فیلم Prey for the Devil 2022

ژاکلین بایرز در نقش «خواهر آن» بازی می‌کند — یک راهبه جوان آشفته که رابطه‌اش با مادر فقیدش که به‌طور بالینی اسکیزوفرن تشخیص داده شده بود، او را مصمم کرده تا عهد روحانیت ببندد و به افراد مبتلا به اختلالات روانی کمک کند. او در بیمارستان کلیسایی به‌عنوان پرستار کار می‌کند، جایی که کلیسای کاتولیک تحت رهبری پدر کوئین (کالین سالمن) و روان‌پزشک دکتر پیترز...

ژاکلین بایرز در نقش «خواهر آن» بازی می‌کند — یک راهبه جوان آشفته که رابطه‌اش با مادر فقیدش که به‌طور بالینی اسکیزوفرن تشخیص داده شده بود، او را مصمم کرده تا عهد روحانیت ببندد و به افراد مبتلا به اختلالات روانی کمک کند. او در بیمارستان کلیسایی به‌عنوان پرستار کار می‌کند، جایی که کلیسای کاتولیک تحت رهبری پدر کوئین (کالین سالمن) و روان‌پزشک دکتر پیترز (ورجینیا مدسن) از روش‌های علمی و کلیسایی برای درمان بیماران استفاده می‌کنند. پدر کوئین رهبری برنامهٔ آموزش بیرون‌ریزی (اجرا کردن مراسم بیرون راندن جن) را برعهده دارد و خواهر آن به همین امر جذب می‌شود. مهارت‌های او ابتدا وقتی امتحان می‌شوند که باید با تسخیر ظاهری دختر جوان «ناتالی» (پوزی تایلور) روبه‌رو شود، اما آن اتفاق فقط دریچه‌ای از جن‌ها را باز می‌کند — از جمله برخی که بسیار به خواهر آن نزدیک‌اند. در واقع، داستان ایدهٔ بدی ندارد، اما بازیگری و کل ارائهٔ فیلم بسیار کم‌جان است. البته چند لحظهٔ تأثیرگذار برای پریدن از جا وجود دارد، اما با پیش‌رفت داستان، هرگونه شباهت به قابل‌باور بودن را از دست می‌دهد. نگارش داستان مَبینِ آیات دینی و زبان محاوره را به صورت دست‌پاچه‌ای درهم می‌آمیزد و پایان‌بندی واقعاً کلیشه‌ای است. فیلم حسِ داستان کوتاهی که بیش از حد کش آمده را دارد. احتمالاً این داستان می‌توانست به‌عنوان یک درام تلویزیونی چهل‌وپنج دقیقه‌ای از مجموعه‌ای مانند «حکایت‌های غیرمنتظره» مناسب باشد تا اینکه با نماهای زیاد از ساختمان زیبا محل کار او و باران—خیلی زیاد باران—کش‌دار شود. امشب تنها در سینمای صد نفره دیدمش—تعجبی ندارم؛ واقعاً همه‌چیز ضعیف است. ژاکلین بایرز در نقش «خواهر آن» بازی می‌کند — یک راهبه جوان آشفته که رابطه‌اش با مادر فقیدش که به‌طور بالینی اسکیزوفرن تشخیص داده شده بود، او را مصمم کرده تا عهد روحانیت ببندد و به افراد مبتلا به اختلالات روانی کمک کند. او در بیمارستان کلیسایی به‌عنوان پرستار کار می‌کند، جایی که کلیسای کاتولیک تحت رهبری پدر کوئین (کالین سالمن) و روان‌پزشک دکتر پیترز (ورجینیا مدسن) از روش‌های علمی و کلیسایی برای درمان بیماران استفاده می‌کنند. پدر کوئین رهبری برنامهٔ آموزش بیرون‌ریزی را برعهده دارد و خواهر آن به همین امر جذب می‌شود. مهارت‌های او ابتدا وقتی امتحان می‌شوند که باید با تسخیر ظاهری دختر جوان «ناتالی» (پوزی تایلور) روبه‌رو شود، اما آن اتفاق فقط دریچه‌ای از جن‌ها را باز می‌کند — از جمله برخی که بسیار به خواهر آن نزدیک‌اند. در واقع، داستان ایدهٔ بدی ندارد، اما بازیگری و کل ارائهٔ فیلم بسیار کم‌جان است. البته چند لحظهٔ تأثیرگذار برای پریدن از جا وجود دارد، اما با پیش‌رفت داستان، هرگونه شباهت به قابل‌باور بودن را از دست می‌دهد. نگارش داستان مَبینِ آیات دینی و زبان محاوره را به صورت دست‌پاچه‌ای درهم می‌آمیزد و پایان‌بندی واقعاً کلیشه‌ای است. فیلم حسِ داستان کوتاهی که بیش از حد کش آمده را دارد. احتمالاً این داستان می‌توانست به‌عنوان یک درام تلویزیونی چهل‌وپنج دقیقه‌ای از مجموعه‌ای مانند «حکایت‌های غیرمنتظره» مناسب باشد تا اینکه با نماهای زیاد از ساختمان زیبا محل کار او و باران—خیلی زیاد باران—کش‌دار شود. امشب تنها در سینمای صد نفره دیدمش—تعجبی ندارم؛ واقعاً همه‌چیز ضعیف است. برای شروع با این فیلم فقط می‌خواهم این سؤال را بپرسم: «چطور کسی می‌تواند این فیلم را خیلی جدی بگیرد؟» بعد از اینکه دوستی به من گفت که مراسم بیرون‌راندن جن/تسخیر در زندگی واقعی این‌طوری نیست و صرفاً تأثیری نمایشی است که غربی‌ها به آن می‌دهند، دیگر نتوانستم این فیلم را خیلی جدی بگیرم. اگر این فیلم ادعا می‌کرد بر اساس یک داستان واقعی است، در آن ادعا شک می‌کردم. با این حال، هنوز هم تا حدودی ترسناک است. فیلمی نسبتاً معمولی و فراموش‌شدنی در ژانر وحشتِ تسخیر؛ ژانری که معمولاً علاقه‌ای به آن ندارم. در اینجا چیز زیادی نیست که آن را از دیگران متمایز کند: نورپردازی تاریک، جلوه‌های گریم قابل قبول و اجراهای متوسط، اگرچه ژاکلین بایرز خوب بود. این فیلم چیزی نیست که دوباره سراغش بروم. امتیاز: ۲.۷۵ از ۵.