انیمیشن Invincible

Invincible آن‌قدر بی‌نهایت خوب است که انتظار قسمت‌های جدید به‌صورت هفتگی سخت خواهد شد. اکشنِ دونده‌ و خشنِ آن مسحورکننده است، اما پشت آن مشت‌ها دل و معنا هم هست؛ طوری که سریال حتی وقتی خون و اعضای جداشده را جلوی چشم نمی‌گذارد هم تأثیرگذار است. بازی‌های صوتی در سطح بالا قرار دارند و داستان تا لحظه‌ی آخر مخاطب را روی لبه‌ی صندلی نگه می‌دارد....

Invincible آن‌قدر بی‌نهایت خوب است که انتظار قسمت‌های جدید به‌صورت هفتگی سخت خواهد شد. اکشنِ دونده‌ و خشنِ آن مسحورکننده است، اما پشت آن مشت‌ها دل و معنا هم هست؛ طوری که سریال حتی وقتی خون و اعضای جداشده را جلوی چشم نمی‌گذارد هم تأثیرگذار است. بازی‌های صوتی در سطح بالا قرار دارند و داستان تا لحظه‌ی آخر مخاطب را روی لبه‌ی صندلی نگه می‌دارد. Invincible این پتانسیل را دارد که تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین سریال‌های انیمیشنی ابرقهرمانی تاریخ شود — چه برای بزرگسالان و چه غیره. چه می‌توان دربارهٔ Invincible گفت؟ می‌دانم: «مثل The Boys نیست.» منظورم این است که این سریال، بر خلاف کمیکی که از آن الگوبرداری شده، کمبود... استحکام دارد. من این سریال را به‌خاطر ملال‌آور بودنش شدیداً زننده می‌یابم. نسبت بالای فحاشی‌های زشت و اضافه‌نمایی‌ای که در آن هست، نمونه‌ای از فراتر رفتنِ بی‌مورد است که به نتیجه‌ای نازل می‌انجامد. درست مثل آن سریالِ دیگرِ نتفلیکس، Vox Machina، این انیمیشن به‌نظر می‌رسد عمداً زیاد فحش می‌دهد تا کمبودِ جذابیت جنسی و هیجانش را پنهان کند. این واقعاً تأسف‌بار است، چون معنایش این است که زیر چتر DEI (تنوع، برابری و شمول)/ESG (محیط‌زیست، مسئولیت اجتماعی و حاکمیت) و نمایشِ «نمایندگی» رفته است — آن تأثیرات مخربی که امید به جذب مخاطب و ایجاد تأثیر مثبت را تضعیف می‌کنند. هیچ‌کس دنبال این سریال نیست چون چیزی جذاب در آن نیست؛ یعنی چیزی که نگاه مردانه را نگه دارد وجود ندارد. ما می‌توانیم خشونت را در بازی‌های ویدیویی تجربه کنیم. اگر بخواهیم فحش شنیدنی داشته باشیم، می‌توانیم به همان دوستانی که آنلاین با آن‌ها بازی می‌کنیم زنگ بزنیم. آنچه باقی می‌ماند، جزئیاتِ ایضاً بی‌فایده جنسی (سینه و باسن) و جذابیت‌های جنسی است که برای قشر «باهوش‌تر» مانده. و چون DEI، ESG و «نمایندگی» تا حد زیادی به «احترام به جنسیت، رنگ پوست و گرایش جنسی» اهمیت می‌دهند تا کسی آزرده نشود، در نتیجه چیزی جذاب یا قابل‌توجه برای ترغیب بیننده در این سریال باقی نمی‌ماند. آن تندیس‌های نمایشیِ «ووک» سرگرمی را از هر چیزی که حتی اندکی جالب، انتظاربرانگیز یا (خدا نکند) الهام‌بخش باشد خالی می‌کنند و باز هم خواهند کند. یکی درپی‌دیگرشان است و نتیجهٔ آن خسته‌کننده، خسته‌کننده، خُبـرِ خسته‌کننده است!!! من تمام فصل دوم را تماشا کردم و صادقانه بگویم نسبت به فصل اول همان حس را داشتم: هیچ. هیچ‌چیز. هیچ اهمیتی برایم ندارد که فصل سوم باشد یا چه زمانی پخش یا پایان یابد. به‌عنوان یک مرد بزرگسالِ دگرجنس‌گرا، این سریال برایم هیچ کاری نکرد. در واقع، اگر فکر می‌کنید این سریال «ووک» است، کمیک را برای مقایسه نخوانده‌اید؛ کمیک فقط کمی بهتر است، اما نه خیلی. اگر تحمل سرگرمی بی‌مزه را دارید، بروید و ببینید. اگر کاری یا دیدنِ چیز دیگری برای انجام دادن دارید، همان را انجام دهید — قطعاً مفیدتر از وقت‌گذرانی جلوی این سریال آشغال خواهد بود.