فیلم Trigger Warning 2024

پس از شکست اخیرِ «فوسیوزا» در تلاش برای ساختن یک فیلم زن‌محور، اکنون «تریگر وارنینگ» هم به جمع آثار ناموفقِ هم‌ژانر پیوسته است. این فیلم اکشنِ نظامی با نام مناسبش تنها تحقیر بیننده را برمی‌انگیزد؛ به‌خاطر خط داستانی غیرواقعی و خیال‌پردازانه، صحنه‌های اکشن مضحک و تبلیغ ارتش آمریکا به‌عنوان قهرمانان. جسیکا آلبا بازیگر قابل‌قبولی است، اما این فیلم اصلاً کار نمی‌کند. اکشن‌ها غیرواقعی‌اند و آلبا مردان...

پس از شکست اخیرِ «فوسیوزا» در تلاش برای ساختن یک فیلم زن‌محور، اکنون «تریگر وارنینگ» هم به جمع آثار ناموفقِ هم‌ژانر پیوسته است. این فیلم اکشنِ نظامی با نام مناسبش تنها تحقیر بیننده را برمی‌انگیزد؛ به‌خاطر خط داستانی غیرواقعی و خیال‌پردازانه، صحنه‌های اکشن مضحک و تبلیغ ارتش آمریکا به‌عنوان قهرمانان. جسیکا آلبا بازیگر قابل‌قبولی است، اما این فیلم اصلاً کار نمی‌کند. اکشن‌ها غیرواقعی‌اند و آلبا مردان قدرتمند را مثل عروسک‌های پارچه‌ای جا‌به‌جا می‌کند. داستان پس‌زمینه هم پخته نشده و پر از کلیشه‌های سخیفِ خانواده‌محور و ژست‌های شبه‌سنت‌گرا و طرفداری از ارتش آمریکاست. نتیجه چیزی جز بی‌الهام و گاهی خنده‌دارِ ناخواسته نیست. من حدود نصف فیلم را دیدم و بعد رهاش کردم. در مجموع، اگر قرار است فیلم اکشن زن‌محور بسازید، لااقل کمی باورپذیرش کنید. اگر برای شخصیت‌ها پس‌زمینه‌ای در نظر می‌گیرید، نشان دهید که کمی خلاقیت و اصالت دارید؛ و سعی نکنید به بسیاری از ما خارج از آمریکا بگویید که ارتش شما قهرمان است — آن دوره دیگر گذشته است. سال ۲۰۲۴ برای فیلم‌های استودیویی سالی پرچالش بود و میان تعداد زیادی ناامیدی، چند اثر قابل‌توجه اندک به چشم می‌خوردند. «تریگر وارنینگ» با بازی جسیکا آلبا و آنتونی مایکل هال نمونه‌ای از آثار میان‌مایه و پایین‌تر از حد انتظارِ امسال است. این فیلم یکی از بدترین‌هایی است که دیده‌ام و به‌خاطر روایت درهم و نامنسجمش به‌شدت خراب شده. طرحِ داستانی پرتلاطم و پر از تصمیم‌های عجیب و غیرقابل‌توضیح است. آلبا نقش یک کماندوی نیروهای ویژه را بازی می‌کند که، به‌طرزی نامعقول، وقتی می‌خواهد مخفیانه به مهاجمان نزدیک شود، با هر قدم پوتینش را محکم به زمین می‌کوبد؛ انتخابی که مهارت و پنهان‌کاریِ شخصیت را زیر سؤال می‌برد. سکانس‌های اکشن سراسر تضادند: در یک صحنه شخصیت آلبا به‌راحتی سه سارقِ مسلح دو برابرِ قد و هیکل خودش را از پا درمی‌آورد، اما در صحنه‌ای دیگر به‌راحتی توسط opponentsِ نا آموزش دیده شکست می‌خورد. این تناقض‌ها باعث می‌شود مخاطب نتواند پذیرش داستان را ادامه دهد. نقشِ ضدقهرمانِ آنتونی مایکل هال نیز مشکل‌ساز است؛ کاراکترِ او کاریکاتوری از یک سیاست‌مدار راست‌گراست و هیچ عمق یا ظرافتی ندارد. علاوه بر این، فیلم پر از چهره‌های منفیِ متعدد است — چهار یا پنج نفر — که ارتباط مشخصی با هم ندارند؛ این تعددِ دشمنان، روایت را رقیق کرده و پیگیریِ تمرکز اصلی را دشوار می‌سازد. فیلم تلاش می‌کند زیرپلات‌هایی از دیگر فیلم‌های اکشن را تقلید کند اما از تلفیق آن‌ها در یک کل منسجم ناتوان است. هر زیرپلات جدا و بی‌جای خود جلوه می‌کند و به بی‌نظمی و عدم تمرکز داستان می‌افزاید. برای مثال، تلاش برای وارد کردن یک قوس رستگاری برای شخصیت آلبا ناگهان رها می‌شود و انگیزه‌های او نامشخص و غیرقابل‌اقناع می‌ماند. همه شخصیت‌ها کسل‌کننده‌اند و تصمیم‌های بدی می‌گیرند، تا جایی که به یک پایان مسخره و بی‌منطق می‌رسد که در آن نخ‌های پراکندهٔ داستان بی‌منطق به هم می‌خورند. در کل، «تریگر وارنینگ» نمونه‌ای از آثار ضعیفِ استودیویی ۲۰۲۴ است: داستانِ درهم‌وبرهم، سکانس‌های اکشن ناپایدار و شخصیت‌پردازی ضعیف، تماشای آن را خسته‌کننده و ناامیدکننده می‌کند. استعدادهای جسیکا آلبا و آنتونی مایکل هال در این اثر هدر رفته‌اند؛ فیلم هیچ سرگرمیِ منسجم یا جذابی ارائه نمی‌دهد و بهتر است از دیدن آن پرهیز کنید.