فیلم Pale Rider 1985

هیچ چیز جای یک قطعهٔ خوب از هیکوری را نمی‌گیرد. آغاز «پِیل رایدر» فوق‌العاده است: ابتدا همه‌چیز آرام و بی‌سروصداست، اما ناگهان سکوت با غرش سم‌ها می‌شکند. گروهی از مردانِ مزدور کُوی لاهود از میان یک مجتمع کوچک معدن‌کاری می‌گذرند، اسلحه می‌کشند، تیراندازی می‌کنند و هر چه سر راه‌شان است لگدکوب می‌کنند. در این رفتار قلدرمآبانه، یکی از آن‌ها سگ جوانِ مگان را به ضرب گلوله...

هیچ چیز جای یک قطعهٔ خوب از هیکوری را نمی‌گیرد. آغاز «پِیل رایدر» فوق‌العاده است: ابتدا همه‌چیز آرام و بی‌سروصداست، اما ناگهان سکوت با غرش سم‌ها می‌شکند. گروهی از مردانِ مزدور کُوی لاهود از میان یک مجتمع کوچک معدن‌کاری می‌گذرند، اسلحه می‌کشند، تیراندازی می‌کنند و هر چه سر راه‌شان است لگدکوب می‌کنند. در این رفتار قلدرمآبانه، یکی از آن‌ها سگ جوانِ مگان را به ضرب گلوله می‌کشد. وقتی مگان حیوان محبوبش را دفن می‌کند، از خدا می‌خواهد کسی را بفرستد تا در برابر حرص و طمع لاهود که قصد تصاحب ادعاهای معدن‌چیان را دارد، به آن‌ها کمک کند. بعد مگان از کتاب مقدس می‌خواند و جملهٔ «دست بر اسبِ زردرنگ دیدم و کسی که بر آن نشسته بود مرگ بود» را بلند می‌خواند — و آنگاه سوارکاری تنها را می‌بینیم که به سوی آن‌جا می‌تازد… ببینید آن اسبِ زردرنگ را، چون کسی که بر آن نشسته بود کلینت ایستوود بود! و همین نکته‌ای است که فیلم را پیش می‌برد. مدتی طولانی بود که سینما تماشاگرِ یک وسترنِ واقعاً خوب نشده بود، و مشخص است که ایستوود که ژانر را از پایه می‌شناسد، خواسته این سبک جذاب و جزئیاتش را یادآور شود. او در این فیلم از ایده‌های ماورایی بهره می‌گیرد و هم‌زمان به آثاری مثل «های پلینز دریفتر» (1973) و «شِین» ادای احترام می‌کند. «پِیل رایدر» کار می‌کند چون ایستوود به ژانر عشق می‌ورزد؛ هیچ قابِ بیهوده‌ای در فیلم نیست و بازی‌ها کیفیت لازم را برای تقویت تأثیر فیلم فراهم می‌کنند. از افتتاحیهٔ پرطنین تا نمای پایانی چشم‌نواز، «پِیل رایدر» یک وسترن ماهرانه است که هنوز هم به‌عنوان یک عنوان برجسته در کارنامهٔ ایستوود باقی مانده است. داستانِ مربوط به هجوم دوران‌جویان طلا لذت‌بخشِ و شخصیت‌ها همگی محکم و قابل‌قبول‌اند — ایستوود در نقشِ اصلی بازی قوی‌ای ارائه می‌دهد، هرچند دوست داشتم شخصیت‌ها و نقشِ جان راسل بیشتر دیده می‌شد. فیلم شاید بی‌نقص نباشد، اما سرگرم‌کننده است و این برای من کافی است. اگر تماشاگرِ ثابت وسترن‌ها باشید، فرمِ فیلم برای‌تان آشنا خواهد بود: گروهی معدن‌چی تحت ظلمِ یک راسِ محلی قرار دارند که می‌کوشد زمین‌های‌شان را تصاحب کند و آن‌ها را از حقوق‌شان بیرون کند، حتی با تهدید و قتل. مانند «سر گالاهاد»، واعظِ دوره‌گرد (کلینت ایستوود) می‌آید و سعی می‌کند مردم را برای مقابله با جاه‌طلبی‌های حساب‌شدهٔ لاهود (ریچارد دایزارت) بسیج کند؛ پسرِ خشونت‌طلبِ او «جاش» (کریستوفر پن)، مامورِ اجراییِ کلانتر «استاکبِرن» (جان راسل) و غول مهربان آن‌ها (ریچارد کیل) دیگر مهره‌ها هستند. میانِ معدن‌چیان «بارِت» (مایکل موریارتی) و «سارا» (کری اسنودگراس) به نقطهٔ ناامیدی رسیده‌اند: شجاعت دارند اما از نظر نیروی انسانی و سلاح نابرابرند، پس واعظ مرموز باید کار بزرگی انجام بدهد. بقیهٔ داستان تا حد زیادی همان‌طور که انتظار می‌رود پیش می‌رود و بازیگران نقش‌های مکمل کارشان را خوب انجام می‌دهند، اما فیلم در اصل متعلق به ایستوود است که در اینجا دیالوگِ بیشتری نسبت به نقش‌های بی‌نامِش در فیلم‌های لئونه دارد. او با کاریزما صحنه را تسخیر می‌کند و در میان مناظری زیبا، جنبه‌ای از فرشتهٔ قصاص در اجرای او دیده می‌شود. فیلم سختی‌های پیشگامان را نشان می‌دهد و پستی، طمع و خشونت حاکم را برجسته می‌کند، اما استفاده از مردی از سوی کلیسا مؤثر است در کاهشِ بُغرنجیِ خشونت. او با ترکیب زیرکی، قدرت جسمی و این نکته که دشمنان در برابر مواجههِٔ فیزیکی با یک واعظ تردید دارند، استفادهٔ محدودش از اسلحه را هر بار مؤثرتر می‌کند. ریتم فیلم پیوسته است و اگرچه خط فرعیِ مربوط به عشقِ مگان به سگ کمی ناراحت‌کننده به‌نظر می‌رسد، «پِیل رایدر» ارزش چند ساعت وقت گذاشتن را دارد.