فیلم A Better Life 2011

داستانی خوب که در آن جست‌وجوی یک ونِ سرقت‌شده با بازسازی رابطه پدر و پسر نوجوانش پیوند خورده است. برای بسیاری، آمریکا سرزمین رویاها و فرصت‌هاست؛ جایی که مردم آرزو دارند بروند تا از سختی‌های زندگی و کمبود امکانات در کشورهای خود رهایی یابند. اروپا، به‌ویژه آلمان، همین نقش را دارد و پرتغالِ کشور من هم محبوب است، هرچند اغلب فقط در مسیر «سرزمین موعود» به...

داستانی خوب که در آن جست‌وجوی یک ونِ سرقت‌شده با بازسازی رابطه پدر و پسر نوجوانش پیوند خورده است. برای بسیاری، آمریکا سرزمین رویاها و فرصت‌هاست؛ جایی که مردم آرزو دارند بروند تا از سختی‌های زندگی و کمبود امکانات در کشورهای خود رهایی یابند. اروپا، به‌ویژه آلمان، همین نقش را دارد و پرتغالِ کشور من هم محبوب است، هرچند اغلب فقط در مسیر «سرزمین موعود» به آن گذر می‌کنند. شخصاً با این جریان‌های مهاجرتی مشکل ندارم. واقعیت این است که برای جبران کاهش زاد و ولد و کمبود نیروی کار در مشاغل ساده به این نیروی کار نیاز خواهیم داشت؛ مشاغلی که ما با مدارک آکادمیک‌مان معمولاً از انجامشان اجتناب می‌کنیم. باید از این افراد استقبال کنیم، البته در کنار آن باید قوانین اعمال و مرزها کنترل شوند و الزامات معقول در اعطای ویزا یا تابعیت رعایت گردد. فیلمی که اینجا بررسی می‌کنم درباره یک مهاجر غیرقانونی مکزیکی است که با پسر نوجوانش از مرز گذشته و در کالیفرنیا ساکن شده است. او ون می‌خرد تا به‌عنوان باغبان خانگی کار کند، اما ونش توسط مهاجری دیگر که ابتدا قصد کمک داشت دزدیده می‌شود. او نمی‌تواند به پلیس مراجعه کند چون در این صورت گرفتار می‌شود؛ بنابراین تنها خودش باید برای یافتن ون تلاش کند. همین جست‌وجو در زمانی حساس باعث نزدیکی بیشتر پدر و پسر می‌شود، وقتی پسر به‌طرز خطرناکی جذب باندهای لاتین و زندگی مرتبط با جرم و زیرزمین جامعه شده بود. فیلم که آشکارا از دزدهای دوچرخهِ سینمای ایتالیا متاثر است، درام مؤثر و دل‌گرم‌کننده‌ای ارائه می‌دهد؛ دارای بار عاطفی خوب و شخصیت‌هایی باورپذیر که همدردی بیننده را برمی‌انگیزند. دو نقش اصلی این درام خانوادگی کوچک اما خوش‌ساخت را دو بازیگر هیسپانیک—دمیان بیچیر و خوسه جولیان—ایفا می‌کنند. با اینکه قبلاً با آنها آشنا نبودم، هر دو خوب از عهده نقش‌های دشوار برآمده‌اند و به‌ویژه بیچیر با بازی جدی، کم‌احساس اما اصیلش می‌درخشد؛ بازی‌ای که حتی شایسته نامزدی اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد. فیلم از نظر فیلم‌برداری، طراحی صحنه و لباس دارای ویژگی‌های معمولی است و نکتهٔ برجسته فنی خاصی ندارد. جلوه‌های تصویری و صوتی به‌درستی و با تدبیر استفاده شده‌اند و خیلی نامحسوس کار می‌کنند. این اثر بیشتر از منظر فنی جلب توجه نمی‌کند تا بیننده را کاملاً در قصه‌اش غرق کند.