فیلم Hot Summer Nights 2017

امتیاز: 79/100 باید فیلم‌های بیشتری ساخته شوند که در دههٔ ۹۰ می‌گذرند — و چه بهتر که نقش اولشان را تیموتی شالامی و مایکا مونرو بازی کنند. آن‌ها در Hot Summer Nights (شب‌های گرم تابستان) برق می‌زنند. فیلم در ابتدا کمی درهم و بریده به‌نظر می‌رسد، از نظر لحن گاهی آزاردهنده است و در برخی لحظات شبیه ورژنی سبک‌تر از اسکورسیزی/پل توماس اندرسون به نظر می‌رسد....

امتیاز: 79/100 باید فیلم‌های بیشتری ساخته شوند که در دههٔ ۹۰ می‌گذرند — و چه بهتر که نقش اولشان را تیموتی شالامی و مایکا مونرو بازی کنند. آن‌ها در Hot Summer Nights (شب‌های گرم تابستان) برق می‌زنند. فیلم در ابتدا کمی درهم و بریده به‌نظر می‌رسد، از نظر لحن گاهی آزاردهنده است و در برخی لحظات شبیه ورژنی سبک‌تر از اسکورسیزی/پل توماس اندرسون به نظر می‌رسد. اما اگر قرار است وام بگیری، از بزرگان وام بگیر. موسیقی متن عالی است و پایان فیلم برخلاف انتظار تاریک می‌شود و با گرایشی هم مرموز و هم мелانхولیک به پایان می‌رسد. همین عناصر غافلگیرکننده و قدری عمق، Hot Summer Nights را به تفریح تابستانی دلپذیری تبدیل می‌کنند. بدون شیمی مغناطیسی و اجرای دوست‌داشتنی شالامی و مونرو، این فیلم وجود خارجی نداشت. قابل ذکر است که موسیقی متن هم سزاوار تحسین است. امتیاز: 68% — نتیجه: خوب تیموتی شالامی و مایکا مونرو بار فیلم را به دوش می‌کشند؛ شیمی بین آن‌ها عالی است و روند پیشرفت رابطه‌شان دلنشین است. داستان تا حدی دور از واقعیت و اغراق‌آمیز است — سخت بتوان باور کرد یک نوجوان دبیرستانی در عرض چند ماه امپراتوری فروش ماری‌جوانا به راه بیندازد. و وقتی تابستان تمام شود و او مجبور شود به خانهٔ مادربزرگش برگردد چه؟ با وجود اشکالات داستان، این فیلم بسیار لذت‌بخش است؛ اجراهای درخشان بازیگران اصلی، خنده‌های فراوان، نوانس‌های رمانتیک بامزه و چند صحنه واقعاً ترسناک از جمله نکات مثبت‌اند. «دنیل» (تیموتی شالامی) نوجوانی کم‌حرف است که بیشتر وقتش را به تماشای آدم‌هایی که تابستان را در کیپ کد می‌گذرانند می‌گذراند. دیدارش با «هانتر» (الکس رو) زندگی‌اش را کمی هیجان‌انگیزتر می‌کند وقتی به او پیشنهاد می‌شود ماری‌جوانا بفروشد. این کار تبدیل به کسب‌وکار نسبتاً پرسودی می‌شود و خیلی زود آن‌ها کار را گسترش می‌دهند و پول خوبی به دست می‌آورند. این موفقیت آن‌ها را به سمت فروشنده محلی «دکس» (اموری کوهن) می‌کشاند و به‌سرعت «دنیل» صاحب یک ماشین اسپرت قرمز براق می‌شود. او همچنین دختری می‌خواهد، اما معلوم می‌شود دختر رؤیایی‌اش «مای‌کیلا» (مایکا مونرو) خواهر از هم‌پاشیدهٔ شریک کاری‌اش است و در تئوری رسیدن به او ممنوع است — دست‌کم به‌نظر می‌رسد. با هورمون‌های پرالتهابی و پولی که وارد می‌شود، همه‌چیز بهتر به‌نظر می‌رسد، اما مشکل موفقیت این است که همان‌قدر اعتیادآور است که جنس‌شان برای مشتری‌هاست؛ وقتی «دنیل» قدم به حوزه‌ای کاملاً سمی‌تر می‌گذارد، همه‌چیز را به خطر می‌اندازد. این داستان بلوغ هیچ نکتهٔ قابل‌ذکری ندارد و اگر شالامی در میان بازیگران نسبتاً معمولی حاضر نبود، به‌ندرت کسی برایش جای خاصی قائل می‌شد. آنچه با فروش ماری‌جوانا به پسران مرفه و کمی رابطهٔ جنسی کناری آغاز می‌شود، به‌تدریج غیرقابل‌باور، خشونت‌آمیز و با فیلمنامه‌ای بی‌روح پیش می‌رود. فیلم در پس‌زمینهٔ تهدید یک طوفان درجهٔ ۴ ساخته شده، اما متأسفانه آن طوفان به‌موقع نمی‌رسد تا این داستان کم‌نور و سطحی دربارهٔ برادری/خواهری/محله را زنده کند — نتیجه‌ای فراموش‌شدنی. متأسفم.