سریال Stranger Things

متوسط در بهترین حالت این سریال در بهترین حالت متوسط است. آن را برای بزرگسالان توصیه نمی‌کنم؛ بیشتر مناسب کودکان و نوجوانان است. از منظر منِ بزرگسال، این سریال خسته‌کننده و غیر جدی بود. البته پروپاگاندا خیلی آشکار نیست و تا حدی پنهان است، اما وجود دارد و مخصوصاً در فصل پنجم قابل مشاهده است؛ چشم تیزبین متوجه آن خواهد شد. فصل سوم — بررسی بدون اسپویل Stranger...

متوسط در بهترین حالت این سریال در بهترین حالت متوسط است. آن را برای بزرگسالان توصیه نمی‌کنم؛ بیشتر مناسب کودکان و نوجوانان است. از منظر منِ بزرگسال، این سریال خسته‌کننده و غیر جدی بود. البته پروپاگاندا خیلی آشکار نیست و تا حدی پنهان است، اما وجود دارد و مخصوصاً در فصل پنجم قابل مشاهده است؛ چشم تیزبین متوجه آن خواهد شد. فصل سوم — بررسی بدون اسپویل Stranger Things برای اولین‌بار در سال ۲۰۱۶ وارد زندگی‌مان شد با یک فصل اول fenomenal و سپس فصل دومی که هرچند به آن اندازه نبود اما همچنان سرگرم‌کننده بود. برای ماجراجویی سوم با یکی از بهترین گروه بازیگران نوجوان (اگر نگوییم بهترین) واقعاً هیجان‌زده بودم. بازی‌ها شگفت‌انگیز است، به‌ویژه اگر سن اکثر بازیگران (۱۴–۱۷ سال) را در نظر بگیریم. میلی بابی براون فقط ۱۵ سال دارد! تعجب‌آور است که اگر او نامزد و برنده امی نشود، واقعاً نمی‌دانم چه کار بیشتری باید بکند. توانایی بی‌نقص او در نشان‌دادن احساسات و آن بیان‌های ظریف که تنها بازیگران بزرگسال و باتجربه به آن می‌رسند، فوق‌العاده است. او رکورد جوان‌ترین برنده اسکار را خواهد شکست؛ واقعاً سزاوار است. فصل گذشته من به نوآ شِنَپ (ویل بایرز) جایزه ویژه داده بودم که او هم بازی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد، هرچند شخصیتش این بار کمتر فعال است. در میان بازیگران نوجوان، میلی خیلی از هم‌نسلانش جلوتر است و به‌صورت غیرمستقیم باعث می‌شود اجرای سِیدی سینک (مکس) کمتر جلوه کند. واکنش‌های احساسی آن‌ها به رویدادهای دردناک متفاوت است؛ نه اینکه سِیدی نتواند احساسش را منتقل کند — من هم او و هم شخصیتش را این فصل بیشتر دوست داشتم — اما وقتی از شدت احساساتِ الون (۲۰۰٪ احساس) به بازیگر دیگری می‌پرید، همیشه احساس می‌کنید بازیگر دیگر در همان سطح نیست (که حقیقتاً اغلب همین‌طور است). به‌جز میلی، نقطه‌برجسته دیگر دیوید هاربر در نقش جیم هاپر است. این احتمالاً خنده‌دارترین و در عین حال احساسی‌ترین فصل تا به امروز است که هر دو به قوس داستانی هاپر و بازی درخشان هاربر برمی‌گردد. او لحظات خنده‌دار، شاد، غمگین، عصبانی، مست، شکست‌خورده و مفتخر را به‌خوبی اجرا می‌کند. قوس او ستون فقرات این فصل است؛ بدون او کیفیت فصل به این شکل نبود. شیمی هاربر با وینونا رایدر (جویس بایرز) قابل‌لمس است و همین برای من کافی است تا از تماشای سریال لذت ببرم. در ضمن، برادران دافر شایستهٔ تحسین زیادی هستند؛ فیلمنامه یکی از بهترین‌هایی است که در چند سال اخیر دیده‌ام. همه در فصل اول از استیو هارینگتون متنفر بودند، اما تکامل شخصیت او چنان عالی پرداخته شد که حالا همه او را دوست دارند. همین اتفاق برای بیلی هارگراو هم افتاد؛ من واقعاً در فصل قبل از او متنفر بودم چون شخصیتش کلیشه‌ای و ضعیف نوشته شده بود، اما حالا با اینکه داستان پس‌زمینه‌اش نوآورانه نیست، بی‌شک به شخصیتی جذاب‌تر تبدیل شده است. این نشان می‌دهد Stranger Things تقریباً هیچ شخصیت بدی (چه اصلی و چه فرعی) ندارد. مکس هم فیلمنامهٔ بهتری دریافت کرده و زمان حضورش در صحنه با الون باعث شده شخصیتش جذاب‌تر شود. گروه اصلی چطور؟ گِیتن ماراتازو (داستین) وقت کمتری با دوستان اصلی‌اش می‌گذراند، اما ماجرای فرعی او با استیو، اریکا سینکلر و رابین باکلی (افزودنی جدید که بهترین سورپرایز فصل بود) سرگرم‌کننده است، هرچند به یکی از مشکلاتم مرتبط است (بعداً توضیح می‌دهم). مایک ویلر، لوکاس، ویل، الون و مکس یک زیرپلات عاشقانه دارند که به‌طرز غافلگیرکننده‌ای از نظر واقع‌گرایی و گرمای احساسی برایم قابل‌قبول بود؛ دیالوگ‌های برادران دافر در این بخش خوب کار شده‌اند. طبیعتاً کمدی هم همیشه در این گروه حضور دارد و من در طول اپیزودها چند بار حسابی خندیدم. در نهایت، جاناتان و نانسی هم مسیر الهام‌بخشی دارند که نشان می‌دهد مردم در دههٔ ۸۰ چگونه زندگی می‌کردند؛ برخورد با تبعیض، بی‌عدالتی‌های محیط کار و سبک‌های مختلف زندگی همواره از طریق دیالوگ و رویدادهای طبیعی مطرح می‌شود. ساختار فصل را واقعاً دوست داشتم: هر گروه شخصیت‌ها ماجرای جانبی خود را دارد تا در پایان همه با هم متحد شوند و با شر در هاوکینز مبارزه کنند. هر اپیزود دارای ریتم و مدت‌زمان مناسب است و هیچ‌وقت احساس خستگی یا کاهش درگیرکنندگی نکردم. طبیعی است که من وقتی الون و هاپر روی صحنه‌اند بیشتر سرگرم می‌شوم، بنابراین زیرپلات‌های آن‌ها مورد علاقه‌ام شد؛ اما این موضوع چیزی از ارزش سایر داستان‌ها و شخصیت‌ها کم نمی‌کند. به‌عنوان نمونه، پایان فصل یکی از بهترین‌های سری است و نگه‌داشتن اشک در لحظات آخر سخت است، مخصوصاً اگر آن تجربهٔ دوستی دوران کودکی را گذرانده باشید. از نظر فنی هم سریال ثابت می‌کند که برای ارائهٔ لذت بصری به بودجهٔ عظیم نیاز نیست: طراحی لباس متناسب، صداگذاری و موسیقی دههٔ ۸۰، و استفادهٔ فراوان از جلوه‌های عملی همه در جای خود هستند. CGI مربوط به هیولاها و صحنه‌های اکشن قانع‌کننده است؛ تدوین کمی در اپیزودهای پایانی شل می‌شود اما مشکل جدی‌ای نیست. تنها ایراد اصلی‌ام مربوط به خط داستانی مرکزی است؛ همان ریسمانی که همهٔ زیرپلات‌ها را به هم وصل می‌کند. غیر از اینکه بسیار شبیه فصل قبل است (هیولا می‌آید، مردم را تسخیر می‌کند و داستان ادامه دارد)، در نحوهٔ بازگشت هیولاها — و چرایی آن — ضعیف‌تر است. داستانی دربارهٔ روس‌ها، پایگاه‌های مخفی و کدها وارد می‌شود که بیش از حد کلیشه‌ای و اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد و گاهی به سطحی از مضحک بودن می‌رسد که روی برخی صحنه‌های اکشن هم اثر گذاشته است. عجیب است که خط اصلی این‌قدر کلیشه‌ای و کم‌جذاب باشد در حالی که داستان‌های فرعی بسیار عالی‌اند. در مجموع، Stranger Things فصل دیگری عالی ارائه می‌دهد. اگرچه فصل ابتدایی همچنان بهترین شروع را دارد، فصل سوم بسیار بهتر از فصل قبل است. باز هم شخصیت‌ها عامل اصلی موفقیت سریال‌اند؛ حتی وقتی آن‌ها را به گروه‌های مختلف تقسیم می‌کنند، شیمی بین بازیگران حفظ می‌شود. میلی بابی براون تاج بهترین اجرا را پس می‌گیرد و با نمایش گسترهٔ احساسی‌اش شانس نامزدی‌ها و جوایز را تضمین می‌کند. دیوید هاربر پشت سر او قرار دارد و سپس بقیهٔ گروه درآمده‌اند؛ یکی از بهترین گروه‌های بازیگری که روی صفحهٔ تلویزیون دیده شده‌اند. برادران دافر نویسندگان استادکاری هستند که شخصیت‌ها را به‌خوبی پرداخت کرده‌اند و داستان‌های فرعی خنده‌دار و هیجان‌انگیزی ارائه داده‌اند. با وجود خط داستانی مرکزی ضعیف‌تر، Stranger Things فصل را با بهترین پایان سری به اتمام می‌رساند. اگر در ده دقیقهٔ آخر اشک نمی‌ریزید... واقعاً نمی‌دانم چرا. بی‌صبرانه منتظر فصل چهارم هستم، هرچند اگر همین‌جا هم سریال تمام می‌شد از پایانش راضی بودم. امتیاز: A- حضور در فصل اخیر را با تردید آغاز کردم. فصل قبلی به‌نظرم بازتکرار چیزهایی بود که قبلاً دیده شده و نگران بودم این هم تکرار همان فرمول باشد. خوشبختانه این‌طور نبود؛ فصل جدید محتوای تازه‌ای اضافه می‌کند و داستان کلی را بیشتر می‌پوشاند. جو ترسناک مناسبی هم دارد، با غنای نوستالژیک دههٔ ۸۰ و استفاده از موسیقی‌هایی که فضا را کامل می‌کنند. همه‌چیز خوب چیده شده — دکور، بازیگری و تعلیق‌هایی که شما را جذب می‌کند — و این فصل برای فصل بعدی نیز خوب زمینه‌سازی می‌کند. یادآوری: فصل قبلی پایان‌بندی ضعیف و ساده‌لوحانه‌ای داشت که حیف بود با شروع خوبی که سریال داشت. یادم نیست آهنگ "Africa" آن‌قدر در دههٔ ۸۰ محبوب بود — شما که دههٔ ۸۰ را به‌خاطر دارید چطور؟ من یادم است هیت شد؛ مادرم آن را دوست داشت و این نشان می‌داد موسیقی مخاطب عام هم داشت، اما به‌نظر نمی‌رسید تا قبل از حدود ۲۰۱۴ این‌قدر پخش آن در ایستگاه‌ها زیاد بوده باشد. به هرحال، این سریال یک درس مهم دارد: اول دو فصل فوق‌العاده بود، بعد افت کرد — شخصیت‌ها برخلاف گذشته رفتارهای نامتجانسی داشتند، مردان اغلب ناتوان جلوه کردند و سریال به سمت عناصری رفت که برخی آن را «ووک» می‌نامند. سپس چون بخشی از طرفداران فاصله گرفتند سریال آن جهت را کنار گذاشت و دوباره فصل‌های بعدی کیفیت‌شان را بازیافتند. فقط کاش نوستالژی دههٔ ۸۰ واقعی‌تر بود و نه برداشتِ میلنیال‌ها از آن دهه. هوشمندانه و شوخ‌طبع با چاشنی به‌جای ارجاعات دههٔ ۸۰. معرفی کلی و خلاصهٔ داستان Stranger Things سریالی محبوب در ژانر علمی‌تخیلی و وحشت است که از ۲۰۱۶ روی نتفلیکس پخش شد. ساختهٔ برادران دافر، داستان در دههٔ ۱۹۸۰ می‌گذرد و به‌خاطر المان‌های نوستالژیک، داستان پرتعلیق و ترکیب منحصربه‌فرد از ماوراءالطبیعه و علمی‌تخیلی طرفداران زیادی پیدا کرد. خلاصهٔ داستان: در شهر کوچک هاوکینز، ایندیانا، پسر جوانی به نام ویل بایرز به‌طرز مرموزی ناپدید می‌شود. در جست‌وجوی او، دوستان و خانواده‌اش با وقایع عجیب و دختری دارای توانایی‌های روانی که خود را «الون» می‌نامد برخورد می‌کنند. آن‌ها به تدریج آزمایشات مخفی دولتی و بعدی بُعدی موازی به نام Upside Down را کشف می‌کنند. مضامین کلیدی: - نوستالژی: سریال از فرهنگ پاپ دههٔ ۸۰ به‌وفور استفاده می‌کند و به آثار آیکونیک آن دوره ادای دین می‌کند. - دوستی: پیوندهای قوی میان گروه کودکان قلب سریال را شکل می‌دهد. - ماورایی و علمی‌تخیلی: سریال ترکیبی از عناصر ماورایی، توطئه‌های دولتی و ابعاد موازی است که روایت را جذاب و پرتعلیق می‌کند. شخصیت‌های اصلی: - الون (میلی بابی براون): دختری با توانایی‌های روان‌جنبشی که نقش محوری در مبارزه با موجودات Upside Down دارد. - مایک ویلر، ویل بایرز، جیم هاپر، جویس بایرز و دیگران نیز نقش‌های کلیدی و تکامل شخصیتی قابل‌توجهی در طول فصول دارند. چرا محبوب شد: - عامل نوستالژی و ارجاعات به دههٔ ۸۰ - توسعهٔ قوی شخصیت‌ها - تعلیق و رازآلودگی همیشگی پیرامون Upside Down - اجراهای تحسین‌شده، به‌ویژه از بازیگران نوجوان فصل‌ها و بازخورد: - فصل ۱ (۲۰۱۶): معرفی جهان سریال، موفقیت بزرگ و تحسین‌شده. - فصل ۲ (۲۰۱۷): گسترش جهان و معرفی شخصیت‌های جدید. - فصل ۳ (۲۰۱۹): افزایش خطرات و رشد شخصیت‌ها. - فصل ۴ (۲۰۲۲): کنکاش عمیق‌تر در رمز و رازهای Upside Down و چالش‌های شخصی شخصیت‌ها. Stranger Things به‌عنوان یکی از موفق‌ترین و نمادین‌ترین آثار نتفلیکس شناخته می‌شود و همچنان به‌خاطر داستان، پیچش‌ها و اجراهای برجسته‌اش مورد بحث است. می‌توانست فیلم محبوب گیمرها باشد من واقعاً دوست داشتم Stranger Things را بیشتر دوست داشته باشم. به‌عنوان علاقه‌مند به D&D، توقع زیادی از این سریال داشتم. هرچند خطوط داستانی خوب نوشته شده، اما ریتم روایت ناپایدار است و نگه‌داشتن تمرکز را دشوار می‌کند. اغلب در میانهٔ صحنه‌های عمیقاً ترومازا کنش‌های شاد و شادمانی می‌بینم که گاهی ساخت شخصیت را تقویت می‌کنند اما در عین حال از عمق درام می‌کاهند. در نهایت از دیدن این کودکان که بارها دنیا را نجات می‌دهند لذت بردم، اما این سریال تأثیر ماندگاری روی من نگذاشت. هنگام تماشا جذاب بود اما تصور نمی‌کنم دوباره سراغش بروم، چون راز و هیجانِ داستان در نهایت به‌خاطر ریتم کند افت کرده است. با توجه به حجم محتوا، شاید محدودیت یک مجموعه سه‌گانه سینمایی می‌توانست داستان را متمرکزتر و ریتم را منسجم‌تر کند. ترکیبی از علمی‌تخیلی، وحشت و نوستالژی که از اپیزود اول مخاطب را می‌گیرد. داستان در دههٔ ۸۰ دنبال می‌شود و گروهی از کودکان اسرار تاریک و رازهای دولتی و نیروهای ماورایی را در شهر کوچک هاوکینز کشف می‌کنند. روایت جذاب است، شخصیت‌پردازی قوی به‌خصوص برای الون و گروه نوجوانان وجود دارد، فضاسازی ترسناک، پیچش‌های مهیج و ساندترَکی رترو به جذابیتش می‌افزاید. هر فصل میزان خطر را بالا می‌برد و در عین حال عمق احساسی را حفظ می‌کند. در مجموع، سریالی اعتیادآور و خوش‌ساخت که هم نوجوانان و هم بزرگسالان را جذب می‌کند. سریالی هیجان‌انگیز و احساسی که شایستهٔ نمرهٔ 9/10 است. از اپیزود اول با ترکیب معما، وحشت و روایت احساسی شما را می‌گیرد. فضای نوستالژیک دههٔ ۸۰ از طریق موسیقی، مد و کلیت جو سریال به‌خوبی منتقل شده است. داستان گیراست و مخاطب را مدام در تعلیق نگه می‌دارد، به‌خصوص با حضور Upside Down و خطرات آن. یکی از نقاط قوت سریال شخصیت‌هاست؛ هر شخصیت منحصر‌به‌فرد و خوب پرداخته شده که باعث می‌شود به آن‌ها دلبستگی پیدا کنید. الون با سفر احساسی و توانایی‌هایش برجسته است. بازی‌ها هم در تمام فصول قوی‌اند، حتی از سوی بازیگران نوجوان. جلوه‌های بصری و صحنه‌های مهیج خوب اجرا شده‌اند و توازن مناسبی بین علمی‌تخیلی و وحشت برقرار شده است. در کل، تجربه‌ای هیجان‌انگیز، احساسی و فراموش‌نشدنی که ارزش تماشا دارد. در واقع سریالی نسبتاً ضعیف. هرچند ایده‌های اصیل و جلوه‌های ویژهٔ خوبی دارد، اما حماقت‌های زیادی در داستان هست که قابل‌تحمل نیست — مثالی ساده: در یک صحنه در آزمایشگاه زیرزمینی پنجره‌هایی به‌ظاهر غیرقابل‌نفوذ وجود دارد که موجودات نمی‌توانند آن‌ها را بشکنند، اما همان موجودات در چند صحنه بعد از درهای شیشه‌ای ساده عبور می‌کنند! چنین تناقضاتی باعث می‌شود این سریال را به کسی بالای ۱۲ سال توصیه نکنم. به تیم تولید دستمریزاد، اما لطفاً لطفاً به شخصیت‌ها کاری غیر از «قدم‌زدن عصبی» هنگام استرس بدهید مثبت: - میکس صدا فوق‌العاده است — هر ضربه، هر جوشیدن کتری، هر دست‌کوبی روی میز عالی کار شده. بزرگ‌نمایی صداهای عادی حس تعلیق را افزایش داده و فضاسازی ترسناک و هیجان‌انگیز را تقویت می‌کند. - ساندترَک، هم استفاده از هیت‌های دههٔ ۸۰ و هم تم سینت‌محور، صحنه‌های ترسناک را ده برابر ترسناک‌تر و صحنه‌های غمگین را ده برابر احساسی‌تر می‌کند. - انتقال‌های خلاقانه بین نماها، تیم دوربین و پس‌تولید نشان از دقت و فکر زیاد دارد. جلوه‌های ویژه، طراحی صحنه و انیمیشن هم برجسته‌اند — نمایش Upside Down واقعاً چشم‌نواز است. منفی: - انتخاب‌های دیالوگی اذیت‌کننده‌اند؛ اگر یک شخصیت دیگر بگوید «آیا می‌تونی لطفاً دیگه قدم نزنی؟» یا «همه می‌تونن هم‌زمان حرف‌زدن رو تموم کنن؟» یا «باید یه نقشه بریزیم»، دیوانه می‌شوم. این خطوط آن‌قدر تکرار می‌شوند که خسته‌کننده می‌شوند. - هیولاها: نظر جنجالی شاید باشد اما هیولاها وقتی «انسان‌شده» می‌شوند صد برابر کمتر ترسناک‌اند. دیموگورگون‌ها و دیموداگ‌ها وحشتِ ناشناخته و بیگانه را منتقل می‌کردند؛ موجود انسانی‌شده مانند Vecna آن حس ناشناخته و تهدیدناک را به همان شدت القا نمی‌کند. به‌خاطر همین فصل‌های ۱ و ۲ را بیشتر دوست دارم؛ فصل‌های بعدی کمتر ترسناک‌اند، دیالوگ‌های ضعیف‌تر می‌شوند و عناصر بصری زیبا کم‌کم عادی می‌شوند. اگر سریال در همون فصل ۱ یا ۲ به پایان رسیده بود، احتمالاً نمرهٔ کامل می‌دادم. نتیجه‌گیری: این همیشه یکی از سریال‌های مورد علاقه‌ام خواهد بود. از دیالوگ‌ها یا مسیر داستان در فصل‌های بعدی خیلی خوشم نمی‌آید اما هرگز از تحسین سینماتوگرافی زیبا، طراحی صدا و نحوهٔ ترکیب صحنه‌های واقعاً ترسناک با عناصر احساسی و بلوغ، دست برنمی‌دارم. بابت پایانش کمی دلتنگم :’( هر چیز خوبی سرانجامی دارد هر صحنه با وسواس کامل ساخته شده بود؛ یکی از بهترین سریال‌های فانتزی‌ای که دیده‌ام. هر اپیزود مرا تحت تأثیر قرار داد و اشک به چشم‌ها آورد. پایان داستان بسیار خوب بود؛ الون زنده ماند و همه زندگی‌شان را ادامه دادند. البته ای کاش مبارزه با هیولا طولانی‌تر می‌ماند، اما پایانِ بسیار خوبی بود و همه‌چیز بدون کَرو گذاشته نشد. پنج فصل در مجموع؛ با شخصیت‌ها رشد کردیم و در نهایت هرکس راه خودش را رفت. بازی‌ها عالی، جلوه‌ها عالی، فیلمنامه مستقل و دقیق. حتی نوشتن این خطوط هم برایم برانگیزاننده است. خلاصه: دوستی، شجاعت و مبارزه با ناشناخته — عالی بود.