انیمیشن Onward 2020

همیشه برایم سخت است دلیلی برای نپسندیدن یک فیلم پیکسار پیدا کنم. یکی از پیش‌داوری‌های آزاردهنده درباره ژانر انیمیشن این است که «برای بچه‌هاست» و بعضی‌ها می‌گویند «چطور از این چیزها خوشت می‌آید، بچگانه‌ای». غافل از اینکه آثار انیمیشنی دست‌کم به اندازه فیلم‌های لایو-اکشن روایت و شخصیت‌های تأثیرگذار احساسی دارند. در این ژانر موسیقی اغلب اهمیت بیشتری دارد و تصویرسازی‌ها همیشه خیره‌کننده‌اند. همکاری دیزنی و...

همیشه برایم سخت است دلیلی برای نپسندیدن یک فیلم پیکسار پیدا کنم. یکی از پیش‌داوری‌های آزاردهنده درباره ژانر انیمیشن این است که «برای بچه‌هاست» و بعضی‌ها می‌گویند «چطور از این چیزها خوشت می‌آید، بچگانه‌ای». غافل از اینکه آثار انیمیشنی دست‌کم به اندازه فیلم‌های لایو-اکشن روایت و شخصیت‌های تأثیرگذار احساسی دارند. در این ژانر موسیقی اغلب اهمیت بیشتری دارد و تصویرسازی‌ها همیشه خیره‌کننده‌اند. همکاری دیزنی و پیکسار احتمالاً بهترین اتفاق ممکن برای هالیوود بوده است. «آن‌وارد» (Onward) شاید جزو بهترین آثار پیکسار نباشد و بعید است خیلی‌ها آن را در زمره‌ی آثار محبوب خود قرار دهند، اما باز هم همان روایت احساسی و شخصیت‌های قابل‌لمسی پیکسار را دارد. دن اسکانلون پس از موفقیت در ساخت دنبالهٔ «شرکت هیولاها»، نشان داد که می‌تواند دنباله‌ای کارآمد بسازد؛ پس انتظارم نسبت به «آن‌وارد» منطقی بود. داستان حول رابطه دو برادر (صداپیشگی کریس پرت و تام هالند) می‌چرخد و ماجراجویی‌شان برایم دلنشین بود. فیلم یاد دوران کودکی‌ام و لحظات خوب با برادرانم را زنده کرد. اگر طرفدار بازی‌هایی مثل Dungeons & Dragons یا دیگر بازی‌های مبتنی بر ماموریت باشید، ساختار داستان اصلی حتماً برایتان لذت‌بخش خواهد بود، اما این دقیقاً همان چیزی است که بیشترین گلایه‌ام را به وجود آورد... ایدهٔ فیلم جذاب است، اما اجرا کمی از «جادو» کم دارد — که خودِ نکته‌ای طنزآمیز است. برای مثال، «یخ‌زده ۲» شاید دربارهٔ «دنیایی پر از جادو» نباشد، اما سکانس‌های جادوییِ السا (ای دینا منزل) در مجموع از کل «آن‌وارد» قوی‌تر به‌نظر می‌رسد. در «یخ‌زده ۲» واقعاً جادو صفحه را پر می‌کند با انیمیشن چشم‌نواز و موسیقی تکان‌دهنده. «آن‌وارد» حسِ نسخهٔ کم‌رمق‌تری از پتانسیل واقعی‌اش را می‌دهد. هرچند در جهان فیلم جادوی گذشته کم‌رنگ شده، اما ماجراجوییِ شخصیت‌ها پر از موانعی است که — حدس زدید — با جادو حل می‌شوند. نمی‌خواهم شبیه کسی شوم که فقط «اکشن به‌خاطر اکشن» می‌خواهد یا از فیلمی به‌خاطر کم‌بودن صحنه‌های انفجار بدش بیاید. اما این موضوع تا حدی دربارهٔ انتظارات و آنچه می‌دانم پیکسار قادر به انجامش است، است. به‌هرحال، داستان خسته‌کننده یا غیرجذاب نیست؛ در سراسر مدت فیلم حس سرگرمی برقرار است. ریتم فیلم مناسب است، همواره اتفاقی در جریان است و شوخی‌ها دقیقاً در جای خود نشسته‌اند. خلاصه: فیلم خوب است. صداپیشگی‌ها عالی‌اند. تام هالند و به‌ویژه کریس پرت واقعاً روح شخصیت‌ها را منتقل می‌کنند و مشخص است که بازیگران در پشت‌صحنه خوش گذشته‌اند. جولیا لوئی-دریفوس و آکتاویاس پنسر هم خوب‌اند، اما قوس‌های شخصیتی‌شان به اندازهٔ خط اصلی داستان تأثیرگذار نیست. هرچند لحظات حضورشان دلپذیر است، اما همیشه دلم می‌خواست برگردم پیش آن دو برادر. با این حال، حس سرگرمی و لذت همیشه پابرجاست. داستان همیشه هیجان دارد؛ فقط شدت آن گاهی کمی بالا و پایین می‌شود. بهترین بخش را برای آخر گذاشتم: هرچند فصل دوم کمی تکراری به‌نظر می‌رسد، پایان‌بندی فوق‌العاده رضایت‌بخش است. قابل‌پیش‌بینی؟ بله. برای بعضی‌ها ناامیدکننده خواهد بود؟ احتمالاً. اما پیام نهاییِ زیباترینِ فیلم به شکل بسیار احساساتی‌ای منتقل می‌شود، همان‌گونه که پیکسار همیشه در این کار استاد است. درس‌های کوچک و خوبی در طول داستان وجود دارد، اما پیام پایانی کاملاً درست و تأثیرگذار است و برای من اشک به همراه داشت. پایان واقعی و از تهِ قلب برای همه معنادار است، اما به‌ویژه برای خانواده‌هایی که یکی از اعضایشان را زود از دست داده‌اند اثرگذار خواهد بود. در مجموع، همکاری دیزنی و پیکسار همچنان هر سال آثار انیمیشنی درخشان ارائه می‌دهد. «آن‌وارد» موفقیت اخیر است، هرچند در مقایسه با فیلم‌های مشابه استودیوی خودش کمی از جادو و خلاقیت کمتری دارد. با حضور گروهی از صداپیشگان توانمند، دو برادر در ماجراجویی‌ای مبتنی بر ماموریت به مسیر می‌روند که با پیامی فوق‌العاده و از تهِ دل به خانواده‌ها ختم می‌شود. بعضی شاید پایان را خیلی قابل‌پیش‌بینی بدانند، ولی اوجِ احساسی فیلم بی‌تردید تأثیرگذار است و روی مخاطب تأثیر خواهد گذاشت (به دستمال نیاز دارید؟). فصل دوم کمی تکرار دارد، اما سرگرمی هرگز از بین نمی‌رود. شوخی‌های بامزه و هوشمندانه، شخصیت‌های اصلی جذاب، شخصیت‌های فرعی کمتر جالب و انیمیشن چشم‌نواز از دیگر ویژگی‌هاست. آهنگ تیتراژ پایانی هم جالب است. بی‌صبرانه منتظر «سول» هستم. امتیاز: B+ انیمیشن وظیفهٔ بسیار مهمی دارد. پیام‌هایی که گفتم فقط برای آموزش کودکان نیست — ما بزرگ‌ترها هم از آن‌ها می‌آموزیم. فکر می‌کنم دلیل اندکی ناامیدی‌ام از «آن‌وارد» همین است: من از فیلم چیزی تازه در حوزهٔ زندگی بزرگسالی‌ام یاد نگرفتم. با این حال، این فیلم همچنان یک داستان تمثیلی دوست‌داشتنی است که بر برادری، ماجراجویی و بخشندگی تأکید می‌کند. انیمیشن وظیفهٔ بزرگی در شکل‌دادن نسل‌های آینده از سنین پایین دارد و همیشه نمی‌تواند برای همه کامل عمل کند. با این حرف‌ها چشم‌انتظار اثر بعدی پیکسار هستم — امیدوارم این بار بزرگ‌ترها هم چیز جدیدی بیاموزند. - لیلی میک «آن‌وارد» یک ماجراجویی خانوادگی است که دل می‌رباید و طنینی احساسی در مسیر مخاطره‌آمیزش ایجاد می‌کند. تعادل ظریفی بین لحظات غم‌انگیز و کمدی که پیکسار و دیزنی در بسیاری آثارشان استاد آن بوده‌اند وجود دارد. اگر بتوانید از قالب همیشگی تراژدی عضو خانوادهٔ گمشده در آثار پیکسار و دیزنی عبور کنید، تلاش‌های موفقی برای مدرن‌سازی فیلم و مرتبط‌شدن با سنین و خانواده‌های مختلف خواهید یافت. تک‌شاخ‌ها، پری‌ها، الف‌ها و جادوگران جادوی گذشته را در «آن‌وارد» از دست داده‌اند؛ این فیلم انیمیشنی فرمولی از پیکسار است. در دنیای حومه‌شهریِ فانتزی، داستان دو برادر نوجوان را دنبال می‌کنیم که به‌دنبال سنگ جادویی‌ای هستند که ممکن است کلید آوردن اندکی افسون خانوادگی باشد. ایان (تام هالند) و برلی (کریس پرت) هنوز مرگ پدرشان را که چند سال پیش اتفاق افتاد پشت سر نگذاشته‌اند. ایان وقتی پدر مرد تنها نوزاد بود و برلی به‌سختی خاطراتی از او دارد. وقتی مادر (جولیا لوئی-دریفوس) هدیه‌ای که پدر برای شانزده‌سالگی ایان گذاشته را می‌دهد، معلوم می‌شود عصای یک جادوگر است با دستورالعملی برای طلسمی که می‌تواند پدر را فقط برای یک روز بازگرداند. چیزی اشتباه پیش می‌رود و دو برادر باید در سفری پُرخطر قطعهٔ گمشدهٔ معما را قبل از غروب پیدا کنند. ماجراهای پرده‌نمایی باید هیجان‌انگیز باشند، اما این یکی نسبتاً کُند است. داستان بسیار شخصی به‌نظر می‌رسد اما متأسفانه برای جلب طیف گسترده‌تری از مخاطبان تا حدودی تصفیه شده است. فیلم زمانی بهتر عمل می‌کند که روی موضوع ارتباط دوباره با خانواده تکیه می‌کند، مخصوصاً وقتی دو برادر از سفر جاده‌ای‌شان برای نزدیک‌تر شدن و کنارآمدن با غم و پشیمانی استفاده می‌کنند. این بخش‌ها تأثیرگذار است و صداقت فیلم یادآور این است که نباید زمان باارزش‌مان را هدر دهیم. فیلم حال‌وهوایی عجیب شبیهِ «Weekend at Bernie’s» دارد که دو نوجوان با نیمهٔ پایینیِ پدرِ زنده‌شده‌شان در یک ون راک‌اندرول می‌گردند. این موقعیت چندان خنده‌دار نیست و تم‌های سنگینِ فقدان و معنای خانواده احتمالاً برای کسانی که عزیز از دست داده‌اند و دلتنگ یک روز دیگر‌اند، طنین خواهد داشت. فیلمی عجیب با پایانی نامطمئن که چندان نتیجه نمی‌دهد. «آن‌وارد» از یک فرضیهٔ محکم به‌خوبی بهره نمی‌برد که واقعاً تأسف‌آور است. طرح تکراری و قابل‌پیش‌بینی است؛ داستان احساساتی و کش‌دار. از ضعیف‌تر فیلم‌های فهرست پیکسار است، اما معیارهای پایهٔ استودیو (انیمیشن عالی، اجراهای صوتی خوب، داستان متوسط) را دارد. می‌توانست با کمی جادوی بیشتر بهتر شود. پر از تصنع‌ها و تضادهایی است که تا حدی آزاردهنده‌اند، ولی به‌اندازهٔ کافی نکات بامزه و دوست‌داشتنی داشت که از لذت‌بردنم جلوگیری نکند. اسم‌گذاری شخصیت‌ها را دوست نداشتم. امتیاز نهایی: ★★½ — نکات زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌صورت یک‌پارچه خوب از کار درنیامد. خوب بود. من از «آن‌وارد» خوشم آمد. دنیایی جذاب و مرموز ساخته شده، در حالی که یک داستان گرم و دلنشین و دو بازیگر اصلی خوب هم دارد. شاید همهٔ نکات عمیق احساسی را به‌کمال نساخته باشد، اما قطعاً به دو شخصیت اصلی اهمیت می‌دهید. تام هالند (ایان) و کریس پرت (برلی) ترکیب هوشمندانه‌ای هستند و خوب کنار هم کار می‌کنند. اطرافِ برادران لایت‌فوت چندان برایم جالب نبود؛ بخش مربوط به لورل و کوری چندان کشش ندارد، هرچند جولیا لوئی-دریفوس و آکتاویاس پنسر انتخاب‌های مناسبی به‌عنوان صداها هستند. در کل، تماشای خوبی است. این سبک اکشن-انیمیشنِ مورد علاقهٔ من است. دو الف به‌دنبال کوچک‌ترین قطرهٔ جادویی می‌گردند که شاید به آن‌ها اجازه دهد به پدر مرحومشان که قبل از اینکه فرصت شناختنش را داشته باشند، برسند. چیزی که قبل از شروع سفرشان انجام ندادند این بود که به مادر («لورل») خبر بدهند. او عصبانی و نگران است، پس از موجود قدرتمندی به نام «مانتیکور» کمک می‌گیرد و به دنبال آن‌ها می‌رود. از ابتدا تا انتها سرگرم‌کننده است. ترکیب داستان ماجراجویانهٔ قوی، اساطیر، جادو و خطر (و کاملاً بدون عاشقانه) با انیمیشنی عالی و موجوداتی شگفت‌انگیز — از جمله موجود ترکیبی عقرب/شیر/عقاب که همراهِ مادر تقریباً هم‌تله است — همراه شده است. فیلمنامه سرگرم‌کننده و موجز است؛ فقط پرگویی نیست و ماجراهای نه‌چندان دلیرانهٔ این دو برادر وقتی تلاش می‌کنند قبل از دیر شدن دوباره به پدرشان بپیوندند، زیبا روایت می‌شود. این فیلم برای پردهٔ بزرگ فیلمی لذتبخش است و برای بزرگ‌ترها هم خصوصاً اگر به اساطیر علاقه دارند، چیزهای زیادی دارد. شاید عنوانش بهترین نباشد، اما کارِ خوبی است!