سریال Black Knight

بلک نایت می‌توانست امیدوارکننده باشد اما خب، شما می‌دانید، «پیام». دکورهای عالی، پس‌زمینهٔ داستانی جالب و شخصیت‌پردازی قابل‌قبول، اما همان‌طور که معمول است، پیام‌های ایدئولوژیک معاصر — این‌بار دربارهٔ توانمندسازی زنان و حقارت مردان. من یک قسمت و بخشی از قسمت دوم را دیدم و بعد ترک کردم. طبیعی است که وقتی «پیام» را به زور پیش می‌برند، داستان اصلی کم‌کم پایین می‌لغزد و زیر...

بلک نایت می‌توانست امیدوارکننده باشد اما خب، شما می‌دانید، «پیام». دکورهای عالی، پس‌زمینهٔ داستانی جالب و شخصیت‌پردازی قابل‌قبول، اما همان‌طور که معمول است، پیام‌های ایدئولوژیک معاصر — این‌بار دربارهٔ توانمندسازی زنان و حقارت مردان. من یک قسمت و بخشی از قسمت دوم را دیدم و بعد ترک کردم. طبیعی است که وقتی «پیام» را به زور پیش می‌برند، داستان اصلی کم‌کم پایین می‌لغزد و زیر لایه‌های خسته‌کنندهٔ موعظه و ایرادگرفتن گُم می‌شود. خلاصه: ایدهٔ خوب بار دیگر به‌خاطر بازنگری ایدئولوژیک خراب شده است. این سریال خیلی خوب ساخته شده است. جو، چشم‌اندازها و لحنِ حاکم کاملاً با دوران آخرالزمانی و ناامیدی مردمی که بر اساس وضعیت اجتماعی و ثروت تقسیم شده‌اند، هماهنگ است. «رهبران» و ثروتمندان (در واقع این شرکتِ حاکم بر جهان) بی‌وجدان‌اند و برخلاف وضعیت کنونی، سود و قدرت را بر مردم ترجیح می‌دهند. داستان حول مردی شکل می‌گیرد که از دل تراژدی بیرون آمده و دیگران را گرد هم آورده تا علیه دشمنی قدرتمند بجنگند و از ضعیفان محافظت کنند. اجرای بازیگرانی چون کیم اوی-سون و نام کیونگ-ایوپ عالی است، اما کیم وو-بین می‌درخشد؛ خشم، استقامت ذهنی و عزم او ملموس است—او نقش پیک 5-8 را چنان بازی می‌کند که با چشم‌هایش بیشتر از بسیاری بازیگران با تمام صورت و بدن‌شان می‌تواند منتقل کند. اجرای اِسوم هم محکم و قابل‌قبول بود. صحنه‌های مبارزه را دوست داشتم؛ فکر می‌کنم خوب اجرا شده بودند. بیشتر ما می‌توانیم با انسان‌هایی که در دنیایی شکسته زندگی می‌کنند همدل شویم، بنابراین احتمالاً تا آخر سریال پای تماشا می‌نشینید و خسته نمی‌شوید. سعی کردم بدون اینکه لو بدهم نقد کنم. فقط باید بگویم: هرگز درک نمی‌کنم کسانی را که بعد از پانزده دقیقه دیدن چیزی نقد می‌کنند؛ زمانِ ورود و نوشتن نظرِ ناآگاه و احمقانه‌شان بیشتر از وقتی است که واقعاً صرف تماشا کرده‌اند. برای نقد باید دید، اجراها، پیام و کل داستان را بررسی کرد و بعد نظر داد. کسی بر اساس نیم‌قسمت نقد می‌کند؟ در مورد آن نقدی که دربارهٔ زنان و «ووک» نوشته بودند — راستش نمی‌دانم آن شخص دربارهٔ چه حرف می‌زد؛ حداقل در مورد این سریال چنین چیزی وجود ندارد. من آن را دیدم و توصیه‌اش می‌کنم؛ هم سرگرم‌کننده است و هم تأمل‌برانگیز. خیلی خوب بود؛ به نظر من شایستهٔ ۷ از ۱۰ است. تنها چیزی که خوشم نیامد و متوجه شدم ظاهراً در فرهنگ سریال‌های کره‌ای گرایشی به بت‌کردن شخصیت‌ها وجود دارد. مثلاً در این سریال شخصیت 5-8 را تقدیس کرده‌اند؛ او مثل یک خدا است—هیچ‌کس بر او غلبه نمی‌کند، می‌تواند همه را از بین ببرد و کسی مثل او نیست؛ در واقع شبیه چاک نوریس است، که متأسفانه سریال را غیرواقعی می‌کند و بیشتر مناسب بچه‌هایی است که چاک نوریس یا رمبو را بت می‌کنند. این روند را در سریال‌های کره‌ای دیگر هم دیدم. غیر از این، سریال خوب بود.