فیلم Still Walking 2008

تماشای این فیلم گاهی برایم ناراحت‌کننده بود. داستان در خانه‌ی یک زوج سالمند می‌گذرد که پسر و دختر بزرگ‌شان — همراه خانواده‌هایشان — برای صرف شام دور هم جمع می‌شوند تا یاد پسر بزرگ‌ترشان را که چند سال پیش در نوجوانی غرق شد، زنده نگه دارند. هرچند احترام معمول فرزندان نسبت به والدین دیده می‌شود، خیلی زود مشخص می‌شود مادر به‌ویژه سخت‌گیرِ آداب و رسوم...

تماشای این فیلم گاهی برایم ناراحت‌کننده بود. داستان در خانه‌ی یک زوج سالمند می‌گذرد که پسر و دختر بزرگ‌شان — همراه خانواده‌هایشان — برای صرف شام دور هم جمع می‌شوند تا یاد پسر بزرگ‌ترشان را که چند سال پیش در نوجوانی غرق شد، زنده نگه دارند. هرچند احترام معمول فرزندان نسبت به والدین دیده می‌شود، خیلی زود مشخص می‌شود مادر به‌ویژه سخت‌گیرِ آداب و رسوم نیست و پرسش‌هایش از پسر و عروس — که رابطه‌شان گاهی پرتنش است — درباره‌ی برنامه‌هایشان برای بچه‌دار شدن، به کاوش عمیق‌تری درباره‌ی آرزوها و رنج‌های حاضران سر میز منجر می‌شود. تقریباً بیست سال است که خانواده‌ی من هیچ گردهمایی بین‌نسلی نداشته و بخش‌هایی از فیلم برایم بسیار آشنا بود؛ زیرا حتی جوان‌ترها نیز با ظهور شخصیت‌هایشان بر زندگی‌های ساختاریافته‌ی حاضر اثر می‌گذارند، چیزی که به صحنه‌ها اصالت می‌بخشد. در فیلم دعوا، قهر یا جنجال آشکاری نیست، اما از مشاهدات‌مان مشخص است که هر یک نقاط نرم و آسیب‌پذیری دارند و همه به شیوه‌های مختلف (و با افق‌های کوتاه‌مدت) به آینده می‌اندیشند. بازی کی‌رین کی‌کی در نقش مادر احتمالاً توجه مرا بیش از همه جلب کرد، اما سایر بازیگران گروه نیز داستانی تأثیرگذار، چالش‌برانگیز و شخصی را با اطمینان و ظرافت اجرا می‌کنند. فیلم نه کسل‌کننده است و نه کند؛ بلکه به قصه فرصت نفس‌کشیدن می‌دهد تا بتوانیم شخصیت‌پردازی‌های دقیق را در جریان تقریباً چهل و هشت ساعتِ حضور خانوادگی قدر بدانیم. روندی کند دارد، اما تماشایش قطعاً ارزشمند است.