فیلم I, Madman 1989

یک قاتل شیفته و فرمالتنی‌وار در شهر فرشتگان آزاد است صندوقدار یک کتاب‌فروشی دست‌دوم و بازیگر جوان آرزو‌مند (جنی رایت) متوجه می‌شود آنچه هنگام خواندن کتاب‌های یک نویسنده گمنام و عجیب در خیال خود می‌بیند، به‌صورت یک دیوانه‌ای که برای به‌دست آوردن اعضای بدن مردم را می‌کشد، جان می‌گیرد. کلیتون رونر نقش معشوق کارآگاه او را بازی می‌کند و استفانی هاج صاحب کتاب‌فروشی است. فیلم که نوامبر...

یک قاتل شیفته و فرمالتنی‌وار در شهر فرشتگان آزاد است صندوقدار یک کتاب‌فروشی دست‌دوم و بازیگر جوان آرزو‌مند (جنی رایت) متوجه می‌شود آنچه هنگام خواندن کتاب‌های یک نویسنده گمنام و عجیب در خیال خود می‌بیند، به‌صورت یک دیوانه‌ای که برای به‌دست آوردن اعضای بدن مردم را می‌کشد، جان می‌گیرد. کلیتون رونر نقش معشوق کارآگاه او را بازی می‌کند و استفانی هاج صاحب کتاب‌فروشی است. فیلم که نوامبر ۱۹۸۷ فیلم‌برداری شده اما تا ۱۹۸۹ اکران نشد، عناصر داستان فرانکنشتاین را با ژانر محبوب اسلشر و فضای یک کتاب‌دوست جذاب در مرکز لس‌آنجلس تلفیق می‌کند. بنابراین انتظار نداشته باشید با یک اسلشر کلیشه‌ای و تک‌بعدی روبه‌رو شوید. اگرچه قاتل عنوان فیلم زننده و قتل‌هایش تکان‌دهنده‌اند، فیلم لحن سخت و تراژیکی ندارد؛ رویکرد هنری در کل تا حدی کارتونی است که با زاویه رنگارنگ ادبیات عامه‌پسند هماهنگ است. بازسازی فیلم «پریشان‌حالی» (Maniac) در ۲۰۱۲ آشکارا از این فیلم الهام گرفته، اما آن بازسازی تیره‌تر و هنری‌تر است. جنی رایت به‌عنوان قهرمان فیلم درخشان است. او در دهه ۸۰ با «نزدیک تاریکی» (Near Dark، ۱۹۸۷) در حال اوج بود؛ «I, Madman» آخرین نقش مهم او بود، هرچند در «پسران جوان ۲» (Young Guns II، ۱۹۹۰) هم نقش به‌یادماندنی‌ای داشت. دوران بازیگری‌اش اندکی پس از آن به‌دلیل مشکلات اعتیاد دچار افت شد، اما خوشبختانه بعدها بر آن غلبه کرد؛ با این‌حال دیگر به بازیگری علاقه‌مند نشد. میشل فوزونمایه در نقش کوتاهی قابل توجه ظاهر شده است. فیلم ۱ ساعت و ۲۹ دقیقه است و در لس‌آنجلس فیلم‌برداری شده است. نمره: B- متعجبم که این فیلم هنوز طرفداران فرقه‌ای ندارد؛ کم‌بودجه است اما چیزی که از کمبود بودجه کم دارد را با خلق جو و اتمسفر جبران می‌کند. صحنه‌ها شما را جذب می‌کنند و قطع‌هایی از کتاب که در حین خواندن به تصویر کشیده می‌شوند به‌قدر کافی ناهمگون و صحنه‌سازی‌شده‌اند تا به‌عنوان خیال یک شخصیت کار کنند. با وجود بودجه محدود، فیلم به جزئیات کوچکی توجه دارد — ماشین‌های پلیس جلو پنجره اداره پلیس، آه‌های ضعیفی از سینمای بزرگسالان در خیابان و موارد مشابه — که نشان می‌دهد پشت هر صحنه فکری بیشتر از یک فیلم معمولی B وجود دارد. بازی‌ها در حد متوسط تا قابل قبول‌اند. فیلم کمی فضای کمپ دارد که متناسب با بودجه است؛ بازیگران ظاهراً می‌دانند چه نوع فیلمی می‌سازند و مطابق با آن بازی می‌کنند. هرگز آن‌قدر فضای کمیک زیاد نیست که آزاردهنده شود و هرگز آن‌قدر جدی نیست که از فضا خارج به‌نظر آید—فیلم تعادل مناسبی برقرار می‌کند. ایده تلفیق کتاب و واقعیت تازه نیست، اما آن‌قدر تکراری هم نیست که خسته‌کننده شود؛ حتی پس از چند دهه حس تازگی کافی برای لذت‌بردن را دارد. این فیلم لیاقت داشتن یک دنبال‌کننده فرهنگی را دارد، اما متأسفانه هنوز چنین جایگاهی نیافته است.