فیلم The Saint 1997

این به‌نظرم واقعاً فیلم «قدیس» نیست. خیلی کم به سیمون تمپلاری شباهت دارد که در سریال تلویزیونی با بازی راجر مور شناختیم. کتاب‌ها را نخوانده‌ام و نمی‌دانم فیلم چقدر به آن‌ها وفادار است، اما دیدن سیمون تمپلاری که واقعاً خودِ او نبود، ناامیدکننده بود. من طرفدار وال کیلمر نبوده‌ام و فکر نمی‌کنم او انتخاب ایده‌آلی برای این نقش باشد. الیزابت شو هم به‌عنوان دانشمند کاملاً غیرقابل...

این به‌نظرم واقعاً فیلم «قدیس» نیست. خیلی کم به سیمون تمپلاری شباهت دارد که در سریال تلویزیونی با بازی راجر مور شناختیم. کتاب‌ها را نخوانده‌ام و نمی‌دانم فیلم چقدر به آن‌ها وفادار است، اما دیدن سیمون تمپلاری که واقعاً خودِ او نبود، ناامیدکننده بود. من طرفدار وال کیلمر نبوده‌ام و فکر نمی‌کنم او انتخاب ایده‌آلی برای این نقش باشد. الیزابت شو هم به‌عنوان دانشمند کاملاً غیرقابل قبول است؛ هرچند لابد باید بازیگر خوش‌قیافه‌ای انتخاب می‌کردند تا فیلمنامه را راضی کند، ولی او به‌هیچ‌وجه نقش دانشمند را نمی‌پذیرد. بازی بازیگران روسی بهتر از آب درآمده و شخصیت‌های ترتیاک را دوست داشتم. با این حال، این فیلم بدی هم نیست؛ فقط باید ارجاعات به «قدیس» و سیمون تمپلار را فراموش کنید. خودِ سیمون تمپلار هم در بیشتر فیلم اصلاً با این نام معرفی نمی‌شود، پس راحت‌تر است. فیلم در واقع سرگرمی سبک و قابل قبولی است دربارهٔ دزدی ماهر با کودکی پرآشوب. داستان چندان پیچیده نیست و بیشتر شبیه قسمت آغازین یک سریال تلویزیونی است: اکشن‌های سرگرم‌کننده، نفوذها و لباس‌های مبدل، کمی فناوری پیشرفته و خلاصه ترکیبی از «چیزهای خوش‌گذرانی» که در پایان آدم می‌گوید «خب، بد هم نبود». یک نکته هم اینکه سیمون تمپلار قدیم‌ترها با ولوو P1800 رانندگی می‌کرد؛ صادقانه بگویم آن تنها خودروی واقعاً جذاب ولوو بود. از آنجا که این فیلم خیلی از سیمون تمپلارِ من فاصله داشت، انتخاب آن ولوو مدرن برای رانندگی‌اش واقعاً مایهٔ تأسف است. --- تماشای خوبی بود، باز هم می‌بینم، ولی نمی‌توانم با اطمینان توصیه‌اش کنم. فیلم به‌شدت تاریخ‌گذشته به‌نظر می‌رسد. وال کیلمر هنوز با عنوان «من بتمن بودم» مطرح بود و تعدادی از بازیگران هالیوودی سعی داشتند به‌عنوان ستارهٔ بعدی اکشن/جاسوسی مطرح شوند؛ انگار قصد داشتند تام کروز را کنار بزنند (که البته نشد). این جاسوس بین‌المللی با پیش‌زمینه‌ای مرموز، اتفاقاً هدفش «همجوشی سرد» است و همین باعث می‌شود فیلم کمی لبهٔ علمی-تخیلی پیدا کند. کسی که بیشترین پیشرفت منطقی در همجوشی سرد را دارد، تصادفاً زنی فوق‌العاده زیباست، الیزابت شو، که بیماری قلبی هم دارد. تجربهٔ کلی فیلم خوب بود، ولی وقتی دوباره به آن فکر می‌کنم، همه‌چیز کمی مضحک به‌نظر می‌آید. زیرمتنِ رمانتیک-کمدی پررنگ است و صادقانه بگویم به نظرم فیلم خودش هم نمی‌دانست چه می‌خواهد باشد: فیلم گانگستری، کشف علمی-تخیلی، کمدی-عاشقانه، اکشن/جاسوسی، توطئهٔ سیاسی، انقلاب مذهبی یا داستان هویت یتیمی؟ بخش‌های سرگرم‌کننده بیشتر در تقابل جاسوس و مافیا یا در دامنهٔ کمدی-عاشقانه‌اند، ولی احتمالاً برای هرکدام می‌توانید تجربهٔ بهتری در فیلم‌های دیگر پیدا کنید. فیلم خوش‌گذرانی‌ای است، اما با این همه گزینه، بهتر است دنبال یک فیلم جاسوسی مدرن‌تر بگردید. --- به هیچ‌وجه فیلم بزرگی نیست، اما به‌دلایلی جذبش شده‌ام و در طول سال‌ها ۳–۴ بار آن را دیده‌ام. در کل سرگرم‌کننده است اگرچه دیالوگ‌ها نسبتاً ضعیف‌اند. وال کیلمر را در نقش اصلی دوست دارم و صحنه‌های خوبی هم با دوست‌داشتنیِ الیزابت شو دارد. ۳.۵/۵ --- این فیلم را واقعاً دوست دارم. آن را جذاب و دلفریب می‌بینم و وقتی هوا سرد می‌شود، بیشتر به دیدنش کشیده می‌شوم — شاید به‌خاطر بخش‌های زیادی از فیلم که در مسکو می‌گذرد. نقش کیلمر تا حدی شبیه یک ابرقهرمان است که از آسیب‌های دوران کودکی رنج می‌برد. الیزابت شو زیبا و آسیب‌پذیر است و مکملِ مطمئنِ کیلمر است. شرورها به‌راحتی قابل تنفرند و صحنه‌های اکشن جذاب‌تر می‌شوند چون همه در سرما ذله می‌شوند و تماشاگر راحت روی مبلش نشسته است. این فیلم برایم نوستالژیک است و یادآور دورهٔ نزدیک به هزارهٔ گذشتهٔ سینماست؛ برایم آثاری مانند «سابرینا» را هم تداعی می‌کند. --- به‌نظر من یکی از بدترین فیلم‌های جاسوسی تاریخ است. هرکس سریال اصلی دههٔ ۶۰ با بازی سر راجر مور را دیده باشد (که بعدها نقش جیمز باند را هم بازی کرد و او را جهانی کرد) هرگز آن را فراموش نمی‌کند. آن سریال از بهترین تولیدات اروپایی آن دوران بود و موفقیت بزرگی کسب کرد. من همهٔ قسمت‌ها را ندیده‌ام ولی چند اپیزود را در کانال‌های قدیمی دیده‌ام و هیچ‌چیز قابل مقایسه با آن سریال نیست؛ این فیلم واقعاً پایین‌تر است. از نظر فنی فیلم تلاش کرده از جلوه‌های پیشرفته بهره ببرد، اما باز هم تصویر چشمگیری ارائه نمی‌دهد. هر فیلمی از دوران پیرس برازنان در مجموعهٔ ۰۰۷ می‌تواند به‌مراتب بهتر، بصری‌تر و حرفه‌ای‌تر باشد. از صحنه‌آرایی تا تدوین، فیلم‌برداری، طراحی لباس و جلوه‌های ویژه، فیلم هرگز آن‌قدر خارق‌العاده عمل نمی‌کند که ما را جذب کند. این به این معنا نیست که اجرای فنی ضعیف یا پرخطا باشد، فقط نتیجه متوسط است. وال کیلمر بازیگر بدی نیست، اما از آن دسته است که برای رسیدن به نتیجهٔ خوب نیاز به کارگردانی قوی دارد. او در فیلم‌های دیگر فوق‌العاده بوده، بنابراین نمی‌توانم همهٔ تقصیر را متوجه او کنم؛ مواد اولیه‌ای که به او داده شده ضعیف بوده و کارگردان، فیلیپ نویس، نتوانسته کمک لازم را بکند. با این حال، کیلمر همچنان بهترین بازیگر حاضر در این فیلم است. الیزابت شو نقشی جز «دختر نیازمند کمک» و علاقهٔ رومانتیکِ آشکار قهرمان ندارد؛ کلیشهٔ قدیمی و زنندهٔ «زن به‌عنوان جایزه» که تمام فیلم را با نیازمندی نشان می‌دهد — تحقیرآمیز و تأسف‌آور. بازیگر در حدی ضعیف است که فراتر از یک تلاش متوسط نمی‌رود. دو خبیث فیلم، راده سربدژیا و والری نیکولایف، حتی بدترند؛ اولی هنوز چند کیفیت بازیگری دارد اما گیر کلیشه‌های از کار افتادهٔ اولیگارش‌های فاسد روسی افتاده و دومی صرفاً دست‌نشاندهٔ وحشی با اختلالات خودشیفتگی و اجتماعى است. فیلم شاید حداقل با یک فیلمنامهٔ قابل تحمل‌تر شکست نمی‌خورد، اما نویسنده و کارگردان یکی از ضعیف‌ترین فیلمنامه‌های جاسوسی را پذیرفتند. ابتدا یکی از احمقانه‌ترین افسانه‌ها در فیزیک هسته‌ای، یعنی همجوشیِ سرد، را به‌عنوان پایه می‌گذارد؛ چیزی که هر معلم ساده در آن حوزه می‌تواند توضیح دهد که غیرعملی است. بعد بحران انرژی را در روسیه‌ای که یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان نفت و گاز دنیاست، اختراع می‌کند! این‌قدر مضحک است که باورپذیر نیست، حتی اگر این بحران را ناشی از گروهی که به دنبال بی‌ثبات کردن کشورند بدانیم. آیا واقعاً طرح جذاب‌تر و معقول‌تری برای استفاده وجود نداشت؟