فیلم Final Destination 3 2006

رولر کوستر سومین قسمت از مجموعه «Final Destination» بدون تغییر بنیادین در فرمول موفقِ قبلی حرکت می‌کند. آغاز فیلم با یک پیش‌دیدِ سوار شدن روی رولر کوستر و سقوط آن است که وندی کریستنسن (مری الیزابت وینستد) آن را می‌بیند. مانند دو فیلم قبلی، بینندهٔ بصیر و چند دوستش از سوارگیری می‌ترسند و پیاده می‌شوند، سپس سقوط واقعی رخ می‌دهد و سرنشینان کابوس‌وار یکی‌یکی جان می‌بازند....

رولر کوستر سومین قسمت از مجموعه «Final Destination» بدون تغییر بنیادین در فرمول موفقِ قبلی حرکت می‌کند. آغاز فیلم با یک پیش‌دیدِ سوار شدن روی رولر کوستر و سقوط آن است که وندی کریستنسن (مری الیزابت وینستد) آن را می‌بیند. مانند دو فیلم قبلی، بینندهٔ بصیر و چند دوستش از سوارگیری می‌ترسند و پیاده می‌شوند، سپس سقوط واقعی رخ می‌دهد و سرنشینان کابوس‌وار یکی‌یکی جان می‌بازند. به‌تدریج روشن می‌شود که مرگ برای گرفتن جان‌هایی که از او فرار کرده‌اند بازگشته است. بخش آغازین FD3 فوق‌العاده است: تیتراژ همراه با نماهایی از گردونه‌ها و جاذبه‌های نمایشگاهِ شهر بازی است که حس تهدید و وحشت را تقویت می‌کند و موسیقی مبهم و زمختی زیر آن جاری است. خود صحنهٔ سقوط هم استادانه اجرا شده؛ به‌حدی تأثیرگذار که هر کسی از رولر کوستر می‌ترسد می‌تواند آن را دلیلش بداند. بعد دوباره فیلم به روال تکراری بازمی‌گردد: جوانان گروه یکی‌یکی به روش‌هایی خلاقانه‌ و خونین کشته می‌شوند، این‌بار با خشونت بیشتر و طعنه‌های سیاهِ کمدی (استفاده از آهنگ «Love Roller Coaster» از The Ohio Players واقعاً هوشمندانه است). محور داستان این‌بار به‌خوبی حول عکس‌ها می‌چرخد که جلوهٔ تازه‌ای به فیلمنامه بخشیده و از کلیشه‌ای بودن بعضی دیالوگ‌ها می‌کاهد. این قسمت ورود ایمن و قابل قبولی در مجموعه است و وینستد بهترین بازیگر زن جوان این مجموعه را ارائه می‌دهد. مانند تمام فیلم‌های ژانر وحشت، برخی آن را دوست خواهند داشت و برخی متنفر، اما در عمل FD3 دقیقاً همان کاری را می‌کند که دو فیلم قبلی انجام دادند. اگر طرفدار آن‌ها هستید، این قسمت نیز برایتان رضایت‌بخش خواهد بود. نسخهٔ دو دیسکی DVD شامل گزینهٔ جالب «انتخاب سرنوشت» است که با کمی بازی کردن می‌توان نسخه‌ای کمی متفاوت از فیلم دید. توصیه می‌شود برای صحنه‌های رولر کوستر سیستم سینمای خانگی‌تان را بلند کنید. امتیاز: 7/10 خلاصه: فیلم چندان هیجان‌انگیز نیست به‌طور خلاصه، فیلم چندان هیجان‌انگیز نیست و اصلاً به کیفیت قسمت‌های قبلی نمی‌رسد. این امر چندان تعجب‌آور هم نیست؛ در فضای عمومی وب نظر غالب این است که قسمت‌های اول و دوم نسبتاً خوب‌اند و سوم و چهارم نه چندان، اما قسمت پنجم قرار است به فرم بازگردد. متأسفانه در این قسمت سوم به‌نظر می‌رسد تهیه‌کننده کوتاه آمده و نتیجه شبیه همان «کشتار نوجوانان» معمول شده است: فیلمنامهٔ جدی و بازی‌های عمیق فدای نمایش بدن و صحنه‌های جنسی می‌شود تا جمعیتی از مخاطبان نوجوان کم‌سوادتر را جذب کنند، سپس افراد دارای این ویژگی‌ها یکی‌یکی و به‌صورت فزاینده‌ای خونین کشته می‌شوند. بخش خشونت‌آمیز و خونین را دوست دارم—به هر حال فیلم ترسناک است—ولی ترجیح می‌دهم که این صحنه‌ها در قالب قصه‌ای نسبتاً هوشمندانه‌تر کنار هم چیده شوند. اگر مجموعه را کامل بخواهم، نمی‌توانم از خرید ست ناراضی باشم، اما بعید است این قسمت به‌زودی در فهرست فیلم‌هایی که دوباره می‌بینم قرار بگیرد. نسخه‌ای قابل قبول اما کلیشه‌ای در سری «نوجوانان مُرده» فیلم اول «Final Destination» (2000) نوآورانه بود چون قاتل خودِ مرگِ نامرئی بود؛ گروهی از افراد، عمدتاً نوجوانان، به‌خاطر پیش‌دید یکی از آن‌ها از فاجعه‌ای جان سالم به‌در می‌برند و باقی داستان به کشتار سیستماتیکِ کسانی می‌پردازد که مرگ را فریب داده‌اند، معمولاً از طریق زنجیره‌ای نامحتمل از اتفاقات خلاقانه. در اولین فیلم فاجعهٔ آغازین سقوط هواپیما بود، در دومی تصادف وحشتناک بزرگراه و در این قسمت سوم حادثهٔ رولر کوستر است. تمام فیلم‌های این مجموعه داستان پایه‌ای یکسانی با شخصیت‌ها و تفاوت‌های کوچک دارند و از لحاظ جلوه‌های فنی کیفیت بالایی ارائه می‌کنند. اینکه کدام قسمت را بیشتر می‌پسندید به ترجیح شما دربارهٔ بازیگران و صحنه‌های مرگ (و لوکیشن‌ها) بستگی دارد؛ جز این موارد همه اساساً شبیه هم‌اند. «Final Destination 3» (2006) قهرمانهٔ چشم‌درشتی دارد در قالب «دختر نهایی» که با بازی مری الیزابت وینستد خوب از آب درآمده است. بازیگران زن دیگر مانند آلکس جانسون، چلَن سیمونز، کریستال لو و آماندا کرو نیز قابل توجه‌اند؛ این پنج بازیگر شاید بهترین ترکیب زنان در سری تاکنون باشند. اگرچه تکرارپذیری داستان برای بینندهٔ آشنا با دو قسمت اول آشکار است، نکات برجسته‌ای فراتر از بازیگری زن وجود دارد. صحنهٔ حادثهٔ رولر کوستر هیجان‌انگیز و واقع‌نماست؛ صحنهٔ مرگ در کابین سولاریوم هم هولناک است—هرچند نمونهٔ بهتری از این نوع صحنه در «Urban Legends: Bloody Mary» (2005) وجود داشت. یک صحنهٔ مرگ هم در انباری که دو شخصیت در آن کار می‌کنند اتفاق می‌افتد. همچنین یک بخش طولانی بیرون مدرسه در باران رخ می‌دهد که نشان از توجه به جزئیات یا استفادهٔ هوشمندانه از روز بارانی در زمان فیلمبرداری دارد. برای من، چیزی که این فیلم‌ها را تا حدی خسته‌کننده می‌کند این است که غیرممکن است مرگ را فریب داد؛ شاید گاهی نجاتی موقت حاصل شود، اما مرگ حرفه‌ای باستانی است و دقیقاً می‌داند چه می‌کند. در نتیجه تقریباً همه خواهند مرد مگر شاید «دختر نهایی» که احتمالاً در دنباله خواهد مرد. نکتهٔ جالب: در دیسک اضافات یک مستند حدود 20 دقیقه‌ای دربارهٔ «فیلم‌های نوجوانان مُرده» وجود دارد که حضور راجر ایبرت از نکات برجستهٔ آن است. مدت فیلم 93 دقیقه و در اطراف ونکوور فیلمبرداری شده است (مانند سایر قسمت‌ها به جز قسمت چهارم). نمره: C+/B- بهترین آغاز فیلم این فیلم بهترین آغاز یک فیلم را دارد که تا به‌حال دیده‌ام. مطمئناً همهٔ ما گاهی به سقوط روی رولر کوستر فکر کرده‌ایم—وقتی قرار است سوار شویم—و دیدن چنین صحنه‌ای در این فیلم هم آزاردهنده اما بسیار تأثیرگذار است. تکراری و فراموش‌شدنی «Final Destination 3» نمونه‌ای ضعیف دیگر از این مجموعه است؛ گرچه به‌معنای واقعی فاجعه‌بار نیست، اما کاملاً فراموش‌شدنی است. داستان کسل‌کننده و تکرار فرمول بیش‌ازحد مشخص‌اند. تلاشی برای تازه‌سازی صورت نگرفته و فقط همان چرخهٔ قبلی تکرار می‌شود. بازیگران معمولی‌اند و مری الیزابت وینستد نسبت به قهرمان قسمت قبلی بهتر است، اما توان بازیگران برای جبران کاستی‌های دیگر فیلم کافی نیست. حداقل جلوه‌ها و صحنه‌های مرگ هنوز هم محکم‌اند و بهترین بخش این دنباله‌ها محسوب می‌شوند. نمی‌توانم انتظارات زیادی از دو دنبالهٔ نهایی داشته باشم؛ امیدوارم تلاش کنند جذابیتی تازه بیفزایند—چیزی که از زمان فاش‌شدن کلیت داستان در فیلم اول مفقود شده است.