فیلم Scrooged 1988

کمی عشق به دل‌تان بیفکنید. این فیلم بستر ایده‌آلی برای بیل موری است؛ نوع طعنه‌آمیز و گزندهٔ اجراهای او دقیقاً برای نقش فرانک کراس، اسکروج زمانهٔ امروز، مناسب است. من گاهی موری را طعمی قابلِ کسب می‌دانم — یعنی از او خوشم می‌آید و آثار برجسته‌اش را بارها تماشا می‌کنم — اما قابل‌فهم است که سبک او موردپسند همه نباشد. Scrooged نسخه‌ای مدرن از قصه‌ای است...

کمی عشق به دل‌تان بیفکنید. این فیلم بستر ایده‌آلی برای بیل موری است؛ نوع طعنه‌آمیز و گزندهٔ اجراهای او دقیقاً برای نقش فرانک کراس، اسکروج زمانهٔ امروز، مناسب است. من گاهی موری را طعمی قابلِ کسب می‌دانم — یعنی از او خوشم می‌آید و آثار برجسته‌اش را بارها تماشا می‌کنم — اما قابل‌فهم است که سبک او موردپسند همه نباشد. Scrooged نسخه‌ای مدرن از قصه‌ای است که همهٔ ما با آن بزرگ شده‌ایم؛ این به معنای از دست رفتن حال و هوای کریسمس در فیلم نیست، پیام همان است و در دنیای همیشه در حال تغییر امروز، جوهرهٔ این داستان چیزی است که باید به آن توجه کرد. این نسخه انفجاری است؛ بلند، جسور و خیلی خنده‌دار، و من شخصاً هر کریسمس بدون استثنا آن را تماشا می‌کنم. بله، آن را کنار نسخهٔ درخشان الیستر سیم هم می‌بینم؛ هرچند این دو در شیوه خیلی متفاوت‌اند، هر دو به دلایل متفاوتی سرگرم‌کننده‌اند. در این ماجرای شاد کارن آلن دل‌نشین هم کنار موری بازی می‌کند، و ستاره‌هایی مثل دیوید یوهانسن، خوانندهٔ سابق نیویورک دالز، و رابرت میچام به وزن بازیگران می‌افزایند. همهٔ چیز به‌خوبی کار می‌کند به‌جز نقش شبح کریسمس حال که کارول کین ایفا می‌کند؛ به نظر من او بیشتر آزاردهنده است تا خنده‌دار، اما این نظر شخصی است و می‌دانم بسیاری بازی پرانرژی او را دوست دارند. با دیالوگ‌های تند و تیز فراوان و پیامی ساده و صمیمی در هستهٔ قصه، Scrooged فیلمی تیز و لذت‌بخش است که در فصل جشن‌ها دیدن آن کیف دارد. امتیاز: 8/10 به‌طور غافلگیرکننده‌ای، از «Scrooged» خیلی لذت نبردم. در طول تماشای این فیلمِ ۱۹۸۸ هیچ‌وقت با آن ارتباط برقرار نکردم. بیل موری خوب است، شبح گذشته هم قابل‌قبول است و بخش‌هایی از داستان که به شخصیت آلفره وودارد مربوط می‌شود، خوب‌اند. اما این‌ها تمام نکات مثبت قابل‌ذکر برای من بودند. حال و هوای فیلم برایم نامطلوب بود. در هیچ‌کدام از نسخه‌های گذشته، حال یا آیندهٔ فرانک نتوانستم ارتباط برقرار کنم. می‌دانم که به‌عنوان اسکروج قرار است او را نپسندیم، اما از نسخه‌های متعددی از «سرود کریسمس» دیده‌ام و معمولاً شخصیت اسکروج بیشتر ترسوی بدطینتی است—یعنی پشت سر یا پچ‌پچ با مردم بدرفتاری می‌کند—در حالی که فرانک کراس رو در رو، اغراق‌شده و آگاهانه زشت و بدجنس است. شاید اشتباه به خاطر داشته‌ام یا این ویژگی اینجا بیشتر به چشم می‌آید، چون چیز زیادی در حدود صد دقیقه فیلم نبود که آن را دوست داشته باشم. برای یک فیلم کریسمسی هم حس و حال کریسمسی لازم را ندارد. می‌توانست گرم‌تر باشد یا حداقل خنده‌دارتر و سرگرم‌کننده‌تر؛ اندکی خنده داشتم اما خیلی کم. هرچند آن را فیلم بدی نمی‌دانم، اما به‌هیچ‌وجه در فهرست آثار مثبت من قرار نمی‌گیرد. فکر می‌کردم فیلم خوبی باشد—بسیاری آن را دوست دارند که قابل‌درک است—اما متأسفانه برای من چندان خوشایند نبود. آیا بیل دیوار چهارم را می‌شکند یا به مخاطب تلویزیون حرف می‌زند؟ منظورم این است که این فیلم و جدالی که والدینم بعد از دیدنش داشتند باعث شد بفهمم دیوار چهارم چیست... و برای روشن شدن موضوع، من طرفِ مادر را گرفتم؛ مطمئناً او آن را می‌شکند. در این دست فیلم‌ها که داستان را از قبل می‌دانید، نکتهٔ جذاب نحوهٔ اجراست و اجرای این فیلم بسیار بامزه بود. فیلم کاملاً حال و هوای دههٔ هشتاد و کمدیِ آن دوران را دارد؛ با استفاده از شوخی‌های نامتعارف و بی‌ضرر به‌صورتی خانوادگی بازی می‌کند و در نهایت از یک قصهٔ کریسمسی حسابی خنده می‌گیرید. چیز زیادی برای گفتن نیست—داستان را از قبل می‌دانید—فقط باید گفت این اجرا هم خنده‌دار است و هم دلگرم‌کننده، دلگرم‌کننده مثل بقیهٔ نسخه‌ها، به‌جز بازسازی‌ای که برای «تماشاگران مدرن» ساخته شده و با نغمه‌ای از کینه و نفرت تمام می‌شود. این بار نه، بیل؛ این بار نه. این‌بار شوخی‌ها و شگردهای همیشگی بیل علیه او عمل کردند. نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد؛ شاید بیل واقعاً نخواست در این فیلم بازی کند، اما در همهٔ صحنه‌ها چه کمدی و چه درام، بیش از حد بازی می‌کند. فقط در یک صحنه در پایان مهارت‌هایش را نشان می‌دهد و آن تنها صحنه‌ای در کل فیلم است که روح و حال کریسمس را منتقل می‌کند؛ چیزی که باید جزء لاینفک هر فیلم کریسمسی باشد. شبح‌های گذشته و حال تا حدی خوب بودند. اما آینده؟ چه کسی اگر در موقعیت او بود و مرگش چنین به تصویر کشیده می‌شد، از ترس دیوانه نمی‌شد؟ آن نمایش از آینده یک تکه کار شلخته و سطحی است؛ بعد از آن غیرممکن است که آدم نظرش را دربارهٔ همه چیز عوض نکند. او حتی اگر لازم باشد ناخن‌هایش را بخورد یا کرم بخورد، این کار را می‌کند تا بعد از آنچه دید تغییری ایجاد شود. یک‌بار دیدن ارزش دارد، اما بعید می‌دانم دوباره آن را تماشا کنم. امتیاز: 7/10 فیلم «Scrooged» اقتباسی مدرن از «سرود کریسمس» چارلز دیکنز است و موضوعات آشنای آن هر ساله با گذر زمان مرتبط‌تر می‌شوند؛ چون انسان‌ها بیش از پیش منزوی و پخته‌شده از تکرار و فشارهای روزمره شده‌اند و ارزش‌هایی مثل مهربانی و سخاوت در خطر فراموشی‌اند. این فیلم می‌کوشد با این رخوت مقابله کند و به مردم یادآوری کند که زندگی تنها وقتی ارزشمند است که با حس واقعیِ خیرخواهی نسبت به دیگران سپری شود، و این نباید محدود به یک روز در سال باشد. روح کریسمس را می‌توان و باید به یک سبک زندگی تبدیل کرد و تلاش مداوم برای رسیدن به این هدف باید تنها طمعی باشد که در دنیا باقی می‌ماند.