فیلم Dracula’s Dog 1977

زولتان، سگِ دراکولا (۱۹۷۷) قصه‌ای از سگ‌خانه متأسفانه وقتی کودک بودم هرگز این فیلم را ندیدم تا آن حس نوستالژیک را تجربه کنم؛ آن روشن‌شدن حافظه و یادآوری زمانی که زولتان آدم را تا مرز اشک می‌ترساند. من از آن دسته فیلم‌ها زیاد دارم؛ فیلم‌های کم‌کیفیت و آبکی از دوران شکل‌گیریِ سینمایی‌ام که هنوز بخش کوچکی از روانم را در چنگ ترس نگه داشته‌اند و همیشه برایم...

زولتان، سگِ دراکولا (۱۹۷۷) قصه‌ای از سگ‌خانه متأسفانه وقتی کودک بودم هرگز این فیلم را ندیدم تا آن حس نوستالژیک را تجربه کنم؛ آن روشن‌شدن حافظه و یادآوری زمانی که زولتان آدم را تا مرز اشک می‌ترساند. من از آن دسته فیلم‌ها زیاد دارم؛ فیلم‌های کم‌کیفیت و آبکی از دوران شکل‌گیریِ سینمایی‌ام که هنوز بخش کوچکی از روانم را در چنگ ترس نگه داشته‌اند و همیشه برایم سوال است چرا چنین است. پس الآن، در میانسالی و برای اولین بار تماشای زولتان واقعاً آزاردهنده بود. فیلم صرفاً افتضاح است؛ سازندگان نامِ دراکولا را مانند لاشه‌ای مرده از میان فاضلابی پر از بوی تعفن کشیده‌اند. واقعاً اتفاق خاصی نمی‌افتد: مردی و سگش با یک انفجار بیدار می‌شوند، دنبال آخرین بازماندهٔ خاندان دراکولا می‌گردند و او را در آمریکاى مدرن پیدا می‌کنند. عده‌ای ایستاده‌اند و حرف می‌زنند، سگ‌ها می‌آیند و می‌روند و زیاد پارس می‌کنند، چشم‌های زولتان می‌درخشند و یک سفر کمپینگ خراب می‌شود. پایان! من به کسانی که آن لحظهٔ نوستالژیکِ کودکی را با محبت به یاد می‌آورند، تمسخر نمی‌کنم — خودم هم چنین خاطراتی دارم. اما برای کسانی که نسبت به نوستالژیِ نیش‌دارِ زولتان دلبسته نیستند: دوری کنید. امتیاز: 2 از 10