فیلم هندی Minnal Murali 2021

وقتی در خانه می‌نشینید و بایجو و راجش مادهاوان را در نقش دو پلیسی می‌بینید که در یک تاتتکادا (دکهٔ چای‌فروشی کنار خیابان) منتظرِ مردی هستند تا یا گوشش را بگیرند یا شاید مشت حواله‌اش کنند، حسی از خوشی شیطنت‌آمیز به شما دست می‌دهد — حسی که از همان فضای اجتماعی سینمایی سرچشمه می‌گیرد که باسیل جوزف در خلق آن استاد است. آن مرد قرار...

وقتی در خانه می‌نشینید و بایجو و راجش مادهاوان را در نقش دو پلیسی می‌بینید که در یک تاتتکادا (دکهٔ چای‌فروشی کنار خیابان) منتظرِ مردی هستند تا یا گوشش را بگیرند یا شاید مشت حواله‌اش کنند، حسی از خوشی شیطنت‌آمیز به شما دست می‌دهد — حسی که از همان فضای اجتماعی سینمایی سرچشمه می‌گیرد که باسیل جوزف در خلق آن استاد است. آن مرد قرار است در ایستگاه اتوبوس پایین بیاید و با دوست‌دخترش ملاقات کند؛ شاید این دیدار رخ دهد، شاید نه، اما نکتهٔ اصلی این سکانس فوق‌العاده این است که تقریباً همهٔ شخصیت‌هایی را که باید معرفی شوند، به‌شیوه‌ای موجز و مؤثر معرفی می‌کند. همین جهان‌سازی است که مینّال مورالی را به موجی تازه در سینمای مالایالم تبدیل می‌کند. فیلم با وزنِ برابر به شخصیت‌های اصلی و فرعی (به‌ویژه زوج مرکزی) می‌پردازد و قصه‌ای پیله‌وار دارد که در ابتدا کمی دست‌وپا می‌زند اما به‌زودی اوج می‌گیرد. ریتم فیلم پایدار است و ترکیبی از طنز خشک، درامی سنگین و گاه‌وبیگاه نکات اجتماعی را عرضه می‌کند؛ هیچ‌یک از این عناصر مرکزیت را به‌طور کامل در اختیار نمی‌گیرند، چون داستان به‌تدریج به قالبی واقعی از یک فیلم ابرقهرمانی تبدیل می‌شود که با وجود همهٔ مَسَلّماتِ ژانر، کلیشه‌ای به‌نظر نمی‌رسد. موسیقی متن و جلوه‌های ویژه که به‌طرزی غافلگیرکننده خوب کار شده‌اند، از نکات برجستهٔ فیلم بودند و من را مجذوبِ جادوی نگارش داستان کردند. مینّال مورالی با ضربه‌ای که لازم بود در ژانر ابرقهرمانی وارد شود، این ژانر را احیا کرده و من از همراهی با این موج خوشحالم. بیش از هر چیز، این فیلم نمونه‌ای از سینمای هوشمندانه است؛ فیلمی که شما را به تحسین ریزه‌کاری‌ها و قطعات بزرگِ نگارش وا‌می‌دارد که در کنار هم به این هم‌افزایی شاد شکل می‌دهد. فیلم از زیر سایهٔ کلیشه‌هایی که معمولاً بر این نوع روایت‌ها سنگینی می‌کنند عبور می‌کند. نباید از نظر دور داشت که داستان با ریتمی نه چندان شتاب‌زده پیش می‌رود و منشاء خوبی و بدی را به‌طور متوازن روایت می‌کند — نکته‌ای که در این ژانر به‌ندرت می‌بینیم. ببینیدش؛ خوشتان خواهد آمد.