سریال Fate: The Winx Saga

مثل ریوردیل و سابرینا، اینجا هم یک نوستالژی کودکی به شکل یک درام نوجوانانهٔ تاریک و واقع‌نما بازسازی شده که سرشار از اکشن، تعلیق، راز و البته دغدغه‌های نوجوانی است. در ابتدا مطمئن نبودم از آن خوشم بیاید؛ ریتم نیمهٔ اول کمی کند می‌شد، اما از نیمهٔ دوم به بعد اوضاع جذاب شد، مخصوصاً قسمت آخر؛ پایان‌بندی‌اش هم کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی بود. سریال Fate: The Winx Saga که...

مثل ریوردیل و سابرینا، اینجا هم یک نوستالژی کودکی به شکل یک درام نوجوانانهٔ تاریک و واقع‌نما بازسازی شده که سرشار از اکشن، تعلیق، راز و البته دغدغه‌های نوجوانی است. در ابتدا مطمئن نبودم از آن خوشم بیاید؛ ریتم نیمهٔ اول کمی کند می‌شد، اما از نیمهٔ دوم به بعد اوضاع جذاب شد، مخصوصاً قسمت آخر؛ پایان‌بندی‌اش هم کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی بود. سریال Fate: The Winx Saga که از 22 ژانویه پخش شد، مخاطب بالغ‌تری را هدف قرار می‌دهد در حالی که جوهرهٔ نسخهٔ پویانمایی را حفظ کرده است. بازیگران مجموعه متنوع و قابل‌باورند و هر شخصیت شخصیت و قوس داستانی متمایزی دارد؛ روابط و تعاملات طبیعی به‌نظر می‌رسند و هرکدام زمان کافی برای پرداخت دارند. فصل به شکل شش قسمت فشرده عرضه شده که داستان را متراکم و جذاب نگه می‌دارد و تماشای پشت سر هم آن خوشایند است. محور اصلی ماجرا تلاش بلوم برای کشف گذشتهٔ مرموزش و کنترل نیروی آتش قدرتمندش است؛ اجرای ابیگیل کوئن از بلوم هم جذاب و در عین حال زمینی است و نقش موثری در پیش‌برد روایت دارد. مدرسهٔ جادویی آلفئا با پس‌زمینه‌ای پرجزییات و زنده به تصویر کشیده شده و هرچه سریال لایه‌های تاریخ و رازهایش را آشکار می‌کند، بیننده بیشتر به دنیای غنی آن جذب می‌شود. داستان تنها به نبردهای جادویی محدود نیست و تأثیرات عمیق جنگ بر نسل‌های مختلف را هم بررسی می‌کند که انگیزه‌های شخصیت‌ها را غنی‌تر می‌سازد. در مجموع Fate: The Winx Saga در ساخت دنیا و روایت لایه‌لایه موفق است و با داستانی درگیرکننده تبدیل به یک لذت «گناه‌آلود» برای بیننده می‌شود. بی‌صبرانه منتظر فصل دوم هستم.