فیلم Paradise Highway 2022

«Paradise Highway» نسخه‌ای تقلیدی از «A Perfect World» است؛ مورگان فریمن، ژولیت بینوش و کامرون موناهان در نقش‌هایی ظاهر شده‌اند که به ترتیب به کلینت ایستوود، کوین کاستنر و لورا درن اختصاص داشتند، و فرانک گریلو هم به‌عنوان بازیگر اضافه شده — اما سهمی که به او داده شده کافی نیست. این دقیقاً همان نوع تریلر سطحی و زودگذری است که گریلو معمولاً در آن‌ها کار...

«Paradise Highway» نسخه‌ای تقلیدی از «A Perfect World» است؛ مورگان فریمن، ژولیت بینوش و کامرون موناهان در نقش‌هایی ظاهر شده‌اند که به ترتیب به کلینت ایستوود، کوین کاستنر و لورا درن اختصاص داشتند، و فرانک گریلو هم به‌عنوان بازیگر اضافه شده — اما سهمی که به او داده شده کافی نیست. این دقیقاً همان نوع تریلر سطحی و زودگذری است که گریلو معمولاً در آن‌ها کار می‌کند؛ مشکل این است که این بار اجازه پیدا نکرده به‌راحتی بدرخشد. او به یک نقش کوتاهِ پررونق تقلیل یافته و فیلم با این خودزنی که بازی‌کننده‌ای را که در چنین فضاهایی راحت است، کم‌طرفه نشان می‌دهد، فرصت‌های خود را از بین می‌برد. این مسئله همراه با اوج‌بندی نامحکم که به یک پایان احساساتی و شیرینِ اجباری منتهی می‌شود، تقریباً هر شانسی را که فیلم می‌توانست برای روایت داستانی جذاب داشته باشد، نابود می‌کند. در نتیجه، همه چیز روی دو بازیگر دیگر می‌ماند: فریمن و بینوش. در مورد فریمن، همانِ همیشگی را می‌بینیم؛ یعنی مورگان فریمنِ همیشگی — که در این فیلم، به دلایلی نامعلوم، حتی یک کلاه فدورا صورتی هم بر سر دارد. اگر این سبکِ شماست که از آن لذت ببرید، پس به شما تبریک می‌گویم؛ من اما همچنان آرزوی بازگشت آن مورگان فریمنِ دوران «Se7en» را دارم، هرچند احتمال آن رو به کاهش است. اما ژولیت بینوش در نقش یک زن راننده کامیون، برای بازیِ این شخصیت ساده‌تر از حد انتظار خیلی باهوش است. منظورم این نیست که همه زنان رانندهٔ کامیون کم‌هوش‌اند، اما این شخصیت به‌خصوص چندان زیرک نشان داده نمی‌شود. او تریلرش را می‌فروشد تا برای لیلا کوچولو (هالا فینلی) زندگی جدیدی بخرد و در این مسیر تبدیل به نقش مادری یا خواهری برای او می‌شود. حالا اینکه هر دو مجبور باشند در کابین کامیون زندگی کنند خودش مشکل است، اما سؤال این است که این زن راننده چگونه می‌خواهد با دو دهان برای تغذیه کردن و بدون تریلر معاشش را تأمین کند؟ این واگویی داستانی شبیه قصه‌های او.هنری است، اگر او.هنری احمق بود. و او تنها نیست. وارد جزئیات رویارویی نهایی نمی‌شوم؛ فقط همین بس که اگر بعضی آدم‌ها کمی صبر می‌کردند — صرفاً چند روز تا آزادی شخصیت گریلو از زندان — می‌توانستند خود را از دردسر زیادی نجات دهند و من را هم از تقریباً دو ساعت تماشای این فیلم بی‌نیاز کنند.