فیلم Absolutely Fabulous: The Movie 2016

خُب، آن بانوان پرهیجان، دوست‌دار مشروبات و از چهره‌های پرزرق و برق دنیای مد بریتانیا بازگشته‌اند تا برای طرفداران پر و پاقرص AbFab کمی شیطنتِ آشنا و زیبا به ارمغان بیاورند. آماده باشید «عزیزان شیرین»؛ چون دو دیوای مستِ تلویزیونی، ادینا مونسون و پتسی استون، با شلوغ‌کاری‌ها و شوخ‌طبعی‌های بلندپروازانه‌شان بار دیگر با فیلم Absolutely Fabulous: The Movie به پرده سینماها برگشته‌اند. هواداران دوآتشه...

خُب، آن بانوان پرهیجان، دوست‌دار مشروبات و از چهره‌های پرزرق و برق دنیای مد بریتانیا بازگشته‌اند تا برای طرفداران پر و پاقرص AbFab کمی شیطنتِ آشنا و زیبا به ارمغان بیاورند. آماده باشید «عزیزان شیرین»؛ چون دو دیوای مستِ تلویزیونی، ادینا مونسون و پتسی استون، با شلوغ‌کاری‌ها و شوخ‌طبعی‌های بلندپروازانه‌شان بار دیگر با فیلم Absolutely Fabulous: The Movie به پرده سینماها برگشته‌اند. هواداران دوآتشه این زوج دیوانه‌وار قطعاً از تکرار ماجراهای مبهم و مست‌کننده ادینا (جنیفر ساندرز) و پتسی (جوانا لاملی) استقبال می‌کنند؛ آن‌ها حالا اجازه دارند در مقیاسی بزرگ‌تر همان آشوب‌های پرهیجان تلویزیون اوایل دهۀ ۹۰ را بازتولید کنند. فیلم برآمده از همان سریال محبوب بریتانیایی است که ساندرز خالقش بود و پس از چند دور بازگشت تلویزیونی تا تابستان ۲۰۱۲ ادامه داشت — حالا چهار سال بعد، ساندرز و لاملی باز به نقشِ این فشن‌آیكون‌های پرشراب‌خواری و جنجال بازگشته‌اند. در هستهٔ داستان، مثل همیشه دو اهل بزن‌بزنِ لندنی قرار دارند: ادینا، طلاق‌گرفته و میانسال، و پتسی، همراهِ همیشگی او — هر دو با وجود عادت‌های افراطی‌شان در دنیای مد موفق‌اند. این دو زنِ نخ‌نما در نوشیدن، سیگارسوختن، خرید کردن، باشگاه‌گردی و مرددنبال‌کردن خبره‌اند و تلاش می‌کنند با رفتارهای ولگردانهٔ جوان‌پسندانهٔ خود همان جوانی را حفظ کنند. عجیب نیست که این سبک زندگیِ کارتونی‌شان با کار حرفه‌ای‌شان در دنیای مد هم‌زمان می‌شود. نکتهٔ طنزِ همیشگی سریال، سافرون (جولیا ساوالها) است؛ دختر منطقی و همیشه‌تحمل‌کنندهٔ ادینا که از کودکی مجبور بوده مواظب مادرِ خودویرانگر و دوستِ همیشه‌مستش پتسی باشد. سافرون اغلب به‌ناچار نقش «مادر» را برای مادری که خود نوجوان‌پسند و مست است ایفا می‌کند. فیلم مطمئناً خلا عشقِ به آن کمیک‌سازیِ بیرحمانه و بی‌پردهٔ AbFab را پر می‌کند. کارگردان مَندی فلِچر با مهارت پرخنده‌گیِ اغراق‌آمیز دو شخصیت اصلی را بازترسیم می‌کند و اجازه می‌دهد خرابکاری‌ها و بی‌نظمی‌های خوش‌مشربانه همان‌طور که فقط ادینا و پتسی از پسش برمی‌آیند، رخ دهد. در پس‌زمینهٔ لوکیشن‌های چشم‌گیر و لباس‌های فلفلی و نامتعارف، فیلم همان دیوانگی مسموم‌کننده‌ای را که ادینا و پتسی را به نمادهایی در میان هواداران AbFab بدل کرده بود، تکرار می‌کند. تماشایِ این دو هم‌گروهیِ خوش‌گذرانی که با رفتارهای بدورازهنجارِشان جشن می‌گیرند همچنان لذت‌بخش است. ادینا و پتسی هنوز تلاش می‌کنند زندگی لوکس را حفظ کنند و در رویدادهای مد مختلف حاضر می‌شوند، هرچند واقعیت این است که ادینا در تنگنای مالی است و دفتر روابط عمومی‌اش سودآور نیست. وقتی مشتریان‌تان فقط خواننده‌های سابقی مثل لولو و اِما «بیبی اسپایس» باشند، طبیعتاً زنگ خطر به صدا درمی‌آید؛ اما این مسئله مانعِ از سر زبان‌افتادنِ آن‌ها در محافل مدِ لندن نمی‌شود. در یکی از مهمانی‌های افسانه‌ای، شرارتِ داستان بالا می‌گیرد وقتی ادینا به‌طور تصادفی سوپرمدلِ کیت ماس را به داخل تیمز پرت می‌کند. وقتی کیت به‌عنوان مقتول اعلام می‌شود، ادینا بازداشت و تحت بررسی قرار می‌گیرد؛ این موضوع کابوسی رسانه‌ای برای ادینا، پتسی و نوهٔ ادینا، لولا، ایجاد می‌کند و آن‌ها مجبور می‌شوند برای فرار از جنجال به جنوب فرانسه بروند. کسی که با جنونِ شناورِ دنیای AbFab آشنایی نداشته باشد، احتمالاً این فیلم را نسخهٔ بلندی از یک اپیزود تلویزیونی می‌بیند که بیشتر برای طرفداران قدیمی ساخته شده — و در این قضاوت تا حدی هم حق دارد. جوک‌های تکرارشونده، شوخی‌های تصویری، دیالوگ‌های ماجراجو و حضور شمار زیادی مهمان‌ستاره ممکن است برای برخی شبیه ترفندی کش‌داده‌به‌نظر برسد. اما برای دوستداران قدیمی، این گردهمایی نوعی بازگشت خوشایند به همان ادینا و پتسی بی‌باک است که در بی‌قیدیِ خنده‌دارشان نوعی رهایی و صداقت نشان می‌دادند. خوشبختانه ساندرز و لاملی در بازیِ خود کمترین لغزشی ندارند؛ آن‌ها همچنان خودشیفتگی، خودبزرگ‌بینی و حسِ حق‌به‌جانبِ شخصیت‌هایشان را زنده نگه می‌دارند. در واقع فیلم همراه با میراث تلویزیونی‌اش نوعی تأمل ساده دربارهٔ پیری زنان و آسیب‌پذیری آن‌ها در جهانِ جوان‌پسند امروزی ارائه می‌دهد: در جامعه‌ای که زیبایی و جوانی ستایش می‌شود، رفتارهای افراطی ادینا و پتسی تا حدی قابل‌فهم است ــ روشی برای بی‌حس‌کردنِ واقعیتِ غیرقابل‌قبولِ آن‌ها به‌عنوان زنانی مسن‌تر که از رهاکردنِ زندگی وحشی جوانی می‌ترسند و آن را در خاطره نگه داشته‌اند. شاید زمان ۹۰ دقیقه‌ای فیلم برای این شوخی‌های پخش‌شده کمی بیش از حد باشد و حضورِ مهمانانِ مشهور از دو سوی اقیانوس که برای تقویتِ قصه درون‌ریزی شده‌اند، به‌نظر پرشده و اضافه بیاید. با این حال، طرفدارانِ AbFab می‌توانند با افتخار بگویند که ادینا مونسون و پتسی استون در این قالب سینمایی همچنان جذاب‌تر و تأثیرگذارتر از برخی کمدی‌های سینماییِ هم‌نوع‌اند. در مجموع، بیایید همچنان از این دو فاحشهٔ خوش‌افسردهٔ دنیای مدِ بریتانیا لذت ببریم. --- عنوان: راهنمایی برای فرار از یک قتل! من هرگز سریال اصلی را ندیده بودم؛ به همین خاطر دیدنِ فیلم برایم تجربه‌ای متفاوت و ابتدایی بود. دقیقاً مشکل من این بود که شخصیت‌ها، جهان داستان و اصول اولیهٔ آن را نمی‌شناختم. کسانی که سریال را دوست داشتند احتمالاً لذتی بیشتر از فیلم خواهند برد، چون می‌دانند چه انتظاری باید داشته باشند. برای من طعمِ «معرفی» عناصر لازم نبود؛ داستان از همان ابتدا بی‌وقفه پیش می‌رفت و من درگیر بودم که چه خبر است و چه کسی چه نقشی دارد. نیمهٔ نخست فیلم طول کشید تا با وضعیت و شخصیت‌ها راحت شوم. وقتی بالاخره لِه شدم، جاهایی خنده‌دار دیدم، اما واقعاً حس خندهٔ پُر و تمام به من دست نداد. باز هم باید بگویم تقصیر از خودم است که با پیش‌زمینهٔ داستان آشنا نبودم. من فیلم‌های زیادی دیده‌ام که از سریال‌های تلویزیونی برآمده‌اند؛ این یکی کوتاه و از نظر ریتم مناسب بود و حوصله‌ام سر نرفت، ولی چون نتوانستم کلیتِ فیلم را درست درک کنم، امتیازم پایین آمد. اگر با سریال آشناتر بودم، احتمالاً امتیاز بهتری می‌دادم. به کسانی مثل من پیشنهاد می‌کنم هنگام انتخاب این فیلم دقت کنند؛ در غیر این صورت فیلمِ قابل‌قبولی است، نه بد. امتیاز: ۵/۱۰ --- منصفانه بگویم سریال تلویزیونی که چهار سال قبل تمام شده بود پیش‌تر همین سناریوها را یک‌بار زیاد بازی کرده بود، بنابراین وقتی به این فیلم رسیدیم جای زیادی برای نوآوری با این شخصیت‌های فرسوده باقی نمانده بود. ادینا (جنیفر ساندرز) که دیگر آن‌قدرها هم عجیب و غریب نیست، نمی‌تواند خاطراتِ «بلَح بلاح بلاح» خود را منتشر کند و پولش هم دارد تمام می‌شود، درحالی‌که پتسی (جوانا لاملی) که همیشه شامپاین دست می‌گیرد کمکی نمی‌کند. آن‌ها در یک رویدادِ برگزارشده توسط مگدا (کیتی بورک) حاضر می‌شوند و به‌نوعی کیت ماس در تیمز غرق می‌شود؛ اتهامات پیش می‌آید و خیلی زود این زوجِ دینامیک به جنوب فرانسه فرار می‌کنند تا از اتهام قتل بگریزند. آن‌جا ما همان مهمانی‌ها و طنزهای قمار و مواد و مشروبات را می‌بینیم و چند چهرهٔ مهمان هم ظاهر می‌شوند؛ اما به‌نظرم شوخی‌ها خسته و کهنه شده‌اند. دختر همیشه‌تحمل‌کننده، سافی (جولیا ساوالها)، حالا دیگر بیش از حد به این شیطنت‌های مادرش عادت کرده و مادر بزرگِ خانواده و نگاه‌های تحقیرآمیزش نیز دیگر آن نیشِ قبلی را ندارند. شخصیت‌های جانبی مثل «بابِلز» (جین هوراکس) نیز آن‌طور که باید به‌کار گرفته نشده‌اند و داستان کمی سطحی و نزدیک به فضاهای کمدیِ سبک است. حتی پایانِ فیلم با بازسازی آهنگ قدیمی هم نتوانست جلوه‌ای تازه ببخشد. صادقانه بگویم، این بهترین کارِ هیچ‌کسی نیست و آنِگُلیِ سال ۱۹۹۲ را به یک کاوا (نوشیدنی سبک‌تر) در ۲۰۱۶ تبدیل کرده است.