فیلم Venom: The Last Dance 2024

خداحافظی نسبتاً محکمی برای سه‌گانه ونوم. ونوم: رقص آخر تا حدی بامزه است و با قصه‌اش سرگرمی کافی فراهم می‌کند. شخصاً چندان نخندیدم، اما تماشاگر چند ردیف آن‌طرف‌تر حسابی از فیلم لذت برد — دیدن خوشحالی مردم همیشه خوب است! تام هاردی همچنان عنصر کلیدی این فیلم‌هاست؛ بدون او فیلم‌ها خیلی کمتر لذت‌بخش می‌بودند. در پایان یک مونتاژ هست که برای من چندان تأثیرگذار نبود،...

خداحافظی نسبتاً محکمی برای سه‌گانه ونوم. ونوم: رقص آخر تا حدی بامزه است و با قصه‌اش سرگرمی کافی فراهم می‌کند. شخصاً چندان نخندیدم، اما تماشاگر چند ردیف آن‌طرف‌تر حسابی از فیلم لذت برد — دیدن خوشحالی مردم همیشه خوب است! تام هاردی همچنان عنصر کلیدی این فیلم‌هاست؛ بدون او فیلم‌ها خیلی کمتر لذت‌بخش می‌بودند. در پایان یک مونتاژ هست که برای من چندان تأثیرگذار نبود، اما احتمالاً برای طرفداران واقعی سری مؤثر خواهد بود. رایس ایفانز و چیوتل اجیوفور بیشتر از دیگر بازیگران جلب توجه می‌کنند. دو فیلم قبلی دست‌کم دلپذیر بودند؛ اما این یکی نه. شرور داستان مصنوعی به نظر می‌رسد، فیلم خیلی تکه‌تکه شده و تهدید جدی‌ای حس نمی‌شود چون موجودات و ادی همدیگر را مداوا می‌کنند. بعضی دیالوگ‌ها ضعیف‌اند و یک زیرپلات عجیب درباره کفش‌ها هم وجود دارد. ضمناً یکی از فلش‌بک‌های ادی صحنه‌ای نشان می‌دهد که او اصلاً در آن حضور نداشته است. شاید این یک دنباله بیش از حد باشد و داستان اینجا واقعاً نازک است، اما هنوز هم شیمی بین ادی (تام هاردی) و سمبیوتش گاهی لبخند برمی‌انگیزد. این بار نه تنها انسان‌ها در تعقیبشان‌اند، بلکه موجوداتی از سیاره ونوم به‌دنبال «کدکس» منحصر به‌فردشان می‌آیند تا رهبرشان را آزاد کنند و در کیهان ویرانی به‌بار آورند. در مسیر با مارتین (رایس ایفانز) و خانواده‌اش روبه‌رو می‌شوند و سوار یک ون می‌شوند و نسخه‌ای کم‌کیفیت از یک آهنگ را اجرا می‌کنند. همه‌چیز به یک پایان نسبتاً پیش‌بینی‌پذیر می‌رسد: انسانیت با انتخاب‌های سخت روبه‌رو است، بیگانگان ظاهراً شکست‌ناپذیر به موفقیت نزدیک‌اند و این زوج جسور باید فداکاری نهایی را بسنجند. جلوه‌های بصری گاهی چشم‌گیرند، اما برای نگه‌داشتن فیلم کافی نیستند چون فیلم به‌طرز مکانیکی جلو می‌رود. نوشته گاهی شوخ‌طبعی دارد و هاردی به‌نظر می‌رسد از نقش لذت می‌برد، اما چیوتل اجیوفور عمدتاً کم‌استفاده است و تکیه بیش از اندازه روی صحنه‌های نبرد تکراری باعث می‌شود فیلم در میان انبوه اقتباس‌های کمیک‌بوکی ۲۰۲۴ چندان برجسته نباشد. در مجموع دیدنی است اما به پای قسمت اول ۲۰۱۸ نمی‌رسد. «ونوم: رقص آخر» رابطه پرهرج‌ومرج ادی بروک و سمبیوتش را با عمق، تنش و طنز بیشتری بسط می‌دهد و دشمن جدید و تهدیدآمیزی به نام زنوفاژها معرفی می‌کند. با این حال پایان فیلم سطحی و تا حدی کارتونی است و حس پایان‌بندی قوی‌ای منتقل نمی‌کند؛ ونوم را در بسیاری از صحنه‌ها کمتر می‌بینیم که برای فیلمی که پایان یک سه‌گانه را رقم می‌زند ناامیدکننده است. دشمن اصلی و مفهوم «کدکس» فرصت کافی برای بروز نیافتند و پرداخت لازم انجام نشد. من همه فیلم‌های ونوم را دوست دارم. طنز فیلم جواب می‌دهد و دیدن هاردی در نقشِ «عروسک» سرگرم‌کننده است. اگر آن صحنهٔ درِ انفجار نبود، امتیاز کامل می‌دادم. با این حال فیلم همچنان لذت‌بخش است و زمان پخش برایم ایرادی ندارد. معمولاً از فیلم‌های دنیای مارول خوشم نمی‌آید؛ آن‌ها اغلب اغراق‌آمیز، نه چندان هوشمندانه و تکراری‌اند. ونوم استثنایی نادر است. اولاً تام هاردی بازیگری برجسته است؛ ثانیاً تعامل او با ونوم گاهی واقعاً خنده‌دار است. این آخرین و شاید ضعیف‌ترین فیلم سری، «ونوم: رقص آخر»، برخلاف قسمت‌های قبلی کمی عجولانه و ضعیف‌الاوج به‌نظر می‌رسد. با این حال لحظات طنز جذاب و اکشن قابل قبولی دارد. در مجموع حیف است اگر ونوم کنار گذاشته شود؛ اگر قسمت‌های قبلی را دوست داشتید، دیدن این فیلم ارزش دارد. قضیه «ونوم: رقص آخر» این است که مثل سفارش همبرگر محبوبت است و وسطِ خوردن می‌فهمی سس را فراموش کرده‌اند. تام هاردی هنوز هم در نقش ادی/ونوم عالی است — جدل درونی او عجیباً سرگرم‌کننده و حتی کمی احساسی است. لحظاتی واقعاً گرم و بانمک دارد که یادآور دلیل موفقیت این زوج است. اما بقیه چیزها به‌هم‌ریخته‌اند: داستان پراکنده، شخصیت‌های جدید فراموش‌شدنی و ضدقهرمان ضعیف است. انگار سازندگان گفتند «بله، همین هم خوب است.» لحظات کوتاهی از جذابیت کمدی دوستانه هست اما کافی نیست تا فیلم را نجات دهد؛ فیلم مثل کسی است که دارد به زحمت خود را تا خط پایان می‌رساند. اگر این آخرین فیلم ونوم باشد (و من امیدوارم چنین باشد)، زیاد ناراحت نمی‌شوم؛ حاصل کار مجموعه‌ای ترکیبی است—گاهی سرگرم‌کننده، اما در کل بیش از حد شلخته است تا کاملاً دوست‌داشتنی باشد.