فیلم Gran Turismo 2023

فیلم واقعاً خوب است، اما یک ایراد آشکار و یک شرط مهم دارد: ایراد: باید همهٔ صحنه‌هایی که دربارهٔ روابط یان است را تحمل کنید. بخش مربوط به والدین بسیار قابل‌پیش‌بینی‌ست — مثلاً آن‌ها به او ایمان ندارند و او را تشویق می‌کنند که از رویاهایش دست بکشد و یک شغل «مناسب» پیدا کند. طبیعتاً آخرش هم می‌دانید چه می‌شود. رابطه با والدین همیشه اهمیت دارد،...

فیلم واقعاً خوب است، اما یک ایراد آشکار و یک شرط مهم دارد: ایراد: باید همهٔ صحنه‌هایی که دربارهٔ روابط یان است را تحمل کنید. بخش مربوط به والدین بسیار قابل‌پیش‌بینی‌ست — مثلاً آن‌ها به او ایمان ندارند و او را تشویق می‌کنند که از رویاهایش دست بکشد و یک شغل «مناسب» پیدا کند. طبیعتاً آخرش هم می‌دانید چه می‌شود. رابطه با والدین همیشه اهمیت دارد، اما واقعاً چرا صحنه‌های مربوط به دوست‌دختر را اضافه کردند؟ نمایش توکیو در تعطیلاتشان خوب بود، اما حضور او دلیل موجهی نداشت — نه درگیری واقعی، نه دیالوگ‌های جذاب و نه حتی حمایت ملموس. مطمئنم سازندگان می‌توانستند زمان را صرف موضوعات جالب‌تر و مهم‌تری کنند. با این حال این ایراد در برابرِ بخشِ مهم‌تر محو می‌شود: مسابقات. اگر از صدای وحشیانهٔ موتور ماشین‌ها خوشتان می‌آید، این فیلم مخصوص شماست. صدا، زاویه‌های دوربین و تنش در سکانس‌های مسابقه بی‌نقص کار شده‌اند؛ درست وقتی فکر می‌کنید خسته شده‌اید، فیلم شما را غافلگیر می‌کند و هر وقت خواستید زاویهٔ جدیدی ببینید، ارائه می‌شود. فیلم گاهی حالت تبلیغی برای بازی‌های ویدئویی دارد و گرافیک‌هایی شبیهِ بازی در بعضی صحنه‌ها دیده می‌شود، اما اگر طرفدار مسابقه‌ها هستید، حتماً به سینما بروید — فقط سینمایی را انتخاب کنید که سیستم صوتی خوبی داشته باشد. به‌علاوه دیوید هاربر هر صحنه‌ای را که هست از آن خود می‌کند؛ واقعاً دوست‌داشتنی‌ست. «گرن توریزمو» یکی از هیجان‌انگیزترین شگفتی‌های سال است! ناآشنا بودن کامل با داستان واقعی الهام‌بخشِ فیلم باعث شد که برایم اثر جذاب‌تر، درگیرکننده‌تر و بسیار هیجان‌انگیزتر باشد. موسیقی لورن بالف و اندرو کاوچینسکی پر از قطعاتی‌ست که سطح بالایی از آدرنالین را منتقل می‌کنند و تمام سکانس‌های مسابقه را به لحظاتی صرفاً سرگرم‌کننده بدل می‌کنند. اجرای دیوید هاربر فوق‌العاده است؛ او چنان به نقش خود متعهد می‌شود که اگر همین الآن فصل جوایز شروع می‌شد و وابستگی روشنی به کمپین‌های تبلیغاتی وجود نداشت، می‌توانست یکی از نامزدهای اصلی باشد. پیشنهاد می‌کنم پیش از دیدن فیلم دربارهٔ داستان واقعی آن تحقیق نکنید — دست‌کم برای اینکه با ساختار قابل‌پیش‌بینی و کلیشه‌ای این نوع فیلم‌ها روبه‌رو نشوید. امتیاز: B+ آرچی مادک‌وی بازی نسبتاً خوبی از خود ارائه می‌دهد در نقش گیمر یان ماردن‌بورو که در مسابقه‌ای شرکت می‌کند که دنی مور، مسئول بازاریابی نیسان (با بازی اورلاندو بلوم)، ترتیب داده تا جایگاه خودروهای اسپرت‌شان را در لیگ‌هایی که معمولاً توسط پورشه و فراری سلطه می‌یابد ارتقا دهند. صنعت پرفشار و پرهیجان خودرو تا حد زیادی نسبت به این «قهرمانان کاناپه‌ای» بدبین است، اما با کمک مربی باتجربه و کمی خسته اما کارکشته، جک سالتر (دیوید هاربر)، آن‌ها تصمیم می‌گیرند این جوانان را تا مرز توانشان فشار دهند. چون داستان بر اساس واقعیت است، ته‌نشست نهایی فیلم چندان مخاطره‌آمیز نیست؛ با این حال نیل بلامکمپ موفق می‌شود شتاب و ریتم را خوب بسازد و با فیلم‌برداری اکشن عالی آدرنالین بیننده را بالا ببرد. نه بلوم و نه هاربر نقش‌های برجسته‌ای ندارند، اما جوانِ مادک‌وی تا حدودی از سختی، عزم و رقابت‌جویی شخصیتِ جاه‌طلب و متعهدش می‌تاباند. کمی زمان می‌برد تا از وضعیت خنثی خارج شود — شاید صحنه‌های خانوادگی کمی بیش از حد باشند — اما وقتی از آن مرحله عبور می‌کنیم، فیلم به‌خوبی سرعت می‌گیرد و تماشا کردنش گاهی بسیار هیجان‌انگیز است. قطعاً روی پردهٔ بزرگ بهتر جواب می‌دهد. اشتباه در سطوح متعدد. من از زمان پلی‌استیشن ۱ طرفدار بازی بوده‌ام. تریلر هیچ هیجانی به من نداد و انتظار زیادی نداشتم، اما فیلم از تریلر هم بدتر بود. حتی خودِ نسخهٔ بازی (که نیمه‌سیم است) واقع‌گرایانه‌تر از این فیلم است. برای مثال پیست‌ها کاملاً اشتباه‌اند: چه وضعیتی با هانگارورینگ هست؟ آکادمی سیلورستون مثل هانگارورینگ معکوس است، لمان (لا سارت) مثل هانگارورینگ معمولی... در مسابقه‌ها کلاه‌خودها این‌قدر تکان‌خوردن ندارند؛ ماشین‌ها منفجر نمی‌شوند، موتورها گاهی خراب می‌شوند؛ در پیست‌های غیرآوال معمولاً اسپاتِر نداریم؛ مسابقات پیستی تعیین خط دارند و از وسطِ ناکجا‌آباد شروع نمی‌شوند؛ حریف را با شیفت‌های پایین و گاز ناگهانی رد نمی‌کنید؛ ماشین‌های GT3 در مسیرهای مستقیم به اندازهٔ سایر خودروها سریع‌اند؛ مسابقهٔ 24 ساعتهٔ لمان در آخرین دور تمام نمی‌شود بلکه پس از 24 ساعت و یک دور خاتمه می‌یابد؛ نوربورگرینگ 20.83 کیلومتر است و اگر وسط آن تصادف کنید، کسی در خط شروع‌ـ‌پایان پرچم زرد تکان نمی‌دهد. می‌توانستم موارد بیشتری بگویم اما خسته شده‌ام. موسیقی متن خوب، فیلم‌برداری خوب، جلوه‌های بصری ترکیب‌شده‌اند اما فیلم روح و جنبه‌های فنی لازم را ندارد. حتی نمی‌دانم چگونه یامائوچی-san اجازهٔ این کار را داده است، در حالی که خودش یک عاشق و رانندهٔ واقعی مسابقه است. در پایان به نظر من این فیلم دومین فاجعه پس از «Driven» است. امتیاز: 4/10