فیلم Flight of the Navigator 1986

فیلمِ «Flight of the Navigator» از یک ایده جالب بهره می‌برد که نسبتاً خوب به نمایش درمی‌آید. فیلم چیز خارق‌العاده‌ای نیست و می‌توانست هیجان‌انگیزتر باشد، اما در مجموع نود دقیقه‌ی قابل قبولی ارائه می‌دهد. جلوه‌های ویژه با گذر زمان چندان چشمگیر نشده‌اند، اما برای هدفشان کافی‌اند. جویی کرامر در نقش دیوید خوب است و پل روبنز در نقش مکس بامزه ظاهر می‌شود؛ همچنین سارا جسیکا...

فیلمِ «Flight of the Navigator» از یک ایده جالب بهره می‌برد که نسبتاً خوب به نمایش درمی‌آید. فیلم چیز خارق‌العاده‌ای نیست و می‌توانست هیجان‌انگیزتر باشد، اما در مجموع نود دقیقه‌ی قابل قبولی ارائه می‌دهد. جلوه‌های ویژه با گذر زمان چندان چشمگیر نشده‌اند، اما برای هدفشان کافی‌اند. جویی کرامر در نقش دیوید خوب است و پل روبنز در نقش مکس بامزه ظاهر می‌شود؛ همچنین سارا جسیکا پارکر جوان در نقش کارولین حضور دارد. فیلمنامه به‌طور کامل به بخش‌های پر احساس مورد نظر نمی‌رسد، اما دست‌کم در پایان تا حدودی همدلی مخاطب را نسبت به دیوید برمی‌انگیزد. این فیلم از زمان اکرانش در ۱۹۸۶ به‌خوبی دوام آورده است. اگرچه موسیقی متن آن تا حدودی سینت‌سایزری و قدیمی به نظر می‌رسد، اما هنوز هم یک ماجرای علمی–تخیلی سرگرم‌کننده است. وقتی دیوید سرش را می‌زند و به خانه برمی‌گردد، متوجه می‌شود که خانه‌اش دیگر مثل قبل نیست؛ پلیس او را به والدینش می‌رساند اما معلوم نیست در این هشت سال کجا بوده. دانشمندان او را معاینه می‌کنند و دیوید درمی‌یابد که یک سفینه فضایی وجود دارد که او را صدا می‌زند. پس از سوار شدن روی سفینه، متوجه می‌شود که برای اَبَرکامپیوتر سفینه آزمایشی انجام شده که اشتباه پیش رفته؛ حالا سوال این است که آیا می‌توانند او را قبل از رسیدن مسئولان به خط زمانی درست بازگردانند یا نه. تنش بزرگی در کار نیست و تا حدی قابل پیش‌بینی است، اما بازی‌های دلنشین کرامر جوان، سارا جسیکا پارکر در نقش کارولین و هوارد هسمن در نقش دکتر فارادی، فیلم را قابل‌تماشا می‌کنند. داستان ساده و خانوادگی است و جلوه‌های تصویری در تغییر شکل سفینه، سفر زیر آب و حرکت با سرعت بالا، مناسب به نظر می‌رسند. گاه‌به‌گاه دوباره دیدن این فیلم لذت‌بخش است؛ روحیه کنجکاو و خوش‌نیت آن تماشای خوشایندی می‌سازد.