فیلم Hot Tub Time Machine 2 2015

در نسخهٔ اول «جکوزی زمان‌ساز» هنوز می‌شد ذره‌ای ارزش یافت: فیلم با حماقت بازیگوشانه‌اش گاهی سر از یک بینش غیرمنتظره درمی‌آورد—داستان جمعی از مردان خسته و گیرکرده در زندگی‌های کم‌مایه‌شان که با رفتن به گذشته و بازگشت به روزهای جوانی بی‌پیرایه، با وضع کنونی‌شان روبه‌رو می‌شوند. ادا و اطوارِ جکوزی‌ای که این آدمک‌های ساده‌دل را به زمان‌هایی می‌برد که زندگی‌شان سرشار از آزادی و شور...

در نسخهٔ اول «جکوزی زمان‌ساز» هنوز می‌شد ذره‌ای ارزش یافت: فیلم با حماقت بازیگوشانه‌اش گاهی سر از یک بینش غیرمنتظره درمی‌آورد—داستان جمعی از مردان خسته و گیرکرده در زندگی‌های کم‌مایه‌شان که با رفتن به گذشته و بازگشت به روزهای جوانی بی‌پیرایه، با وضع کنونی‌شان روبه‌رو می‌شوند. ادا و اطوارِ جکوزی‌ای که این آدمک‌های ساده‌دل را به زمان‌هایی می‌برد که زندگی‌شان سرشار از آزادی و شور بود، تا حدی معنا داشت. در آن فیلم کشف روح کودک‌مآبانهٔ درونیِ آدم‌ها تبدیل به چالشی اغلب بامزه شده بود. البته نسخهٔ اول هم خالی از سادگیِ آشکار و مبتذل نبود، اما دست‌کم هدفی دیوانه‌وار و ناظرانه داشت: مردانی که می‌خواهند دوباره به حماقت‌های بی‌پایانِ سال‌های جوانی‌شان بازگردند. حالا در سنت ناگزیر دنباله‌سازی، «جکوزی زمان‌ساز ۲» آمده—یک به‌اصطلاح بهانهٔ آشکار برای بزرگ‌نمایی و جشن گرفتن هر چه از دیوانگیِ قابل تحسینِ نسخهٔ پیشین مانده بود. این دنباله بی‌وقفه بی‌هدف، بی‌ذوق و بیش از حد توجه‌طلب است؛ دومین سرویسِ «جکوزی» سرریز از شوخی‌های زرد و سبکِ جکوزی‌وار است که آن‌قدر بی‌الهام‌اند که شاید به طرز طنزآمیزی حاضر شوید خود را غرق کنید تا از عذابِ سفری که زمانش نه گرم است نه سرد خلاص شوید. لحن نسخهٔ اول می‌خواست با شوری عصبی روزمرگیِ این احمق‌های امروزی را دگرگون کند و آن‌ها را به اوایل دههٔ ۱۹۸۰ ببرد تا به خیالِ کالج و شورهای جوانی پناه ببرند. حالا کارگردان استیو پین به آن صحنهٔ پرآب‌وتاب بازگشته و شخصیت‌های وقت‌پرست و ژورنالیِ او دوباره می‌خواهند با آدم‌ها و مکان‌های عجیب و سکسی‌تر کل‌کل کنند. بازگرداندن همان فرمول کم‌رمقِ شبیه «بازگشت به آینده» این‌بار قهرمانانِ جکوزی را ده سال جلوتر می‌گذارد؛ حالا آن‌ها از تجربه‌های سفر در زمانشان بهره‌برداری مالی کرده‌اند. تبریک می‌گوییم! داستان ضعیفِ جاش هیلد نه شورِ جکوزی جادویی را احیا می‌کند و نه از گروهِ شارلاتان‌های مسافرش چیزی درمی‌یابد؛ فیلم در آشفتگی‌ای خودسرانه و دیوانه‌وار غرق شده و چیزی برای گفتن ندارد. اگر از تماشای دختران جاذبِ تصویر خوشتان می‌آید (که به‌هرحال برای برخی تحمل‌پذیر است)، شوخی‌های جنسی کودکانه، تکرار قِهره‌های نخ‌نما در تم سفر در زمان و حضور یک آدم‌کشِ نه‌چندان تهدیدآمیز، استقبال‌کننده از این قسمت خواهید بود و ممکن است خنده‌ای نیمه‌جان از آن بگیرید. برای بقیهٔ ما شاید بهتر باشد از آبِ کلردار حباب بیرون ببندیم. ستارهٔ اصلیِ نسخهٔ اول، جان کاساِک، در این دنباله غایب است (غیبت شخصیتِ آدم ییتسِ او از ماجرا به‌طرزی خوش‌شانس برای خودِ کاساک و نقش‌اش تمام می‌شود)، پس میدان کامل در اختیار بازیگران دیگر—راب کورددری (لو)، کریگ رابینسون (نیک) و کلارک دوک (یعقوب)—قرار دارد. آن‌ها از غرور مرتبط با جکوزی سود می‌برند و در کارهای اقتصادی‌شان حسابی پول در می‌آورند: لو موتور جستجویی به نام «لوگل» ساخته که او را ثروتمند کرده، نیک با سرقت آثار دیگران به شهرت موسیقایی رسیده و یعقوب که پسر لوست، از موفقیت‌های آنلاین لو بهره می‌برد و عملاً نوکر اوست. وقتی یک آدم‌کش تصمیم می‌گیرد لو را از میان ببرد—و شلیک به ناحیهٔ خصوصی‌اش شکل می‌گیرد—آدم‌ها تصمیم می‌گیرند با جکوزی به گذشته بازگردند تا جلوی قصه را بگیرند، اما به‌جای آن ده سال جلوتر پرت می‌شوند. سؤال این است: آیا این سه‌گانهٔ مسافر زمان می‌تواند آدم‌کش را بگیرد؟ و چرا بعضی وقت‌ها آدم ناخواسته طرف قاتل را می‌گیرد؟ البته دفاعیات طرفدارانِ این‌گونه فیلم‌ها هم پیش‌بینی‌پذیر است: «این فیلم‌ها که برای اسکار ساخته نشده‌اند، پس چقدر سختگیرانه قضاوت می‌کنید؟» اما بازتولید همان شوخیِ سفر در زمانِ ۲۰۱۰ که خودش هم سؤال‌برانگیز بود و تلاش برای استخراج دوبارهٔ همان خنده‌های کلیشه‌ای، نتیجه‌ای جز سرخوردگی ندارد. شوخی‌های تهوع‌آور و ابلهانه وزن و عمق ندارند و کودکانه به‌نظر می‌رسند. کل ماجرا بوی تلاش و ناامیدی می‌دهد؛ پین تلاش می‌کند با خنده‌های رکیکِ تحمیلی فیلم را سرپا نگه دارد به‌جای این‌که روایت پُرجنب و جوشی ارائه دهد که بدون پناه بردن به متعفناتِ سطحی، حسِ ماجراجویی دیوانه‌وار به مخاطب منتقل کند. برای لذتِ گناه‌آلود و بچگانه بودن، «جکوزی زمان‌ساز ۲» سخت تلاش می‌کند اما در نهایت ناکام می‌ماند. متأسفانه عدهٔ زیادی هم به این آشِ بی‌دقتِ پرسروصدا و تحریکِ شفاف علاقه نشان خواهند داد. (امتیاز منتقد: 1 از 4 ستاره) --- فرود در یک خط زمانی غلط! احساس می‌کنم فیلم اول مربوط به سال ۲۰۱۰ خیلی دور است، بنابراین آن را خوب به‌یاد ندارم. این دنباله لازم نبود، به‌خصوص که یک شخصیت مهم غایب است. حتی فیلم اول هم چندان خوب نبود و این یکی بیشتر به دستهٔ B نزدیک شده است. داستان متوسط است و تمِ فیلم به‌درستی استفاده نشده—من منظورم شکاف‌های داستانی نیست، بلکه ساختار روایت و شخصیت‌پردازی است. دوستان قدیمی بعد از مشهور و ثروتمند شدن دوباره همدیگر را می‌یابند، اما وقتی یکی از آن‌ها دچار حادثه می‌شود تصمیم می‌گیرند به گذشته برگردند تا قضیه را درست کنند؛ در عوض وارد خط زمانی اشتباهی می‌شوند و بقیهٔ روایت از تلاششان برای بازگشت می‌گوید. طنزها معمولی‌اند؛ من انتظار فیلم بهتری داشتم. پیچش داستانی هم خیلی عادی است—در بستر موضوع سفر در زمان، مخاطب به یک پیچش هوشمندانه امید دارد، اما اینجا آن سطح را ندارد. از نظر تولید، کارگردانی و جلوه‌های ویژه قابل قبول‌اند؛ فیلم زیاد به این جلوه‌ها تکیه نکرده اما مطابق نیاز داستان مدیریت‌شان کرده است. سرگرمی کمتری ارائه می‌دهد ولی قابلِ تماشا و مناسب برای پرکردن وقت است. صحنه‌های پایانیِ کریت‌—به‌نظرم—جنبهٔ شوخی دارند و انگار اشاره‌ای به احتمال ساخت نسخهٔ سوم‌اند. با این حال اگر نسخهٔ بعدی داستان خوب و بازیگرانِ به‌روزتر داشته باشد، من موافقم و ممکن است منتظرش باشم. امتیاز: 4.5/10