فیلم هندی Kung Fu Yoga 2017

وقتی دو هنر باستانی متفاوت با هم دیدار می‌کنند این فیلم حاصل یک پروژه سفارشی نیست؛ پروژه زمانی کلید خورد که چند سال پیش دو رهبر ملی دیداری داشتند. به همین خاطر، به جز حضور بازیگران هندی و چند لوکیشن در هند، فیلم کاملاً «ساخت چین» و برای بازار چین به نظر می‌رسد. مانند بسیاری از محصولات مشابه، از نظر کیفی حرف زیادی برای گفتن ندارد...

وقتی دو هنر باستانی متفاوت با هم دیدار می‌کنند این فیلم حاصل یک پروژه سفارشی نیست؛ پروژه زمانی کلید خورد که چند سال پیش دو رهبر ملی دیداری داشتند. به همین خاطر، به جز حضور بازیگران هندی و چند لوکیشن در هند، فیلم کاملاً «ساخت چین» و برای بازار چین به نظر می‌رسد. مانند بسیاری از محصولات مشابه، از نظر کیفی حرف زیادی برای گفتن ندارد و بیشتر شبیه نسخه‌ای دیگر از «افسانه» همان کارگردان است. همکاری سینمایی بین هند و چین پدیده‌ای نادر است و کنجکاوی‌برانگیز بود، اما به‌جای یک بازیگران درخشان از هر دو طرف، تنها از طرف چینی‌ها چهره‌های مطرحی دیده می‌شوند و از سوی هندی‌ها نه چندان. بدترین فیلمنامه را باید به آقای تانگ نسبت داد؛ داستان عملاً برگ‌خوانی‌ای از فیلم‌های جست‌وجوی گنجی است که تا امروز بارها دیده‌ایم. حتی جکی چان هم نتوانست فیلم را نجات دهد؛ حضور او آن جادوی همیشگی را به نمایش نمی‌گذارد و بخش طنز-اکشنش هم چیز جدیدی ندارد. داستان درباره باستان‌شناسی مشهور چینی به نام جک است که همراه همتای هندی‌اش به یک مأموریت جدید می‌پیوندد. با ابزارهای تکنولوژیک مدرن، گروه به سوی یک دریاچه یخ‌زده در هیمالیا می‌روند؛ اینجا اولین و مهم‌ترین سرنخ برای ادامه جست‌وجو است. اما گروه مسلحی سر راهشان قرار می‌گیرد و ماجرا به دبی و سپس غرب هند کشیده می‌شود و با کلی اکشن و ماجراجویی به پایان می‌رسد. «واستو شاسترا؛ قدیمی‌ترین کتاب شناخته‌شده درباره طراحی معماری.» صحنه آغازین به هزاران سال پیش اختصاص دارد اما گرافیک آن قسمت بسیار ضعیف است؛ حتی بازی‌های کامپیوتری CGI بهتری دارند. از همان شصت ثانیه اول علاقه‌ام را نسبت به فیلم از دست دادم. طراحی بدلکاری‌ها واقعاً افتضاح بود و بیش از حد غیرواقعی؛ حس کردم دارم نسخه‌ای تبلیغاتی از سینمای تولوود یا فیلم‌های قالبِ راجامولی را تماشا می‌کنم. به‌نظر می‌رسد کسی برای ساخت یک فیلم باارزش هنری یا سینمایی انگیزه نداشته و پروژه صرفاً برای اجرای وعده‌ای سیاسی تهیه شده و خیلی بد ارائه شده است. ترکیب «کنگ‌فو و یوگا» عنوان بدی نیست—دو فلسفه کاملاً متضاد؛ یکی خشونت و دیگری صلح و سلامتی—اما استفاده از آن‌ها برای روایت داستان هم چندان تازه یا تأثیرگذار نیست. فیلم قابل تماشا است اما اصلاً خوب نیست؛ ممکن است بدترین فیلم جکی چان باشد که دیده‌ام. تبلیغ پروژه‌های جاده‌ای غیرواقعی در فیلم هم ایده‌ای بد بود و به شکست در هند کمک می‌کند. در هند بازیگران زن خوبی کم نیستند، اما در این فیلم دیشا پاتانی انتخاب شده است. او زیباست اما بازی‌اش ضعیف‌تر از گرافیک فیلم است؛ دیالوگ‌ها را بیشتر می‌خواند تا آن‌که طبیعی اجرا کند. پایان‌بندی هم واقعاً ناامیدکننده و آسان‌گیرانه است؛ شاید برای زندگی واقعی قابل توجیه باشد اما برای یک فیلم سرگرم‌کننده نه. کسانی که دنبال فیلم‌های جست‌وجوی گنج هستند، بهتر است از دیدن این فیلم صرف‌نظر کنند چون بیشتر شبیه یک پارودی است تا یک اثر جدی. در کل فیلم تحت تأثیر بخش‌های ضعیف بسیار زیادی قرار دارد و به‌راحتی یکی از فیلم‌های قابل‌رد شدن سال است، حتی اگر یک نام بزرگ در آن حضور داشته باشد. امتیاز: 2 از 10