سریال The Tudors

وقتی به غنای داستان‌های دراماتیک ارائه‌شده توسط مدیچی‌ها و بورژیاها فکر می‌کنید - همه‌چیز از منی‌گرایی، روابط خویشاوندی، جنگ، فساد، شکنجه و حتی روابط عاشقانه صادقانه - خانواده تودور، که به عنوان "آشپزهای" ولزی نوظهور معرفی شده‌اند، باید در این رده قرار بگیرند. متأسفانه، این سریال واقعاً در این زمینه موفق نیست. هنری هفتم - نخستین پادشاه تودور انگلستان - که نزدیک به یک ربع...

وقتی به غنای داستان‌های دراماتیک ارائه‌شده توسط مدیچی‌ها و بورژیاها فکر می‌کنید - همه‌چیز از منی‌گرایی، روابط خویشاوندی، جنگ، فساد، شکنجه و حتی روابط عاشقانه صادقانه - خانواده تودور، که به عنوان "آشپزهای" ولزی نوظهور معرفی شده‌اند، باید در این رده قرار بگیرند. متأسفانه، این سریال واقعاً در این زمینه موفق نیست. هنری هفتم - نخستین پادشاه تودور انگلستان - که نزدیک به یک ربع قرن سلطنت کرد، اصلاً در داستان حضور ندارد و به این ترتیب ما از پس‌زمینه واقعی شخصیت اصلی این ۳۸ قسمت محروم می‌شویم. هنری هشتم به عنوان یک انسان خشن و عصبانی با تمایل به زنان و قدرت شناخته می‌شود و با صدراعظم جاه‌طلبش، ولزی، باید یک درام فوق‌العاده داشته باشیم که تقریباً هیچ چیزی در آن ممنوع نباشد! اما این‌طور نیست - ما در دو شخصیت اصلی، با "پیتر پن" و "وندی" تودور روبرو هستیم. جاناتان ریس مایرز عملکرد ضعیفی دارد و سم نیل به عنوان کاردینال حقه‌باز، فاقد هرگونه تهدید و جذابیت است. متأسفانه، این قسمت‌های ابتدایی بی‌رمق، لحن بقیه این درام واقعاً ضعیف را تعیین می‌کند. داستان‌ها تنها اشاره‌های ضعیفی به این دوره پرجنب‌وجوش تاریخ انگلستان دارند و حتی سناریوهای آن بولین (که به طرز وحشتناکی بد توسط ناتالی دورمر بازی شده) بیشتر شبیه یک کمدی لباس‌پوشی هستند. ما به ندرت شاهد ظهور چیزی با معنا هستیم - تأسیس کلیسای انگلند تنها یک لحظه کم‌اهمیت در میان این نمایش است که به سرعت به یک کمدی تبدیل شده است. هنری کاویل به عنوان دوست نزدیکش "سافوک" جذابیتی دارد؛ کریس هولدن رید به عنوان "کامپتون" با تمایلات جنسی، و حتی پیتر اوتول هم در نقش پاپ (پل سوم) به این ماجرا پیوسته است. هیچ‌یک از همسران، از جمله دورمر، هیچ جذابیتی از خود نشان نمی‌دهند و جوس استون بسیار جذاب‌تر از آن است که بتواند به عنوان "آن از کلیوز" متقاعدکننده باشد. باید به این نکته اشاره کرد که توجه زیادی به ظاهر سریال شده است. لباس‌ها بسیار زیبا و CGI نیز کمکی به داستان است و مزاحم نیست. با این حال، کل این مجموعه یک تجربه ناامیدکننده از درام بزرگ‌بودجه‌ای است که تمرکز کمی بر کیفیت نوشتار دارد. انتخاب بازیگران به نظر می‌رسد که ما بیشتر از آنکه به بازیگران توانمندی که می‌توانند ما را در این دوره هیجان‌انگیز و پرآشوب تاریخ غرق کنند، به چیزهای زیبا نگاه کنیم، اهمیت می‌دهد - و به جز تلاش ضعیف ری وینستون با همان شخصیت (از سال ۲۰۰۳)، این بدترین تصویر از هنری هشتم است که تاکنون دیده‌ام. خوشبختانه، این سریال قبل از به سلطنت رسیدن دخترش (یک تودور دیگر با اشتیاق برای سر بریدن ملکه‌ها) به پایان می‌رسد و ما را از این داستان شیک و احساسی نجات می‌دهد.