فیلم Cleopatra 1963

زانو بزن! این عبارتی است که کلئوپاترا خود در حالی که مارک آنتونی را مات و مبهوت می‌بیند فریاد می‌زند، و می‌توانست همین‌طور توسط بسیاری در هالیوود خطاب به 20th Century Fox فریاد زده شود زمانی که این حماسهٔ عظیم تهدید می‌کرد آن‌ها را غرق کند. مشکلات و سختی‌های پیرامون ساخت فیلم افسانه‌ای‌اند و خودشان می‌توانند موضوع یک فیلم باشند؛ از جزئیات قدیمی صرف نظر...

زانو بزن! این عبارتی است که کلئوپاترا خود در حالی که مارک آنتونی را مات و مبهوت می‌بیند فریاد می‌زند، و می‌توانست همین‌طور توسط بسیاری در هالیوود خطاب به 20th Century Fox فریاد زده شود زمانی که این حماسهٔ عظیم تهدید می‌کرد آن‌ها را غرق کند. مشکلات و سختی‌های پیرامون ساخت فیلم افسانه‌ای‌اند و خودشان می‌توانند موضوع یک فیلم باشند؛ از جزئیات قدیمی صرف نظر می‌کنم—چند مستند خوب دربارهٔ این فیلم وجود دارد که دیدن‌شان مفید است و تا حدی توضیح می‌دهد چرا «کلئوپاترا» آن اثر کلاسیکی که برخی انتظار داشتند نشد. واقعیت این است که هیچ فیلمی نمی‌توانست انتظارات عظیم اطراف «کلئوپاترا» را برآورده کند؛ با تمام کاستی‌ها، هنوز هم نمایشی باشکوه و خوش‌گذرانی از تجمل است که یادآور زمانی است که عظمت معنی داشت. در واقع چیزی که امروز، در دورانی از بازتولیدها، بازسازی‌ها و دنباله‌های آبکی، بیش از پیش به آن نیاز داریم. فیلم در دو روایت تقسیم شده—سزار و کلئوپاترا و آنتونی و کلئوپاترا—و اساساً چگونگی تلاش روم برای تسخیر مصر و ایستادگی سرسختانهٔ کلئوپاترا در قدرت و مسائل عاشقانه را روایت می‌کند. بازیگران درجه‌یک با قامتی استوار نقش‌ها را ایفا می‌کنند و همهٔ این‌ها در قاب صحنه‌های پرزرق‌وبرق، لباس‌های دوره‌ای فاخر، فیلم‌برداری چشم‌گیر و موسیقی تپنده‌ای قرار دارد که عظمت و گسترهٔ اثر را به‌خوبی منتقل می‌کند. همهٔ دیالوگ‌ها بی‌نقص نیستند و گاه مکالماتی کم‌جان به نظر می‌رسند؛ در بخش دوم فیلم حس ملودرامی تا حدی غالب می‌شود. با این حال برای طرفداران حماسه‌های تاریخی نکات عالی زیادی وجود دارد که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. از رکس هریسون، الیزابت تیلور و ریچارد برتون تا رادی مک‌داول و از تجملی که از هر گوشه می‌تراود، «کلئوپاترا» تجربه‌ای شادمانه و چشم‌گشاست—بله، با همهٔ کاستی‌ها. ۸/۱۰ نمونهٔ عالی‌ای است از آنچه می‌توان وقتی پول مسئله نیست انجام داد—به جز در بخش نگارش که هیچ جایگزینی برای دست خلاق و موجز در صفحه کلید وجود ندارد. الیزابت تیلور و ریچارد برتون موفق می‌شوند بخش خود از این حماسهٔ زندگی احتمالاً مشهورترین زن عهد باستان را ایفا کنند، هرچند کمی نمایشی‌تر از حد لازم. رکس هریسون در نقش سزار کمتر موفق است، اما به‌طور کلی به نظرم این فیلم بهتر از آن چیزی است که منتقدان آن زمان اعلام کردند. فیلم‌برداری و وسعت تولید بی‌نظیر است، لباس‌ها چشمگیرند و با موسیقی ارکستری مناسب الکس نورث، واقعاً حس تجمل و شکوه دربار کلئوپاترا را دریافت می‌کنید. متأسفانه بازیگران مکمل—به‌ویژه رادی مک‌داول، مارتین لانداو و اندرو کیر—چندان درخور نیستند و بنابراین داستان در پایان تا حدی محو و کم‌رمق می‌شود. با این وجود، چنین فیلمی دیگر تکرار نخواهد شد و باید وجودش را جشن گرفت.