فیلم Sicario 2015

یکی از بهترین فیلم‌ها درباره یورش‌ها به باندهای کارتل این فیلم واقعاً عالی بود. مبارزه با قاچاق مواد مخدر موضوع اصلی است؛ داستانِ مأمور اف‌بی‌آی که برای کار در نیروی ویژه‌ای جذب می‌شود که وجودش را کسی نمی‌داند. هدف آن‌ها مقابله با منبع اصلی است، نه پرداختن به اجزای پائین‌تر. کاری که بدون همکاری بین‌المللی ممکن نیست. هر یورش به‌صورت محرمانه انجام می‌شود و گاهی اگر...

یکی از بهترین فیلم‌ها درباره یورش‌ها به باندهای کارتل این فیلم واقعاً عالی بود. مبارزه با قاچاق مواد مخدر موضوع اصلی است؛ داستانِ مأمور اف‌بی‌آی که برای کار در نیروی ویژه‌ای جذب می‌شود که وجودش را کسی نمی‌داند. هدف آن‌ها مقابله با منبع اصلی است، نه پرداختن به اجزای پائین‌تر. کاری که بدون همکاری بین‌المللی ممکن نیست. هر یورش به‌صورت محرمانه انجام می‌شود و گاهی اگر لازم باشد به هر قیمتی برای متوقف کردنِ آن اقدام می‌کنند. همان‌طور که گفتم، فیلم فوق‌العاده‌ای است و دیدنش پس از مستندهایی مثل «Cartel Land» هم لذت‌بخش است. داستان را سخت است که خیلی جزئی توضیح داد، چون بیشتر فیلم اکشن است تا دیالوگ‌محور. خط اصلی روایت چگونگی تعقیب و متوقف کردن خلافکاران توسط یک واحد ویژه است. اما کاراکترها بسیار متمایزند؛ هر نقش اصلی انگیزه و دستورکار خودش را دارد و همین باعث شده روایت در سطح بالایی بماند. بازیگران واقعاً درخشان بودند؛ از جمله امیلی بلانت که انگار پس از «Edge of Tomorrow» روی نقش‌های بدنی‌تر متمرکز شده است، و سپس جاش برولین و بازیگر جوان بریتانیایی، و البته بنیشن دل تورو که واقعاً نقش را ربود. نقش او غیرمنتظره بسیار قوی، خام و پرخاشگرانه بود، مخصوصاً سکانس پایانی‌اش که هیچ‌کس نمی‌توانست حدس بزند، اما همین طور باید باشد. بدون شک بسیاری از بازیگران سرشناس این نقش را قبول نمی‌کردند؛ با این حال فیلم خوب و با خشونتِ کنترل‌شده‌ای فیلم‌برداری شده است. یکی از بهترین‌های سال؛ قطعاً توصیه می‌کنم. امتیاز: ۸.۵/۱۰ طرحی کلیشه‌ای با برخی افزودنی‌های جالب داستان شاید فوق‌العاده نباشد اما فیلمنامه واقعاً خوب است. دل تورو اجرا خوبی دارد و همیشه تماشای فیلمی که امیلی بلانت در آن باشد لذت‌بخش است. اجراها عالی‌اند. کارگردانی هم خیلی خوب است و موسیقی متن فضایی قابل توجه می‌سازد. صحنه‌های اکشن هم بسیار خوب اجرا شده‌اند؛ بدون افکت‌های پرزرق‌وبرق، اما چیزی نزدیک به واقعیت. «سیکاریو» فیلم اکشنِ خیلی خوبی است. بازی‌ها عموماً بسیار خوب‌اند، به‌ویژه امیلی بلانت. صحنه‌پردازی‌ها هم خوب است. امتیاز: ★★★½ از زمان صحنه‌ی افتتاحی مزرعه در «Inglourious Basterds» مدت‌ها بود که چنین کنترل استادانه‌ای بر تنشی محسوس ندیده بودم. امتیاز نهایی: ★★★½ — قویاً توصیه می‌کنم وقتی برای دیدنش بگذارید. هنوز هم یک تریلر جنایی-هیجان‌انگیز فوق‌العاده با اجراهای درخشان؛ بنیشن دل تورو بهتر از همه است و باید برای این نقش نامزد اسکار می‌شد. کارگردانی دنیس ویلنوو هم برجسته است و فیلم‌برداری راجر دیکینز بی‌نظیر است. امتیاز: ۴.۷۵/۵ نوعی راز خوب یک عملیات امنیتی که لاشه‌های زیادی را افشا می‌کند نشان می‌دهد جنگ کارتل‌ها در افق در حال بالا گرفتن است، اما به‌صورت پنهان. تیمی شکل می‌گیرد تا کارتل‌ها را در مکزیک از ریشه هدف قرار دهد و سرکرده‌ها را حذف کند. فیلم از زاویه سه شخصیت روایت می‌شود: کیت که تازه‌کار و پایبند به قانون است و ماموریت را مسئولیتی اخلاقی می‌داند؛ آلخاندرو (بنیشن دل تورو) که باتجربه و مرموز است؛ و سیلویو، پلیس مکزیکی با مأموریت خودش. هر کدام دنیای خصوصی خود را دارند و دیگری را به سمت خود می‌کشند؛ فیلم روی شخصیت‌ها و پرسش‌ها تمرکز می‌کند تا به کارتل برسد. هر شخصیت مسیر ویژه‌ای برای رسیدن به هدف دارد و تعارض این دیدگاه‌ها برخورد تندی میان نظم و آشوب، و خط‌بینی میان خوب و بد ایجاد می‌کند. شخصیت‌های متضاد به فیلم رمز و راز داده‌اند و ما را کنجکاو می‌کنند که دقیقاً چه اتفاقی می‌افتد و چرا امور این‌گونه پیش می‌رود. رفته‌رفته با شخصیت‌ها آشنا می‌شویم، اما آن‌ها از طریق رفتار و واکنش‌هایشان ضدیت خود را نشان می‌دهند. کارگردان و نویسنده با این جزئیات نظر خود را به بیننده منتقل می‌کنند: اطلاعات چگونه و چه زمانی به بیننده می‌رسد، چگونه این اطلاعات پنهان می‌شوند و چه منفعتی از این پنهان‌کاری به‌دست می‌آید، و در نهایت چگونه تنش ساخته می‌شود. آیا کیت درست می‌گوید یا مت و آلخاندرو؟ کیت تا حدی کنار گذاشته شده و از ابتدا طوری انتخاب شده که واکنش‌هایش به‌نوعی تحریک‌آمیز به نظر برسد. ما حرف‌ها و پلان‌های مت و آلخاندرو را می‌بینیم، اما وقتی اطلاعات به ما می‌رسد، گزیده و بدون ارزش ظاهری‌ست؛ گویی از عدم آگاهی کیت و حضور او برای اهدافی استفاده می‌شود که حتی خودِ او از آن‌ها بی‌خبر است. این اهداف مبهم گاهی برای داستان مشکل‌زا می‌شوند زیرا وقتی بیننده نمی‌داند چه می‌گذرد، وقایع مبهم جلوه می‌کنند؛ اما از آن‌جایی که کیت همان نگرانی‌ها را دارد، او بدل به منبع قدرت و محور فیلم می‌شود. دیدن این نوع رمزوراز واقعاً لذت‌بخش است. اجراهای برجستهٔ بازیگران! «سیکاریو» چیزهای زیادی به نفع خود دارد، مثل فیلم‌برداری و طراحی صدا، اما آنچه فیلم را بالا می‌برد بازیگران روی پرده‌اند. امیلی بلانت عالی است، جاش برولین هم بسیار خوب بازی می‌کند. بنیشن دل تورو از نظر من قوی‌ترین اجرا را دارد؛ به‌ویژه نقش آلخاندرو را با لذت تماشا کردم. حضور جان برنتال و دنیل کالویا هم جالب است. فیلم شاید کاملاً مرا شیفته نکند، اما فیلم سرگرم‌کننده و قطعاً دیدنی‌ای است. مشتاقم ببینم دنباله‌ها چه دارند. وقتی یک مأموریت داخلی به‌طور نسبتاً چشمگیری (و با ابداع) خراب می‌شود، مأمور جوان و پرانگیزه اما کمی ساده‌لوح «کیت» (امیلی بلانت) فرصت پیوستن به تیمی را پیدا می‌کند که قرار است انتقام بگیرد. تیم را «گرِیور» (جاش برولین) اداره می‌کند و آلخاندرو (بنیشن دل تورو)؛ او مردی محکم، ساکت و مرموز است. کیت چندان از او خوشش نمی‌آید و کل عملیات را مشکوک می‌بیند، اما آن‌ها به ال پاسو می‌روند تا به جنگ علیه کارتل‌هایی که روزبه‌روز مسلح‌تر و موفق‌تر می‌شوند، پایان دهند. هدف آن‌ها دخالت در جزئیات عملیات‌ها نیست، بلکه شناسایی سرکرده‌ها و حذف آن‌هاست. کیت و ما خیلی زود درمی‌یابیم که این عملیات بسیار مخفیانه‌تر از قانونی بودنش است؛ قوانین به‌کرات کشیده، نادیده یا نقض می‌شوند تا تیم بتواند با سلاح‌های دشمن بجنگد و شانس دنبال کردن هدف اصلی را داشته باشد — «مانوئل دیاز». کیت متوجه می‌شود که کاملاً در جریان قرار نگرفته و اطلاعات را قطره‌چکانی دریافت می‌کند، چیزی که اغلب او را به تسلیم وامی‌دارد. او دوام می‌آورد و با پرده‌برداریِ داستان، با شبکه‌ای بی‌رحم و کارآمد روبه‌رو می‌شویم که به‌راحتی با پیگردکنندگان نظریه‌پردازشان هم‌سطح است. در این مرحله درمی‌یابیم آلخاندرو برنامهٔ شخصی خودش را دارد و بهتر است هیچ‌کس بین او و هدفش قرار نگیرد. برولین چندان برجسته نیست، اما بلانت تلاش قوی‌ای ارائه می‌دهد و کیت با چالش‌های عمیق اخلاقی و اصولی روبه‌رو می‌شود. دل تورو دیالوگ زیادی ندارد اما در سبکِ کمتر گفتن ـ بیشتر نشان دادنِ همیشگی‌اش عالی است؛ شخصیت او تهدیدآمیز و مرموز است و مشخص نیست تا کجا به کیت وفادار خواهد ماند. فیلم با سرعت شروع می‌کند و مراقب است شخصیت‌هایی قابل‌باور — هرچند نه الزاماً دوست‌داشتنی — بسازد، در حالی که تصویری از جنگ برای کنترل صنعت میلیاردی مواد مخدر ارائه می‌دهد که شاید واقع‌نگرانه‌ترین نمونه‌ای باشد که در سینما دیده‌ایم. «سیکاریو» تریلری آرام و دودکننده است که در ساخت تنش موفق است اما در عمق‌پردازی کمی کوتاهی می‌کند. داستان دربارهٔ مأموری ایدئالیست است که به دنیای بی‌رحم جنگ کارتل‌ها پرتاب می‌شود، جایی که خطِ بین درست و نادرست خیلی زود محو می‌شود. چیدمان خوب است و فیلم تنش را به‌خوبی می‌سازد، اما فقدان عمق در نمایش کارتل‌ها—که نیروی محرکهٔ کشمکش‌های قهرمان هستند—کار را برای سرمایه‌گذاری کامل تماشاگر روی ضربات داستان دشوار می‌کند. بعضی ممکن است از رویکرد دور و مرموز نسبت به شرورها خوششان بیاید، اما برای من این نوع پردازش باعث شد احساس دوری از خودِ مأموریت داشته باشم. کارگردانی دنیس ویلنوو بسیار قوی است؛ هر سکانس حساب‌شده و فضاساز است. فیلم‌برداری به رهبری راجر دیکینز چشم‌نواز است و با نور، سایه و چشم‌اندازهای گسترده تجربه‌ای مراحم‌آمیز خلق می‌کند. سکانس عبور از مرز یکی از برجسته‌ترین صحنه‌هاست و شاید از بهترین‌های تریلرهای مدرن باشد. اجرای بازیگران فیلم را حمل می‌کند: امیلی بلانت نقش زنی فراتر از توان خود را خوب بازی می‌کند، هرچند قوس شخصیتی‌اش گاهی ناامیدکننده به نظر می‌رسد. بنیشن دل تورو ستارهٔ واقعی است و حضور سرد و آرام او هر صحنه‌ای را تحت تأثیر قرار می‌دهد. جاش برولین نقش مأمورِ بی‌پروای دولت را با کاریزمای مناسب بازی می‌کند. موسیقی یوهان یوهانسون سنگین و تهدیدآمیز است و کاملاً با حال و هوای فیلم هم‌خوانی دارد. در مجموع «سیکاریو» از نظر فنی درخشان است، اما فقدان عمق در بخش‌هایی کلیدی مانع از تبدیل شدنش به اثری واقعاً بزرگ می‌شود — دست‌کم برای من. چرا خسته‌ام؟ چون دیشب تا آخرش بیدار ماندم و این فیلم واقعاً عالی بود. هیچ ایده‌ای از آنچه انتظار داشته باشم نداشتم و بخشی از جذابیت فیلم این است که هم‌زمان با شخصیت اصلی زن، امیلی بلانت، تا حدودی گیج می‌مانید که چه می‌گذرد. بازی‌ها عالی‌اند؛ دل تورو و برولین فوق‌العاده‌اند. کالویا بازیگری عجیب است—خیلی وقت‌ها نمی‌توانم حس روشنی از او بگیرم، اما شاید همین جزئی از سپر شخصیتی اوست. جان برنتال هم با یک نقش کوتاه کاریزماتیک دیگر حضور دارد.