فیلم The Adventures of Baron Munchausen 1988

پدرم و من رسم‌مان این بود که هر وقت وقت می‌شد و هوا مناسب بود، به تماشای فیلم می‌رفتیم. این یکی از فیلم‌هایی بود که او به‌عنوان فرصتی برای هم‌بستگی پدر و پسر مرا با خودش می‌برد. می‌فهمم چرا؛ هیچ‌کس مثل پدرم عاشق رمان‌های عامه‌پسند نبود و وقتی قرار بود چیزی را انتخاب کند، کلمه «ماجراها» دقیقاً با سلیقهٔ او در داستان‌های عامه‌پسند هم‌خوانی...

پدرم و من رسم‌مان این بود که هر وقت وقت می‌شد و هوا مناسب بود، به تماشای فیلم می‌رفتیم. این یکی از فیلم‌هایی بود که او به‌عنوان فرصتی برای هم‌بستگی پدر و پسر مرا با خودش می‌برد. می‌فهمم چرا؛ هیچ‌کس مثل پدرم عاشق رمان‌های عامه‌پسند نبود و وقتی قرار بود چیزی را انتخاب کند، کلمه «ماجراها» دقیقاً با سلیقهٔ او در داستان‌های عامه‌پسند هم‌خوانی داشت. شاید کمی از آن ذوق را به ارث برده‌ام. این اولین آشناییم با گیلیام بود و از همان‌جا در باز شدن درِ دنیای مانتی پایتون و انواع و اقسام دیوانگی‌ها نقش داشت؛ حتی روی عادت‌های مطالعه‌ام هم تأثیر گذاشت. پس، به‌عنوان یک کودک، این فیلم تأثیر عمیقی بر من داشت. خنده‌دار بود، ماجراجویانه بود، مسخره بود و در عین حال عمیق — آن‌قدر عمیق که حتی یک بچهٔ هشت‌ساله هم می‌توانست حس کند چیزی فراتر از درکش در حال وقوع است — و از آن فیلم‌هایی بود که من و پدرم هر دو به‌عنوان پدر و فرزند از آن لذت می‌بردیم، هر کدام به دلیلی متفاوت. اما حالا، احتمالاً بردن بچه‌ها به دیدن چنین فیلمی نامناسب به‌نظر می‌آید و مطمئنم اگر من همان‌طور که پدر با من و خواهرم ارتباط برقرار می‌کرد، با فرزندانم رفتار می‌کردم، شاید بابت بردنشان به چنین فیلمی دچار مشکل می‌شدم. پس این‌گونه فیلم‌ها را در خانه تماشا می‌کنیم. به هر حال من کاملاً به هوشمندی فرزندانم ایمان دارم؛ آن‌ها می‌دانند فیلم چیست و از نظر عاطفی توانایی مواجهه با این نوع شوخی‌ها و سرگرمی‌ها را دارند. در هر صورت، این فیلم درخشان بود و هنوز هم برایم ارزش زیادی دارد، چون مرا با گیلیام آشنا کرد و درهای زیادی را برایم باز ساخت.