر (رابرت دنیرو) است که 70 سال دارد، بیوه است و خانواده‌اش—پسر و نوه‌ها—در فاصله‌ای دور زندگی می‌کنند. او وقت و اشتیاق دارد تا کاری جدید انجام دهد و در فروشگاه اینترنتی پوشاک زنانه به‌عنوان کارآموز مشغول می‌شود تا به جولز اوستین (آن هاتاوی)، جوانی که این کسب‌وکار را اداره می‌کند، کمک کند. جذابیت اصلی داستان رابطهٔ بین جولز و بن است: او جوان و کم‌تجربه است و بن باتجربه و دانا؛ با وجود اختلاف سنی زیاد، دوستی خوبی میان‌شان شکل می‌گیرد. بن نه فقط در کار، بلکه در زندگی شخصی جولز نیز حمایتش می‌کند؛ خانوادهٔ جولز در آستانهٔ از هم پاشیدن است و او بین کارش—که برایش اهمیت زیادی دارد—و خانواده باید انتخاب کند. با کمک بن، تصمیم درستی می‌گیرد. پیام کلی فیلم این است که «تجربه هرگز کهنه نمی‌شود». این ایده را دوست دارم: تجربه همیشه لازم، به‌روز و مفید است، هر نوع تجربه‌ای که باشد. فیلم مهربان و درعین‌حال دراماتیک است؛ بازی‌ها شما را می‌خندانند، به گریه می‌اندازند و دوباره به خنده وامی‌دارند. صحنهٔ پایانی به‌خصوص حس آرامش و رضایت ایجاد می‌کند. اگر دنبال چیزی سبک، گرم و دلنشین هستید، این فیلم را حتماً ببینید. در کل فیلمی خوش‌احساس و آرام‌بخش است؛ از آن فیلم‌ها که می‌نشینی و راحت تماشا می‌کنی. شخصیت‌ها بانمک و جذاب‌اند و داستان ساده اما گیرایی دارد.