فیلم The Prowler 1981

در حال آماده شدن برای یک مهمانی پرزرق‌وبرق، دوستان تصمیم می‌گیرند آن را در سالن رقص محلی برگزار کنند، اما کم‌کم متوجه می‌شوند کسانی که ناپدید شده‌اند به‌طرز وحشیانه‌ای کشته شده‌اند؛ قاتلی خون‌ریز در پی انتقام از آن‌هاست برای خطایی که در پایان جنگ جهانی دوم رخ داده و حالا می‌خواهند زنده فرار کنند. بدون تردید این یکی از بهترین اسلشرهاست. نکتهٔ قوت این فیلم در...

در حال آماده شدن برای یک مهمانی پرزرق‌وبرق، دوستان تصمیم می‌گیرند آن را در سالن رقص محلی برگزار کنند، اما کم‌کم متوجه می‌شوند کسانی که ناپدید شده‌اند به‌طرز وحشیانه‌ای کشته شده‌اند؛ قاتلی خون‌ریز در پی انتقام از آن‌هاست برای خطایی که در پایان جنگ جهانی دوم رخ داده و حالا می‌خواهند زنده فرار کنند. بدون تردید این یکی از بهترین اسلشرهاست. نکتهٔ قوت این فیلم در این است که از داستانی ساده استفاده می‌کند اما موفق می‌شود مجموعه‌ای به‌شدت دیدنی بسازد که دستاورد بزرگی است. این فیلم هیچ لحظهٔ خسته‌کننده‌ای ندارد و در تمام مدت تماشایی باقی می‌ماند و بی‌دردسر از چند صحنهٔ تعقیب و گریز عالی عبور می‌کند. کمین ابتدایی برای آن زوج خوب از کار درآمده، صحنهٔ توالت فوق‌العاده است با آن نزدیک‌بودن‌های دیوانه‌وار از دستگیر شدن در حالی که آن‌ها یکدیگر را تحریک می‌کنند و به بازی اشتباه در دوش می‌انجامد؛ تعقیب کنار استخر زوج‌هایی که سالن رقص را ترک می‌کنند بسیار سرگرم‌کننده است و تعقیب زوجی که در زیرزمین است یک کمین پرتنش و عالی است. بخش بزرگی که برجسته است صحنه‌های تعقیب و گریزی است که از اولین تعقیب در خوابگاه آغاز می‌شود و از طبقات مختلف رد می‌شود بدون اینکه هویت قاتل را لو بدهد، با هزارتوی راهروها که به بیرون و خیابان منتهی می‌شود، جستجوی خانهٔ قاتل در تاریکی که برای یافتن سرنخ‌هایی دربارهٔ هویت او انجام می‌شود و رویارویی در قبرستان با کشف سنگ قبر و قبر باز، همه صحنه‌هایی پرتعلیق خلق می‌کنند. تقابل نهایی با قاتل دوباره در سطح بالایی قرار دارد؛ جستجوی منظم اتاق خواب به‌خودی‌خود کافی است تا از آن لذت ببریم و یکی از بهترین لحظات تعلیق فیلم باشد، در حالی که قتل نهایی نمایش‌دهنده است. نکتهٔ دیگر اینکه قاتل در بیشتر فیلم بیرون از دوربین نگه داشته می‌شود و فقط با چند سرنخ هویت او مخفی می‌ماند تا به غافلگیری نهایی برسیم، و اینکه بیشتر زمان صرف نگه داشتن او در سایه‌ها می‌شود، روش بسیار خوبی برای ساختن تعلیق است. اگر با این‌ها ترکیب کنیم با کیفیت عالی جلوه‌های خون و صحنه‌های قتل، این فیلم تبدیل به یکی از بهترین‌های ژانر می‌شود. ایرادهای آن بسیار اندکند؛ تعداد کشته‌ها نسبتاً کم است—حتی به دو رقمی هم نمی‌رسد—که کمی سخت‌گیرانه به نظر می‌آید چون با این همه موقعیت بالقوه برای اجساد، باید آسان‌تر می‌شد چند تا کشتهٔ دیگر اضافه کرد. لباس قاتل هم کمی به‌نظر مسخره می‌رسد و پوشیدن یونیفرم نظامی واقعاً چندان منطقی نیست؛ در داستان پشت‌زمینه معنی دارد، اما بیشتر شبیه تلاشی برای اصالت‌نمایی است که کمی ناجور از آب درآمده. این‌ها اما به هیچ‌وجه نقاط ضعف بحرانی نیستند و اصلاً جلوه‌های مثبت را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهند. ردهٔ سنی: R — خشونت گرافیکی، برهنگی، زبان رکیک و یک صحنه جنسی کوتاه. --- اسلشر قابل‌قبولی که در مهمانسراهای قدیمی واقع در ساحل جنوبی نیوجرسی جریان دارد. نامه‌ای از نوع Dear John در طول جنگ جهانی دوم، یک کهنه‌سرباز را در سال ۱۹۴۵ به ارتکاب قتل وادار می‌کند در روستایی ساحلی در نیوجرسی. او هرگز دستگیر نشد و ۳۵ سال بعد دوباره لباسی کهنهٔ نظامی‌اش را می‌پوشد تا در رقص دانشجویی باز هم قتل کند. «The Prowler» (۱۹۸۱)، که با نام «قاتل رزماری» نیز شناخته می‌شود، یک اسلشر/ترسناک در قالب «جمعهٔ سیزدهم» (۱۹۸۰) و «ولنتاین خونین من» (۱۹۸۱) است. به بزرگی اولی نیست و به خوبی دومی هم نیست. شخصیت اصلی که توسط ویکی داوسون بازی شده شبیه آلیس و جینی از دو قسمت اول «جمعهٔ سیزدهم» است اما به جز او، بازیگران زن در مقایسه ضعیف‌ترند؛ کمکی هم نمی‌شود که کارگردان بلد نباشد چگونه از بازیگران زن تصویربرداری کند (نه اینکه منظور برهنگی یا ابتذال باشد). سکانس افتتاحیهٔ ۱۹۴۵ با خودروهای قدیمی خوب کار شده و من عاشق مهمانسرا و عمارتِ جایی هستم که بیشتر فیلم آن‌جا فیلم‌برداری شده. استاد جلوه‌های خون، تام ساوینی، مسئول افکت‌هاست و کارش قانع‌کننده است. این یک اسلشر قابل‌قبول اوایل دههٔ ۸۰ است که فضایی می‌سازد؛ کریستوفر گوتمن در نقش معاون مسئول که با شخصیت اصلی قرار می‌گذارد، قابل‌توجه است. بد نیست، اما عالی هم نیست. مدت فیلم: ۱ ساعت و ۲۸ دقیقه. فیلم‌برداری در کیپ می، نیوجرسی (Inn of Cape May و Emlen Physick Estate). نمره: B-/C+ --- هشدار: اسپویل در نقد! بیایید خلاصهٔ داستان این فیلم ترسناک کلیشه‌ای را بررسی کنیم. اول، در فلاش‌بک، یک قتل هولناک اتفاق می‌افتد. سریع می‌رویم به زمان حال و بازگشایی یک سالن رقص/مدرسه/شب مهمانی که اولین قتل در آن رخ داد. چند مظنون قرمز-هرینگ اضافه کنید، مثل سرایدار مدرسه در زیرزمین یا پیرمرد دیوانه‌ای که در سوپرمارکت کار می‌کند. یک دختر باکرهٔ داستانی با مشکلات نامزدی معرفی کنید و دوستانِ پرشهوت و پرشهوتش. وقتی دوستان پرشهوت کشته می‌شوند، دختر باکره و نامزد تازه‌اش را از قاتل نقاب‌پوش فراری دهید. قاتل نامزد را نمی‌کشد و آدم‌عجیب شهر قاتل را می‌کشد... یا حداقل ما فکر می‌کنیم. قاتل دوباره برمی‌خیزد و بعد توسط دختر باکره کشته می‌شود. دختر باکره را در صحنهٔ نهایی مرده نشان دهید، برمی‌گردد و او را می‌گیرد، سپس معلوم می‌شود که همه‌اش خواب/توهم بوده. حالا، شما «The Prowler» را دارید. با اینکه جلوه‌های آرایشی تام ساوینی در اینجا به نمایش درآمده، این فیلم آن‌قدر پوچ است که حتی کیف بزرگ خون‌ریزی او هم نمی‌تواند فیلمنامهٔ ضعیف را نجات دهد. من قاتل را همان‌طور که معرفی شد حدس زدم، پس تنها کاری که برایم باقی ماند تماشای ریختن خون بود. چه خبر است، قاتل از یک چنگک استفاده می‌کند. گمان می‌کنم اتهام حمل سلاح پنهان مطرح نمی‌شود—چنین چیزی که خیلی سخت است در جیب پنهان شود. «The Prowler» فیلم‌سازی ضعیفی است که فقط به خاطر جلوه‌های آرایشی ساوینی شهرت دارد. خون‌ریزی مساوی با ترس نیست، و «The Prowler» هم چنین قابلیتی ندارد.