فیلم Fever Pitch 2005

سبک‌های فرعی زیادی در سینما وجود دارد: وسترن اسپِگِتی، معماهای رویه‌ای پلیسی و فانتزی‌های حماسی مثل ارباب حلقه‌ها. معمولاً در این زیرژانرها فضای زیادی برای نمونه‌های خلاقانه هست و آثار می‌توانند به‌طرز چشم‌گیری با هم متفاوت باشند. به نظر می‌رسد کمدی‌های رمانتیک دست‌کم آزادی عمل کمتری دارند. فرمول ثابتی هست که اغلب به‌کار می‌رود، با تغییرات جزئی اینجا و آنجا: شخصیت‌ها در نگاه اول چندان...

سبک‌های فرعی زیادی در سینما وجود دارد: وسترن اسپِگِتی، معماهای رویه‌ای پلیسی و فانتزی‌های حماسی مثل ارباب حلقه‌ها. معمولاً در این زیرژانرها فضای زیادی برای نمونه‌های خلاقانه هست و آثار می‌توانند به‌طرز چشم‌گیری با هم متفاوت باشند. به نظر می‌رسد کمدی‌های رمانتیک دست‌کم آزادی عمل کمتری دارند. فرمول ثابتی هست که اغلب به‌کار می‌رود، با تغییرات جزئی اینجا و آنجا: شخصیت‌ها در نگاه اول چندان به هم شبیه نیستند، یکی از آن‌ها معمولاً به‌خاطر یک علاقه‌مند جدید حواسش پرت می‌شود (در Fever Pitch آن علاقه‌مندی تیم بوستون رِد ساکس است)، یک جدایی رخ می‌دهد که یکی یا هر دو نفر ناراحت می‌شوند، و کسی که «مقصر» دانسته می‌شود معمولاً در پایان باید حرکت بزرگ و نمایشی‌ای انجام دهد تا رابطه را ترمیم کند. و البته شوخی‌ها و لحظات عاشقانه هم هست. فیوِر پیچ نمونه‌ای عالی از این ژانر است. دو شخصیت اصلی بذله‌گو و جذاب‌اند و حسابی خنده‌دار هستند. آن‌ها آدم‌هایی دلسوزند و بینشان شیمی فوق‌العاده‌ای برقرار است. لازم نیست طرفدار بیسبال باشید تا از فیلم لذت ببرید (احتمالاً طرفداران یانکی بهتر است اجتناب کنند)، اما مانند اغلب کمدی‌های رمانتیک، بهتر است برای مدتِ فیلم کمی بدبینی را کنار بگذارید، به‌ویژه اگر مرد هستید و با خانم مورد علاقه‌تان تماشا می‌کنید. اگر او مشکل چندانی با تم ورزشی فیلم نداشته باشد، بگذارید لحظات رمانتیک شما را دربر گیرد. این یکی از آن فیلم‌های نادری است که هر وقت پخش شود—فرقی نمی‌کند در چه قسمت فیلم باشم—معمولاً می‌نشینم و تا پایان تماشا می‌کنم.