فیلم The Purge: Election Year 2016

در حالی که اغلب مجموعه‌ها با دنباله‌هایی عرضه می‌شوند که کیفیتشان با گذر زمان افت می‌کند، سری «پاکسازی» جزو آن‌هایی است که هر بار بهتر شده‌اند. فیلم اول ایده‌ای خوب داشت اما دنبال داستان می‌گشت؛ دنباله‌اش، «پاکسازی: آشوب»، گامی رو به جلو بود و «پاکسازی: سال انتخابات» واضحاً بهترینِ مجموعه تا کنون است. ایدهٔ کلی این فیلم‌ها ساده است: پس از ناآرامی‌ها و جرم و جنایت...

در حالی که اغلب مجموعه‌ها با دنباله‌هایی عرضه می‌شوند که کیفیتشان با گذر زمان افت می‌کند، سری «پاکسازی» جزو آن‌هایی است که هر بار بهتر شده‌اند. فیلم اول ایده‌ای خوب داشت اما دنبال داستان می‌گشت؛ دنباله‌اش، «پاکسازی: آشوب»، گامی رو به جلو بود و «پاکسازی: سال انتخابات» واضحاً بهترینِ مجموعه تا کنون است. ایدهٔ کلی این فیلم‌ها ساده است: پس از ناآرامی‌ها و جرم و جنایت گسترده، حکومت ایالات متحده سقوط می‌کند و از خرابه‌ها حزبی جدید ظهور می‌کند که خود را «پدران مؤسس جدید» می‌نامند. آنها روشی یافته‌اند که جرم را به شکل قابل‌توجهی کاهش و مردم را ساکت کنند: هر سال، برای دوازده ساعت تمامی جرایم — از جمله قتل — قانونی اعلام می‌شود؛ این کشتار سالانه را «پاکسازی» می‌نامند. در این قسمت جدید، پاکسازی به مدت دو دهه اجرا شده است. سناتور چارلی ران (الیزابت میچل) در جوانی مجبور شده خانواده‌اش را حین پاکسازی جلوی چشمش ببینند و زنده بماند. اکنون او در مقام سناتور و نامزد ریاست‌جمهوری با برنامه‌ای ضدِ پاکسازی طرفداران زیادی جذب کرده است. حزب «پدران مؤسس جدید» که از محبوبیت او تهدید شده، از پاکسازی استفاده می‌کند تا رقبایش را از میان بردارد و تیمی از قاتلان را برای کشتن او می‌فرستد. سناتور تنها با محافظش لئو بارنز (فرانک گریلو، که نقش او در «آشوب» هم دیده شده) مجبور می‌شود برای زنده ماندن در طول آن شب فرار کند. در «سال انتخابات» پاکسازی بستری برای پرداختن به شکاف فزاینده میان ثروتمندان و نیازمندان است. فقرا به‌دلیل نداشتن توان مالی برای محافظت، بیش از دیگران قربانی پاکسازی می‌شوند. در این جهان، قتل قانونی‌شده ابزاری است که ثروتمندان و نخبگان سیاسی برای آرام نگه‌داشتن مردم و کنترل فقرا به کار می‌گیرند. وقتی قربانیان متوجه می‌شوند که مهره‌های بازی دست‌چین‌شده توسط طبقات مرفه‌اند، شروع به مقاومت می‌کنند… به هر وسیلهٔ ممکن. نخبگان این دنیا با ریاکاری‌های ایدئولوژیک و بهره‌بردن از مذهب برای پیشبرد منافع خود نشان داده می‌شوند. «گردشگری قتل» تشویق می‌شود و قدرتمندان از قوانین تسهیل‌کنندهٔ سلاح دفاع می‌کنند. این تصویر برای تماشاگر آشنا به دغدغه‌های سیاسی معاصر بارها قابل برداشت است. نقد اصلی من این است که گاهی پیام فیلم بیش از حد مستقیم و سنگین بیان می‌شود و در نتیجه عناصر ترسناک فیلم ضربه می‌خورند. در مقاطعی فیلم بیش‌تر شبیه یک اکشن می‌شود تا یک اثر وحشت — نکته‌ای ناامیدکننده برای مجموعه‌ای که در خلق سلاخی‌های خلاقانه (هرچند وحشتناک) توانا بوده است. آن صحنه‌ها و تصاویر ماندگار که شما را تا دیروقت بیدار نگه می‌دارند، در این قسمت کمتر شده‌اند و هرچه جلو می‌رویم، کمتر می‌بینیمشان. با این حال آنچه مشاهده می‌شود قدرتمند است. اگرچه فیلم کامل نیست، «پاکسازی: سال انتخابات» آن نمونهٔ نادری از سینمای وحشت است که هم سرگرم‌کننده است و هم حرفی برای گفتن دارد. چه با سیاست‌هایش موافق باشید چه نه، وسیلهٔ جذابی است برای بیان پیامی که در فرهنگ کنونی ما طنین دارد؛ هرچند نگرانم این پیام برای اکثر تماشاگران گم شود. از نظر بصری بهترین فیلم مجموعه است و بازگشت فرانک گریلو خوشحال‌کننده است، اما همچنان نسبت به «آشوب» یک قدم پسرفت محسوب می‌شود. امتیاز نهایی: ★★★ — دوست داشتم؛ شخصاً پیشنهاد می‌کنم ببینید.