سریال The Witcher

چند قسمت که جلو رفت بهتر شد. اوایل خیلی مصنوعی و خشک به‌نظر می‌رسید و حسِ باورپذیری کافی را نداشت، اما به‌اندازه‌ای خوب بود که تماشایم را نگه دارد و هر چه جلوتر رفت بیشتر از آن خوشم آمد. از چینش رویدادها خوشم نیامد — منتظر یک تدوین طرفداری هستم که رخدادها را به ترتیب قرار دهد. یک چیزی هست که سخت بتوان توصیفش کرد:...

چند قسمت که جلو رفت بهتر شد. اوایل خیلی مصنوعی و خشک به‌نظر می‌رسید و حسِ باورپذیری کافی را نداشت، اما به‌اندازه‌ای خوب بود که تماشایم را نگه دارد و هر چه جلوتر رفت بیشتر از آن خوشم آمد. از چینش رویدادها خوشم نیامد — منتظر یک تدوین طرفداری هستم که رخدادها را به ترتیب قرار دهد. یک چیزی هست که سخت بتوان توصیفش کرد: صرفاً حس می‌کنی همه‌چیز ساختگی است، چه از لحاظ بازیگری، زمان‌بندی، فیلم‌برداری، حرکات سیمی یا کرئوگرافی. از نظر درجهٔ باورپذیری بیشتر شبیه Shannara Chronicles است تا Game of Thrones؛ یا بیشتر شبیه فیلم World of Warcraft تا ارباب حلقه‌ها. من همهٔ فصل اول را یک‌نَفَس تماشا کردم، یعنی مشخص است که تا آخر جذبش بودم. صریح بگویم: من طرفدار زیادِ حماسه‌های قرون‌وسطایی نیستم، اما چیزی در The Witcher متفاوت و جالب بود. بله، ایرادهای زیادی دارد. بازی بازیگران فرعی قوی نیست، خط داستانی گاهی واضح و قابل‌پیش‌بینی است و بعضی اتفاقات بیش از حد به‌طرز راحتی برای پیشروی داستان رخ می‌دهند. ولی نکات مثبت قطعاً بر نکات منفی غلبه دارند. روش تدوینیِ شبیه به «دانکرک» عمدتاً خوب جواب داده، هرچند در بعضی جاها ابهام باقی می‌ماند — فکر می‌کنم این‌ها در فصل دوم روشن می‌شوند. هنری کاویل در نقش اصلی فوق‌العاده است. دیالوگ‌ها هم قوّت داشتند، که مرهون منبعِ اثرند. ریتم سریال قوی است و با پیشروی قسمت‌ها جذاب‌تر می‌شود. شخصاً این را به Game of Thrones ترجیح می‌دهم (می‌دانم بابت این حرف نقد خواهم شنید)، ولی در هر حال سلیقه‌ها فرق دارد. سریال محکمی است. یک ایراد که مانع پنج ستاره شدنش شد، نحوهٔ پرداخت به چندخط زمانی در فصل اول بود — قطعاً می‌شد بهتر مدیریت شود. مشتاق فصول آینده‌ام. مسئلهٔ کلیدی این سریال، زمان‌بندیِ رویدادهاست. در دو قسمت آخر ناسازگاری دارد: بعد از ویرانی سینترا، چگونه ممکن است دختر بیش از چهار روز در قاره راه رفته باشد در حالی که ویچر شاید دو روز قبل از آن رخداد بوده — نمی‌خواهم اسپویل کنم. دیالوگ‌ها هم مشکل دارند؛ من از به‌کار بردنِ اصطلاحات و زبانِ نسلِ هزاره در سریالی که در فضایی قرون‌وسطایی/فانتزی می‌گذرد خوشم نمی‌آید. وای! The Witcher سریال هیجان‌انگیزی بود؛ جلوه‌های ویژهٔ چشمگیر، صحنه‌های مبارزه با کرئوگرافی عالی و بازیگران خوب. هنری کاویل در نقش گرالت فوق‌العاده بود. با اینکه از چندخط زمانی مختلف در هر اپیزود کمی گیج شده بودم، درک کردم چرا این‌طور شده و در نهایت همه‌چیز در دو قسمت آخر به هم رسید. بی‌صبرانه منتظر فصل دوم هستم. اولین‌بار این را در ۲۰۱۹ دیدم و طرفدارش شدم؛ دنیا جذاب، تلخ و در عین حال زمینی بود. بعد از آن بازی‌ها را بازی کردم و کتاب‌ها را خواندم، و حالا دو سال بعد و پیش از فصل دوم دوباره تماشا کردم. در بازپخش دوم کمتر تحت تأثیر قرار گرفتم، چون حالا می‌توانستم سریال را هم به‌عنوان اقتباسی از آثاری که می‌شناسم قضاوت کنم و هم به‌عنوان یک اثر تلویزیونی مستقل، چون پیچیدگیِ خط داستانی و جدول زمانی را بهتر می‌فهمیدم. سریال تلاش کرده دو مجموعه داستان کوتاه را که مقدمه‌ای بر سری اصلی ویچرند اقتباس کند؛ آن داستان‌ها اغلب ارتباطی سست دارند، هر کدام در زمان و مکان‌های بسیار متفاوت اتفاق می‌افتند اما تم‌های مشترک دارند. این می‌توانست به ساختارِ اپیزودیک یک مانستر آو ده ویک تبدیل شود، اما سریال بلندپروازی کرده که در ۸ اپیزود روایتِ یکپارچه‌ای بسازد و این چندان موفق نیست — با محدودیتِ هشت اپیزود خیلی از ظرافت‌ها و پیچیدگی‌ها از دست رفته و آنچه مانده اغلب بد توضیح داده شده. قبلاً گاهی گیج می‌شدم، اما حالا که منبع را هم می‌شناسم احساس می‌کنم سریال در توضیح پس‌زمینهٔ سیاسی خوب عمل نمی‌کند و از یک سو اسم‌ها را بدون زمینه رها می‌کند و از سوی دیگر کاراکترها را ساده‌سازی می‌کند — مثل جا زدن نیلفگارد به‌عنوان نازی‌ها. هرگز انتظار ندارم فیلم یا سریالی همهٔ جزئیات یک رمان را ثبت کند، اما تعجب کردم که چقدر صدابازی و زیبایی‌شناسیِ تصویری بازی‌ها را بیشتر می‌پسندم تا سریال — از طراحی هیولاها تا زرهٔ نیلفگاردی و حسِ شخصیت‌ها. بازی‌ها در این زمینه بهتر عمل کرده‌اند. بازیگری در این سریال به‌طور کلی قوی نیست، هرچند کاویل را در نقش گرالت دوست دارم. در کل فصل اول را هنوز هم قابل‌قبول می‌دانم و از آن لذت بردم، اما نمی‌توانم بگویم که در اقتباس از دو کتاب اول یا به‌عنوان یک اثر تلویزیونیِ کاملاً موفق موفق بوده است. امتیاز من ۳ از ۵ است. اگر فکر می‌کنید «واو، این بخش غیرقابل‌باور است»، کاملاً در اشتباهید؛ بعضی قسمت‌ها خسته‌کننده‌اند. من طرفدار بزرگ آثار فانتزی نیستم، اما فصل اول را دیدم و نسبتاً خوب بود. اما فصل دوم افتضاح شد. فصل سوم هم خوب نیست و بیشتر دربارهٔ بازیگران فرعی است تا خود ویچر. به‌علاوه سریال به نوعی محتوای «ووک» شده که امیدوارم در کتاب نبوده باشد. بازیگری به‌جز شخصیت اصلی خوب نیست، مخصوصاً دو بازیگر زن فرعی. به‌خاطر فصل اول امتیاز نسبتاً بالای ۶ دادم، در غیر این‌صورت ۳ یا ۴ می‌دادم. الآن که دارم این را می‌نویسم احساس می‌کنم شایستهٔ بیشتر نیست و بعد از این نظرم را به ۵ کاهش می‌دهم. مثل خیلی آثار دیگر که ممکن بود خوب باشند اما به‌خاطر مسائل ایدئولوژیک خراب شده‌اند. فصل اول خیلی خوب بود، اما در فصل دوم داستان را آن‌قدر از کتاب تغییر دادند که این اثر هنریِ لهستانی را کاملاً خراب کردند. بازیگران بزرگ‌ترین نکتهٔ منفی‌اند. شخصیت‌ها را برای رسیدن به دیدگاه‌های سیاسی تغییر دادند و این فضای سریال ویچر را خراب کرده و انگیزهٔ تماشا را از بین می‌برد. این تبلیغِ ایدئولوژیکِ «ووک» در اوج است. متأسفم، من تبلیغات نمی‌خواهم؛ فقط می‌خواستم سریالی بر اساس یکی از بازی‌ها و کتاب‌های محبوبم ببینم. به‌نظر من این یک فاجعه است — از نظر من ۱ از ۱۰ برای خراب کردن ویچر. فصل اول به‌طور کلی خوب بود؛ نه کامل، چون جدول زمانی گیج‌کننده و برخی انتخاب‌های بازیگری ضعیف (به‌ویژه فرینگیلا) داشت، اما حداقل داستانِ کتاب‌ها را دنبال می‌کرد. اما فصل دوم دردناک بود. نویسندگان داستان را بی‌جهت بازنویسی کردند و نتیجه خیلی بد از کار درآمد. به‌جز قسمت اول، نویسندگان انگار نمی‌فهمند چه چیزی دنیای ویچر را جذاب می‌کند. «مادر بی‌مرگ» خسته‌کننده است، دیدنِ کوتاهِ Wild Hunt هم خسته‌کننده؛ از میان میلیون‌ها هیولای خلاق، پایانِ سریال با مواجهه با چند ولوسیرپتور تمام می‌شود، انگار قرار است ژوراسیک پارک باشد. در حالی که هنری کاویل در نقش گرالت چندان درخشان نیست، به سختی می‌توانم او را سرزنش کنم با توجه به دیالوگ‌نویسی ضعیفِ کلی. فریا آلن در نقش سیری بهترین چیزِ این سریال است. و اینکه تقریباً او را انتخاب نکردند نشان می‌دهد تهیه‌کنندگان چقدر از واقعیت دورند. صرفاً به کتاب‌ها پایبند بمانید، شاید آن‌وقت این سریال نجات یابد. یادداشت: فصل سوم چنان افتضاح بود که حتی لیاقتِ یک نقد را هم ندارد. The Witcher: سفری جذاب در یک دنیای فانتزی غنی The Witcher در هر سه فصل تجربه‌ای فریبنده ارائه کرده، و دنیایی فانتزی معتبر و واقع‌گرایانه ساخته که مرزِ خوب و بد را تار می‌کند. سریال شخصیت‌های غنی، طنازیِ دیالوگ‌ها و اکشنِ شیک را به‌خوبی به تصویر کشیده — چیزهایی که طرفداران کتاب‌ها و بازی‌ها دوست دارند. از ابتدا طراحی تولید برجسته است؛ فضا و جوی قرون‌وسطاییِ قوی‌ای ایجاد شده و موسیقی این احساس را تقویت می‌کند. بازیگران، به‌ویژه هنری کاویل در نقش گرالت، کاملاً به نقش‌هایشان متعهدند و عمق و اصالتی نادر در تلویزیون فانتزی ارائه می‌کنند. فصل اول با روایت غیرخطی‌اش پایهٔ محکمی می‌گذارد؛ سفری هیجان‌انگیز، مست‌کننده و گاهی گیج‌کننده که بیننده را روی لبهٔ صندلی نگه می‌دارد. با پیشروی سریال، تعادلِ میان اکشن، درام، طنز و جنبه‌های تاریکِ جهان — مثل سکس و هیولاها — حفظ می‌شود و بافت روایی غنی و جذابی ساخته می‌شود. وقتی به ماجراجویی‌های اخیر گرالت و سیری می‌رسیم، سریال به یک اودیسهٔ باشکوه دربارهٔ خانواده و سرنوشت تبدیل شده است. در جهانی پر از تاریخ و توطئه‌های سیاسی، سفر آن‌ها به همان اندازه دربارهٔ پیوندهایی است که می‌سازند تا نبردهای حماسی‌ای که می‌دهند. The Witcher همچنان برای علاقه‌مندان ژانر واجب‌التماشا است؛ چه به‌خاطر صحنه‌های اکشنِ شدید، چه شخصیت‌های عمیق و انسانی، یا جهانِ به‌خوبی طراحی‌شده‌اش. هر فصل بر فصل قبل ساخته می‌شود و ماجراجویی هیجان‌انگیزی ارائه می‌دهد که بیننده را مشتاق فصل بعد نگه می‌دارد. فصل اول واقعاً عالی بود. یک مشکل وجود داشت و آن هم پیوستگیِ زمانی بود که مخاطب را در دنبال‌کردن داستان دچار مشکل می‌کرد. در حالی که صحنه‌های شمشیرزنی خیلی خوب کار شده بودند، صحنه‌های ویژهٔ مربوط به هیولاها به اندازهٔ کافی نبود. اما در نمایشِ جنبه‌های رفتاری و اجتماعیِ یک جهان فانتزیِ قرون‌وسطایی — صحبت‌ها، تعاملات، ولنگاری، و شهوت‌گرایی — عملکرد قابل‌قبولی داشت. در مجموع به فصل اول نمرهٔ ۷.۸ از ۱۰ می‌دهم. فصل دوم را می‌شد قبول کرد یا کنار گذاشت. به‌نظر می‌رسید تهیه‌کننده فقط به دنبال پول است و هنری کاویل هم دنبال خروج بود؛ بعد از آن کیفیت افت کرد. در فصل سوم کاویل نیست، سیری پررنگ‌تر شده، شخصیتِ بارد هم‌جنس‌گرا شده و حضور برادر همزورث هم ناچیز است. وقتتان را هدر ندهید — حتی خشک‌شدنِ رنگ روی دیوارِتان هم جذاب‌تر است. به نظرم این مجموعه به‌شدت سیاسی شده و پر از مفاهیم ایدئولوژیک است. این مشکل از بازیگران نیست؛ سریال قربانی نوعی مهندسی اجتماعی «ووک» شده که اجازه نمی‌دهد رمان‌ها همان‌طور که هستند زندگی یابند. خلاصه اینکه این سریال شبیه رمان‌ها نیست و برای من تحریف‌شده و به‌خاطر دنبال‌کردن یک روایت ایدئولوژیک، خراب شده است. اگر طرفدار بازی‌ها یا کتاب‌ها هستید، حتی به آن نگاه هم نکنید. نمی‌فهمم چرا ساپکوفسکی خودش توصیه کرده که این سریال ساخته شود؛ به‌نظر می‌رسد هرکسی قیمت خودش را دارد. واقعاً چیز زیادی برای نقد نمی‌بینم؛ داستان، صحنه‌ها و شخصیت‌ها شبیه کپی‌پیستِ آنچه در سال‌های اخیر در نتفلیکس دیده‌اید هستند. پوستر همه‌چیز را می‌گوید. کاملأ اتلاف وقت.