فیلم Walking Tall 2004

این فیلم هیچ چیز خاصی ندارد. از ابتدا تا انتها کاملاً متوسط است. با این حال فیلمی اکشنِ معمولی و قابل قبول است که هدفش را برآورده می‌کند: یک ساعت و نیم سرگرمی نسبتاً خوب. قهرمان ما پس از غیبت طولانی برمی‌گردد و درمی‌یابد که آدم‌های بد کنترل را در دست دارند. داستانی کلاسیک که از زمانی که فیلم ساخته شد (و حتی پیش از آن)...

این فیلم هیچ چیز خاصی ندارد. از ابتدا تا انتها کاملاً متوسط است. با این حال فیلمی اکشنِ معمولی و قابل قبول است که هدفش را برآورده می‌کند: یک ساعت و نیم سرگرمی نسبتاً خوب. قهرمان ما پس از غیبت طولانی برمی‌گردد و درمی‌یابد که آدم‌های بد کنترل را در دست دارند. داستانی کلاسیک که از زمانی که فیلم ساخته شد (و حتی پیش از آن) بارها استفاده شده است. از نظر داستانی می‌توان آن را یک وسترن امروزی دانست. دوِین جانسون نقش قهرمان را خوب بازی می‌کند. صحنه‌های اکشن — که در نهایت دلیل تماشای فیلم هم هستند — نسبتاً خوب اجرا شده‌اند. البته کیفیتشان بیشتر شبیه فیلم‌های تلویزیونی است تا سینمایی، اما در زمینه این فیلم کافی است. فیلم تقریباً دقیقاً همان‌طور پیش می‌رود که انتظار دارید: قهرمان به خانه برمی‌گردد، می‌بیند آدم‌های بد حکومت می‌کنند، درگیر زد و خورد با آن‌ها می‌شود، دشمنان تلاش می‌کنند با استفاده از خانواده و دوستانش او را از پای درآورند اما شکست می‌خورند، قهرمان در یک تعقیب/مبارزه طولانی دنبال رئیسیِ بد می‌رود، پایان خوش و تیتراژ. می‌توانست به همان سادگی یک وسترن قدیمی باشد؛ سالن سنتی وسترن جای خود را به کازینو داده و ویسکی و دام با شرط‌بندی‌های کثیف و معاملات مواد مخدر مدرن جایگزین شده‌اند. تنها بخش واقعاً نابجا و مضحک فیلم، دادگاه در نیمه اول بود. (اسپویلر) قهرمان کازینو را ویران می‌کند و محاکمه می‌شود، زخم‌هایش را به هیئت منصفه نشان می‌دهد و درخواست برائت می‌کند، و هیئت منصفه با خوشحالی او را تبرئه می‌کند. واقعاً؟! جدا از این مورد، فیلم کارش را انجام داد: یک ساعت و نیم از وقتم را پر کرد و مانع از آن شد که پای تلویزیون کسل شوم.