فیلم Caesar Must Die 2012

تلخی طنزآمیز فیلم «Cesare deve morire» در این است که در حالی که توطئه‌گرانِ قاتلِ ژولیوس سزار ادعا دارند برای آزادی دست به قتل زده‌اند اما جز مرگ چیزی نیافته‌اند، زندانیانی که در این فیلم اجرای نمایش شکسپیری «ژولیوس سزار» را روی صحنه می‌برند، دست‌کم تا پایین آمدن پرده با نیروی رهایی‌بخشِ روایت، خود را آزاد می‌کنند. فیلم از برخی آزادی‌های سینمایی بهره می‌برد؛ به‌صورت مستندگونه...

تلخی طنزآمیز فیلم «Cesare deve morire» در این است که در حالی که توطئه‌گرانِ قاتلِ ژولیوس سزار ادعا دارند برای آزادی دست به قتل زده‌اند اما جز مرگ چیزی نیافته‌اند، زندانیانی که در این فیلم اجرای نمایش شکسپیری «ژولیوس سزار» را روی صحنه می‌برند، دست‌کم تا پایین آمدن پرده با نیروی رهایی‌بخشِ روایت، خود را آزاد می‌کنند. فیلم از برخی آزادی‌های سینمایی بهره می‌برد؛ به‌صورت مستندگونه در «زندانِ فوق‌امنیتی» فیلم‌برداری شده که در آن نگهبانان به‌طور غریب و مداوم غایب‌اند — هر چند یکی از بهترین سکانس‌ها با حضور کوتاهِ سه نگهبان رقم می‌خورد که بر سر این‌که آیا آنتونی «مراعات‌کننده» است یا «یک پست‌فطرت»، به بحث می‌نشینند — و زندانیان با هم بسیار خوب کنار می‌آیند، جز یک مشاجره کوتاه که بی‌هیچ مداخله‌ای از سوی نگهبانان خارج از قاب حل می‌شود. با این حال، فیلم در زندان ربیبیا در رم فیلم‌برداری شده — زندانی که زمانی یکی از ساکنانش همان کسی بود که تلاش کرد پاپ ژان پل دوم را ترور کند — و بازیگران آن زندانیان واقعی‌اند که دوران طولانی محکومیت برای قتل، توزیع مواد مخدر و جرایم دیگر را می‌گذرانند (بازیگری که نقش عنوانی را بازی می‌کند شبیه تونی سوپرا‌نو در زندگی واقعی به نظر می‌رسد)؛ فیلم تصویری آسیب‌پذیر و انسانی از مجرمانِ سخت‌دل ارائه می‌دهد. طنز ثانویه فیلم این است که تمرین‌های پشت‌صحنه‌ی سیاه‌وسفید، فضاسازی پس‌زمینه‌ای غنی‌تر — اوج آن خطابهٔ سوگواری اجراشده از حیاط زندان — نسبت به صحنهٔ عمدتاً خالیِ اجرای اصلی نمایش فراهم می‌کنند (هرچند نبرد فیلیپی — آنچه از آن می‌بینیم — واقعاً چشمگیر است)؛ از این رو بخش نخست بیشترین سهم از ۷۵ دقیقه زمانِ موجز فیلم را به خود اختصاص می‌دهد.