فیلم Hellboy: The Crooked Man 2024

این فیلم جایگاه منحصربه‌فردی در تاریخ تماشای سینمایی من دارد: تنها مجموعه‌ای که تاکنون روی پردهٔ بزرگ دیده‌ام و برای هر قسمتش تنها تماشاچی سالن بوده‌ام. در جدیدترین قسمت، شیطانِ نام‌آشنا (جک کِزی) همراه با یک عنکبوت کشنده در قطار، بوُبی جو (ادلین رودولف) — یک پاراپسیکولوژیستِ مشتاق — را همراهی می‌کند که در پی یک حادثه هر دو در میانهٔ جنگل‌های آپالاچی فرود می‌آیند....

این فیلم جایگاه منحصربه‌فردی در تاریخ تماشای سینمایی من دارد: تنها مجموعه‌ای که تاکنون روی پردهٔ بزرگ دیده‌ام و برای هر قسمتش تنها تماشاچی سالن بوده‌ام. در جدیدترین قسمت، شیطانِ نام‌آشنا (جک کِزی) همراه با یک عنکبوت کشنده در قطار، بوُبی جو (ادلین رودولف) — یک پاراپسیکولوژیستِ مشتاق — را همراهی می‌کند که در پی یک حادثه هر دو در میانهٔ جنگل‌های آپالاچی فرود می‌آیند. آنجا با معادن زغال‌سنگ سال‌ها متروک و جامعه‌ای جداافتاده روبه‌رو می‌شوند که یادآور فیلم The Deliverance (1972) است. وقتی که اثری از عنکبوتشان نیست، به «تام» (جفرسون وایت) برمی‌خورند و سریع کمک می‌کنند تا پدرش را به قبرستان بازگردانند و معشوقه/جادوگر محلی‌اش «افی» (لیا مک‌نامارا) را از دست شیطان واقعی نجات دهند. فضاهای تاریک و مه‌آلود کمی حس خطر ماورایی ایجاد می‌کند، اما باقی قضیه ضعیف بازی شده و نوشته است، بدون خلاقیت و با فرصت‌های اندک برای اکشن یا طنز. کِزی به‌نظر راضی است که پولش را بگیرد و دور بگردد، دم قرمز نوک‌تیزش را تکان دهد و سیگار بکشد، در حالی که کارگردان برای دمیدن کمی زندگی (یا مرگ) از تکنیک‌های سینمایی آزموده‌شده استفاده می‌کند تا این اثر مقلد و خسته‌کننده را سرپا نگه دارد. مدام فکر می‌کردم روی سرش عینک گذاشته—درواقع همان چیزی هستند که قبلاً شاخ‌هایش بودند. همان‌طور که شاخ‌هایش تغییر کرده‌اند، آنچه نسخهٔ اول را موفق می‌کرد حالا دیگر وجود ندارد و حتی اگر این فیلم روی سرویس‌های استریم در یک چهارشنبهٔ بارانی فوریه باشد هم سراغش نمی‌روم. بس است. تصور نمی‌کردم بتوان هلبوی را کسل‌کننده ساخت، اما اشتباهِ بزرگی کرده بودم. فیلم با شروعی خوب و اکشنِ معمول هلبوی — شامل قطار و یک عنکبوت غول‌پیکر — آغاز می‌شود، اما خیلی زود به اثری کند و خمود تبدیل می‌شود. فضا و اجرا یادآور کارهای تیم برتون است، اما تشابه‌ها به همان‌جا ختم می‌شود. فیلمنامه از نظر ریتم، جنبش و آن اکشن دیوانه‌وار و ماورایی که به مجموعهٔ هلبوی هویت بخشیده کم می‌آورد. حتی اوج فیلم هم بی‌اثر به‌نظر می‌رسد. به‌طور خلاصه، تصویربرداری قابل قبول و بازیگریِ نسبتاً خوب نمی‌تواند جای خالی محسوس عناصر ترس و اکشن را که مخاطبان از فرنچایز هلبوی انتظار دارند پر کند.