فیلم Sometimes I Think About Dying 2023

«گاهی درباره مردن فکر می‌کنم» با لحنی عمدتاً کند و ملانکولیک به اضطراب اجتماعی و تنهایی می‌پردازد؛ فیلمی کم‌دادِ روایی که با تصویربرداری ماندگار، موسیقی جوّساز و بازی فوق‌العاده دیزی ریدلی تا حد زیادی موفق می‌شود، هرچند روایت تکراری و کم‌رخدادش ممکن است برای همه جذاب نباشد. فیلم دربارهٔ فران (دیزی ریدلی) است، زنی خجالتی و کم‌رو که در شهری کوچک و غم‌زده ساحلی در اورگن...

«گاهی درباره مردن فکر می‌کنم» با لحنی عمدتاً کند و ملانکولیک به اضطراب اجتماعی و تنهایی می‌پردازد؛ فیلمی کم‌دادِ روایی که با تصویربرداری ماندگار، موسیقی جوّساز و بازی فوق‌العاده دیزی ریدلی تا حد زیادی موفق می‌شود، هرچند روایت تکراری و کم‌رخدادش ممکن است برای همه جذاب نباشد. فیلم دربارهٔ فران (دیزی ریدلی) است، زنی خجالتی و کم‌رو که در شهری کوچک و غم‌زده ساحلی در اورگن زندگی می‌کند. او بیشتر وقتش را تنها می‌گذراند و بارها در خیال دربارهٔ مردن تداعی‌هایی دارد. در یک دفتر کار یکنواخت مشغول به کار است و آرام و بی‌سر‌و‌صدا تماشاگر همکاران برون‌گرا و معاشرت‌های سطحی آنهاست. خود را «چندان جالب» نمی‌داند، اجتماعی نیست، دوستی ندارد و اغلب کناره‌گیر است؛ خجالتی بودنش غالباً با سردی اشتباه گرفته می‌شود و دیگران از تعامل با او اجتناب می‌کنند. آمدن رابرت (دیوی مرِهجِه)، همکار جدیدی که دوستانه و کمی دست‌پاچه است، اوضاع را تغییر می‌دهد؛ رابرت به فران علاقه‌مند می‌شود و او که از دوستی هراس دارد، کم‌کم با مردی روبه‌رو می‌شود که ممکن است اولین کسی باشد که اجازه می‌دهد واقعاً او را بشناسند. داستان چندان فراز و فرودِ پُرحادثه‌ای ندارد، اما کارگردان رِیچل لمبرت با ریتم آرام و جزئی‌نگری در روایت، فیلم را جذاب نگه می‌دارد. نحوهٔ روایت با دقت و خوش‌طعمی با سرمای درونِ داستان تلفیق می‌شود و چیزی در فیلم مصنوعی یا تحمیلی به‌نظر نمی‌رسد. لمبرت تصویری خاکستری و کم‌رمق از بشر می‌سازد، اما این تصویر با شوخ‌طبعی، ظرافت و جذابیت همراه است؛ خیلی از حس‌های فیلم از آنچه گفته نمی‌شود ناشی می‌شود و تماشاگر را دعوت می‌کند تا خود معناها را کشف کند. انتخاب بازیگران مناسب از نکات قوت فیلم است؛ بازی‌های مکمل بازیگران کنار ریدلی از جمله پاروش چینا، مارسیا دِبونیس و مگان استالتر فضای کاری فران را با لحظات بامزه‌ای پر می‌کنند و ریدلی و مرِهجِه رابطه‌ای خوشایند و باورپذیر خلق می‌کنند. ریدلی با زبان بدنش—از اجتناب از تماس چشمی تا بندۀ شانه در مواقع ناراحتی—به‌خوبی حسِ درونی فران را منتقل می‌کند؛ نمایشی دقیق و اثرگذار که نیاز چندانی به دیالوگ ندارد. تصویربرداری و کارگردانی هم در ترجمهٔ درون‌گرایی کاربرد بصریِ موفقی دارند: دوربین اغلب فران را از بالا یا فاصله مشاهده می‌کند و همین جهت‌گیری بصری خودآگاهی و دورافتادگی او از جهان را به‌خوبی نشان می‌دهد. فضای مه‌آلود و آسمان‌های خاکستری ساحل اورگن نیز بیش از آنکه صرفاً پس‌زمینه باشد، امتدادِ هوای درونی فران می‌شود و تضاد میان لحظات زیبایی ناگهانی و جریان عمومی تاریک ذهن او را برجسته می‌کند. با این حال، ضعف فیلم در فیلمنامهٔ سرگردان خودش را نشان می‌دهد؛ بعضی صحنه‌ها بیش از حد طولانی می‌مانند و ریتم گاه در نیمهٔ دوم کند می‌شود. برخی منتقدان معتقدند که ایدهٔ مرکزی فیلم برای اثری بلند‌مدت گاهی کم‌جان است و بهتر بود در قالب کوتاه‌تری پرداخته می‌شد. در مجموع «گاهی درباره مردن فکر می‌کنم» روایت ساده و خوبی از نیاز به ارتباط انسانی ارائه می‌دهد؛ فیلمی که با دقت بصری و بازی‌های درخشان، به‌ویژه دیزی ریدلی، تجربهٔ زنده و ملموسی از اضطراب اجتماعی و تنهایی نشان می‌دهد، هرچند ریتم کند و کم‌رخداد فیلم ممکن است همهٔ تماشاگران را راضی نکند.