فیلم The Outsiders 1983

ملودرام هنری نوجوانانه در اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰ اوکلاهما از نگاه یک پسر شانزده‌ساله در منطقهٔ تلسا در سال ۱۹۶۵، رقابت میان «گریسرها» (پسران کم‌برخوردار) و «ساکس‌ها» (پسران مرفه) پس از کشته‌شدن یکی از اعضای گروه بالا می‌گیرد. کسانی که ظناً مسئول ماجرا معرفی می‌شوند (C. Thomas Howell و Ralph Macchio) از منطقه فرار می‌کنند، اما به طرز کنایه‌آمیزی به چشم قهرمان دیده می‌شوند. Matt Dillon نقش...

ملودرام هنری نوجوانانه در اواسط دهه‌ی ۱۹۶۰ اوکلاهما از نگاه یک پسر شانزده‌ساله در منطقهٔ تلسا در سال ۱۹۶۵، رقابت میان «گریسرها» (پسران کم‌برخوردار) و «ساکس‌ها» (پسران مرفه) پس از کشته‌شدن یکی از اعضای گروه بالا می‌گیرد. کسانی که ظناً مسئول ماجرا معرفی می‌شوند (C. Thomas Howell و Ralph Macchio) از منطقه فرار می‌کنند، اما به طرز کنایه‌آمیزی به چشم قهرمان دیده می‌شوند. Matt Dillon نقش مکمل دارد و در بازیگران فرعی شناخته‌شده، نام‌هایی چون Patrick Swayze، Rob Lowe، Emilio Estevez، Tom Cruise، Diane Lane و Leif Garrett دیده می‌شود. «The Outsiders» (۱۹۸۳) یکی از دو فیلمی است که فرانسیس فورد کوپولا بر اساس رمان‌های نوجوانانهٔ S.E. Hinton به‌صورت متوالی ساخت. این فیلم در گیشه موفق بود، در حالی که فیلم هنری‌ترِ او «Rumble Fish» (۱۹۸۳) نتوانست مخاطب زیادی جذب کند. هینتون نوشتن «The Outsiders»، محبوب‌ترین رمانش، را در سال ۱۹۶۵ وقتی شانزده‌ساله بود آغاز کرد؛ الهام‌بخش او دو باند رقیب در مدرسه‌اش، Will Rogers High School، بود. همین نکته توضیح می‌دهد که فیلم غالباً به‌عنوان قصه‌ای بیش‌ازحد دراماتیک از منظر یک نوجوان جلوه می‌کند: اتفاقات پیش‌پاافتاده و ظاهراً بدیهی چنان‌که گویی سرنوشت‌سازند — مثل رفتن به سینمای روباز یا روبه‌رو شدن با دشمنان در پارکی که یکی از شخصیت‌ها احمقانه با چاقوی ضامن‌دار به میدان می‌آید — نمایش داده می‌شوند. این ویژگی باعث شده برخی فیلم را «بسیار کلیشه‌ای و سطحی» بنامند؛ اما برای دفاع از فیلم باید با نگاه آن دورهٔ نوجوانی آشنا شد تا بتوان قدرش را دانست. اگر به یاد بیاورید در میانهٔ نوجوانی هر دعوا یا جدایی تا چه اندازه برایتان فاجعه‌بار به‌نظر می‌رسید، فیلم این حس را به خوبی ثبت می‌کند. نسخهٔ اصلی سینمایی یک ساعت و سی‌ونُه دقیقه است، در حالی که نسخهٔ کارگردان (Director’s Cut) در ۲۰۰۵ حدود ۲۳ دقیقه طولانی‌تر شده و موسیقی جدیدی دارد. فیلم در منطقهٔ تلسا فیلم‌برداری شده است. نمره: B- / B --- فیلمی با تصویربرداری چشمگیر و نماهای گاه‌به‌گاه بسیار صمیمی و مشاهده‌محور؛ اثری که بیش از هر چیز به‌خاطر گروه بازیگرش قابل‌توجه است تا به‌خاطر نوآوری در داستان یا شخصیت‌پردازی‌ها. اگرچه هفت نفر از این بازیگران بعداً به درجات مختلف به موفقیت رسیدند، اگر این بازیگران برجسته را نداشتیم، ممکن است فیلم چیزی بیشتر از یک نسخهٔ مشتق‌شده از «West Side Story» با کمبود سبک و شخصیت نباشد. در اساس، فیلم دربارهٔ دشمنی بین گنگ‌هاست؛ «گریسرها» با بازی چهره‌هایی چون Tom Cruise، Rob Lowe، Ralph Macchio، Matt Dillon، Patrick Swayze و دیگران، همواره در تقابل با رقبای مرفه‌ترشان، «ساکس‌ها»، قرار دارند. هر روز زد و خوردهایی بین این دو رخ می‌دهد تا اینکه شبی Ralph Macchio («جانی») و همراهش «پنی‌بوی» (C. Thomas Howell) مورد حملهٔ گروهی از پسران مسن‌تر قرار می‌گیرند و تراژدی‌ای رخ می‌دهد که باعث می‌شود همهٔ درگیران طبیعت واقعی خود را نشان دهند. متأسفانه بازی‌ها تا حد زیادی خشک و غیرطبیعی‌اند—شاید جز تلاش نسبتاً خوب و در لحظات پایانی Rob Lowe. Dillon مردی خوش‌تیپ بود، اما مثل دیگران چندان بازیگر چندوجهی‌ای نیست و بخش زیادی از تأکید فیلم بر ظاهر خوبشان در جین‌های 501 است. داستان در مجموع روایت رشد و خشونت‌آمیزی است که با غم و رستگاری پایان می‌یابد، اما به‌صورتی تقریباً شتاب‌زده ارائه می‌شود. زمان چندان با این فیلم مهربان نبوده و بخش زیادی از تأثیر اولیه‌اش را از دست داده است، اما هنوز هم قصه‌ای است که دیدن آن ارزش دارد.