فیلم Punisher: War Zone 2008

بهترینِ فیلم‌های «پانیشر» با پایان‌بندی ضعیف پانیشر برای نخستین‌بار در فوریه ۱۹۷۴ در کمیک مردعنکبوتی ظاهر شد و بعداً در دههٔ ۱۹۸۰ بیشتر در کمیک دردویل حضور یافت تا اینکه در ۱۹۸۶ مینی‌سری خودش را گرفت و سپس عناوین پیوسته‌اش منتشر شد: The Punisher (1987)، The Punisher War Journal (1988) و The Punisher War Zone (1992). آن‌قدر محبوب شد که حتی یک مجلهٔ سیاه‌وسفید هم در...

بهترینِ فیلم‌های «پانیشر» با پایان‌بندی ضعیف پانیشر برای نخستین‌بار در فوریه ۱۹۷۴ در کمیک مردعنکبوتی ظاهر شد و بعداً در دههٔ ۱۹۸۰ بیشتر در کمیک دردویل حضور یافت تا اینکه در ۱۹۸۶ مینی‌سری خودش را گرفت و سپس عناوین پیوسته‌اش منتشر شد: The Punisher (1987)، The Punisher War Journal (1988) و The Punisher War Zone (1992). آن‌قدر محبوب شد که حتی یک مجلهٔ سیاه‌وسفید هم در ۱۹۸۹ به وجود آمد. جذابیت پانیشر به این است که نسخه‌ای اغراق‌شده از کاراکترهایی مثل «دِرتی هَری» و «Death Wish» است: خانوادهٔ فرانک کَسل هنگام پیک‌نیک در سنترال پارک توسط مافیا کشته می‌شوند و او علیه همهٔ خلافکاران اعلان جنگ می‌کند؛ خودش قاضی، هیئت منصفه و جلاد می‌شود. بر خلاف دردویل که وکیلی است که از نظام قضایی استفاده می‌کند، پانیشر صرفاً همه را می‌کشد. اولین اقتباس سینمایی در ۱۹۸۹ با بازی دُلف لاندگر عرضه شد و ناامیدکننده بود؛ لاندگر عملکرد خوبی داشت اما فیلم زیاد درجه‌بی و کارتونی بود و از شخصیت فاصله گرفت. نسخهٔ ۲۰۰۴ با توماس جِین شخصیت را به‌طرز عجیبی از نیویورک به فلوریدای آفتابی — ناحیهٔ تمپا — منتقل کرد؛ جین خوب بود و فیلم نکات قابل‌قبولی داشت، هرچند برخی انتخاب‌ها آزاردهنده بود. نسخهٔ ۲۰۰۸، Punisher: War Zone، قرار بود دنبالهٔ فیلم ۲۰۰۴ باشد ولی تأخیرهای تولید باعث خروج جِین شد. در نهایت لِکسی الکساندر کارگردانی را بر عهده گرفت و فیلم را به‌عنوان بازگشتی به فیلم‌های اکشن دههٔ ۸۰ ارائه کرد؛ ری استیونسن ۶ فوت و ۴ اینچی نقش پانیشر را پذیرفت. جیگساو با بازی دومینیک وست یک ضدقهرمان به‌یادماندنی است و همراه دیوانه‌اش، لوونی بین جیم (داگ هَچیسون)، نقش مخرّبی سرگرم‌کننده‌ای دارد. وِین نایت نقش میکروچیپ را بازی می‌کند و جولی بنز هم همسر مأمور مخفیی است که کَسل اشتباهی او را در یکی از عملیاتش می‌کشد. کالین سالمون هم به‌عنوان مأموری پلیس که مصرّانه دنبال پانیشر است، به چشم می‌آید. تصمیم بازگرداندن داستان به نیویورک درست بود و واقعاً این از زیباترین فیلم‌های شهری‌ای است که دیده‌ام؛ فیلم‌برداری، لوکیشن‌ها و نورپردازی استثنایی‌اند. با اینکه فیلم از خشونت شهریِ خامِ سه‌گانهٔ شوالیهٔ تاریکیِ نولان بهره می‌برد، آن را با طنز کارتونی و شوخ‌طبعی متعادل می‌کند. در فیلم درامِ باکیفیتی هم هست، مثل عذاب وجدان کَسل بابت کشتن «آدم خوب» و برخوردش با بیوه و دختر مأمور کشته‌شده، اما این بخش‌ها دراز و خسته‌کننده نیستند؛ متأسفانه پردهٔ پایانی، هرچند قابل‌قبول، می‌توانست بهتر باشد. در پایان، Punisher: War Zone نسبت به فیلم ۲۰۰۴ فیلم بهتری از شخصیت است: وفاداری بیشتری به کمیک دارد و در مجموع سرگرم‌کننده‌تر است، هرچند در گیشه شکست خورد. مدت زمان فیلم: ۱ ساعت و ۴۳ دقیقه. فیلم در مونترئال، کبک فیلم‌برداری شده است. نمره: B / B- از انصاف که بگذریم، Punisher: War Zone دقیق‌ترین بازنمایی از کمیکی است که تا به امروز دیده‌ایم. خون‌ریزی، خشونت شدید و مرزهای نزدیک به سادیسم جزئی از کمیک‌اند. ری استیونسن در نقش فرانک کَسل بی‌نقص است. دومینیک وست در نقش جیگساو خیلی درخشان نیست، اما لااقل هِرِرش (گنگش) از گروه تراولتا کارآمدتر است. همین فیلم نشان داد که یک کارگردان زن هم می‌تواند یک فیلم اکشن بی‌رحم ولی حسابی باشکوه بسازد؛ جای تأسف است که فرصت‌های بیشتری به چنین کارگردان‌هایی داده نمی‌شود.