فیلم Now You See Me 2013

فیلم فوق‌العاده‌ای بود! عالی — منتظر قسمت دوم هستیم. افکت‌های زیادی دارد اما داستانی وجود ندارد. شخصیت‌ها تک‌بعدی و روایت ضعیف است. بهترین فیلم جادویی‌ای که تا به حال دیده‌ام؛ قطعاً در رتبهٔ دوم فهرست فیلم‌های محبوبم قرار می‌گیرد (رتبهٔ اول: Armageddon). نقش چهار سوارکار را نمی‌توانستند بهتر از این بازی کنند و آیزلا فیشر واقعاً عالی است. هرچه فکر می‌کنید به حقیقت نزدیک‌ترید، کمتر خواهید دید. «Now You See...

فیلم فوق‌العاده‌ای بود! عالی — منتظر قسمت دوم هستیم. افکت‌های زیادی دارد اما داستانی وجود ندارد. شخصیت‌ها تک‌بعدی و روایت ضعیف است. بهترین فیلم جادویی‌ای که تا به حال دیده‌ام؛ قطعاً در رتبهٔ دوم فهرست فیلم‌های محبوبم قرار می‌گیرد (رتبهٔ اول: Armageddon). نقش چهار سوارکار را نمی‌توانستند بهتر از این بازی کنند و آیزلا فیشر واقعاً عالی است. هرچه فکر می‌کنید به حقیقت نزدیک‌ترید، کمتر خواهید دید. «Now You See Me» توسط لوئیس لتریر کارگردانی شده و فیلمنامه‌ آن را اد سولومون، بواز یاکین و ادوارد ریکورت به‌صورت مشترک نوشته‌اند. بازیگران فیلم شامل جسی آیزنبرگ، مارک روفالو، وودی هارلسون، آیزلا فیشر، دیو فرانکو، ملانی لوران، مورگان فریمن، مایکل کین و مایکل کلی می‌شوند. موسیقی فیلم از برایان تایلر و فیلم‌برداری از میچل آموندسن و لری فون است. یک مأمور اف‌بی‌آی و یک کارآگاه اینترپل در تعقیب تیمی از شعبده‌بازان هستند که به‌نظر می‌رسد حین اجراهایشان به سرقت از بانک‌ها می‌پردازند. آیا جادوی واقعی است یا جرم‌شناسی پیچیده و برنامه‌ریزی‌شده؟ این اثر در قلمرو فانتزی قرار دارد، جایی که توهمات و حقه‌های غیرممکن زندگی می‌کنند. پس‌زمینهٔ داستان برای این تکهٔ پرزرق‌وبرقِ فریب‌دهنده بسیار مناسب است. چهار شعبده‌باز ما که هر کدام مهارت‌های خاص خود را دارند و خود را «چهار سوارکار» می‌نامند، نمایش‌های صحنه‌ای پیچیده‌ای اجرا می‌کنند که مأموران قانون را سردرگم می‌کند. حامی ثروتمندشان که مایکل کین نقش او را بازی می‌کند، از شاگردانش راضی به‌نظر می‌رسد؛ مورگان فریمن نقش کسی را دارد که تلاش می‌کند اسرار «چهار نفر» را فاش کند، درحالی‌که پلیس‌ها دائماً در تلاش و سردرگمی‌اند. همهٔ اینها چه معنایی دارد و در پایان چگونه تمام می‌شود؟ در کل فیلم بسیار سرگرم‌کننده است، حقه‌ها ماهرانه اجرا شده و بازیگران به شخصیت‌هایشان وزن می‌دهند، هرچند لو دادن بزرگِ پایان کمی دور از واقعیت به‌نظر می‌رسد... فیلم به نوعی از یک سرقت و نیز اشاره‌ای به فیلم‌های دیگرِ ژانر سرقت بهره می‌برد، و آن پایان می‌تواند نظر نهایی شما را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال سفر تماشای فیلم آن‌قدر لذت‌بخش و جذاب است که تا حدی این ضعف‌ها قابل اغماض‌اند. امتیاز: 8/10 «Now You See Me» ترکیبی سرگرم‌کننده از ژانرهاست که دید تازه‌ای به طرفداران فیلم‌های سرقت می‌دهد. اگر فیلم‌هایی دربارهٔ شعبده‌بازی مثل «The Prestige» یا «The Illusionist» و فیلم‌های سرقت مثل «Ocean's Eleven» یا «The Italian Job» دیده‌اید، «Now You See Me» تصمیم می‌گیرد این ژانرها را ترکیب کند و با کمی Abra Kadabra پول را ناپدید کند. این فیلم باهوش و مفرح، سرقت‌ها را جلوی چشم تماشاگرانِ نمایش‌های شعبده‌بازی می‌گذارد تا بینندگان فکر کنند همه‌چیز بخشی از نمایش است. بازیگران جوانی مثل دیو فرانکو و جسی آیزنبرگ در کنار کهنه‌کارهای هالیوود مانند مورگان فریمن، مایکل کین و وودی هارلسون قرار دارند. خنده‌ها، شخصیت‌های جذاب و قصه‌ای هیجان‌انگیز برای این فیلم مؤثرند. هرچند سوراخ‌های داستانی بزرگی وجود دارد، اما اگر فیلمی دربارهٔ شعبده‌بازانی را که در حضور جمع پیچیده‌ترین دزدی‌ها را انجام می‌دهند و در عین حال توسط مقامات تعقیب می‌شوند خیلی جدی نگیرید، از این فیلم لذت خواهید برد. «Now You See Me» یک تریلر شیک و سرگرم‌کنندهٔ سرقت است که جادو را با جنایت ترکیب می‌کند و از ابتدا تا انتها مخاطب را درگیر نگه می‌دارد. ریتم داستان خوب است و شخصیت‌ها سریع اما مؤثر معرفی می‌شوند، طوری که هر شعبده‌باز سبک خاص خودش را دارد. معما طوری پیش می‌رود که مخاطب را در حدس و گمان نگه می‌دارد؛ برخی لحظات واقعاً هوشمندانه‌اند و برخی دیگر بیشتر متکی به گمراه‌سازی هستند. پیچش داستان کار می‌کند اما به‌نظر می‌رسد بیشتر برای ایجاد شوک طراحی شده تا چیزی عمیقاً لایه‌دار؛ با این حال هنوز جنبهٔ سرگرم‌کنندگی را ارائه می‌دهد. کارگردانی به‌خوبی تعادل بین اکشن و روایت مبتنی بر توهم را حفظ می‌کند و هر حقه را بزرگ‌تر از اندازهٔ واقعی‌اش نشان می‌دهد. فیلم‌برداری به سمت شیک و پرزرق‌وبرق متمایل است و حرکات دوربین دینامیک حس نمایش را افزایش می‌دهد. تدوین ریتم خوبی دارد تا از کند شدن جلوگیری کند، اگرچه بعضی لحظات کمی تند به‌نظر می‌رسند؛ انگار برای رسیدن به حقهٔ بعدی عجله دارد. صداگذاری و موسیقی انرژی فیلم را بالا نگه می‌دارد. از نظر بازیگری، گروه بازیگران قدرتمند است؛ جسی آیزنبرگ، وودی هارلسون، آیزلا فیشر و دیو فرانکو هرکدام شخصیت‌های مشخصی به گروه می‌دهند. مارک روفالو نقش خود را خوب بازی می‌کند، هرچند گاهی شخصیتش در سایهٔ شعبده‌بازان قرار می‌گیرد. مورگان فریمن و مایکل کین به فیلم وزن می‌دهند، اگرچه فریمن همان‌طور که معمول است نسخه‌ای از خود را بازی می‌کند. ملانی لوران حضور خوشایندیست اما نقش او کمی پرداخت‌نشده به‌نظر می‌رسد. فیلمنامه تیز و پر از دیالوگ‌های بامزه و حس مرموزی است که برای این نوع فیلم جواب می‌دهد. شاید فیلم عمیقاً اندیشمندانه نباشد، اما سواریِ شیک و لذت‌بخشی است که تا پایان سرگرم‌کننده باقی می‌ماند. «Now You See Me» باز هم شگفتی شعبده‌بازی صحنه‌ای را با داستان سرقتی هوشمندانه که توسط چهار سوارکار اسرارآمیز هدایت می‌شود، زنده می‌کند. فیلم پس‌زمینهٔ هر شخصیت را با دقت می‌سازد و سپس از طریق تعارضی کم‌جوش اما جذاب، لایه‌ای از رمز و راز اضافه می‌کند. پیچش‌ها خوب اجرا شده و پایانی که تعجب‌آور است بدون اینکه تماشاگر را گیج کند، داستان را منسجم و رضایت‌بخش نگه می‌دارد. فیلم‌برداری، موسیقی و بازی‌ها همه توهم را تقویت می‌کنند و هر حقه را واقعی جلوه می‌دهند. این فیلم برای علاقه‌مندان به شعبده‌بازی و عاشقان تریلر دیدنی و هوشمندانه‌ای است. بازبینی‌ام را برای آماده‌شدن جهت تماشای «Now You See Me: Now You Don't» انجام دادم. امتیاز: C بازبینی مجدد «Now You See Me» در آستانهٔ قسمت سوم، موضع مختلطی را که پس از اولین تماشا داشتم ثابت نگه می‌دارد. از منظر مفهومی، ایده عالی است؛ ترکیبی کامل از نمایش‌های بصری شعبده و پیچیدگی‌های طرح یک فیلم سرقت که وعدهٔ تجربه‌ای واقعاً سرگرم‌کننده را می‌دهد. بازیگران شیمی جذابی دارند و تعهد فیلم به سرگرمی پرشتاب، تجربه را تند و پرجنب‌وجوش می‌کند. با این حال، این تجربه به‌شدت توسط روایتی پیچیده و گاه نامفهوم تضعیف می‌شود. فیلمنامه بار سنگینی از پیچش‌ها و پیچ‌وتاب‌ها را تحمل می‌کند که به سرحد بی‌معنایی می‌رسند و با آشکارشدن یک افشای نهاییِ شخصیت، نتیجه‌ای به‌دست می‌آورند که احساس می‌شود به‌طور غافلگیرکننده‌ای بی‌‌پایه است — ترکیب‌پذیری‌اش با باقی عناصر فیلم ضعیف است. همچنین اتکای بیش از حدی به توضیحات کُند و غیرقانع‌کننده، عمدتاً توسط مورگان فریمن، برای توضیح حقه‌ها وجود دارد که حتی این توضیحات هم سؤالات مهمی را بی‌پاسخ می‌گذارد. من به ندرت روی «منطق فیلم» این‌قدر تمرکز می‌کنم، اما «Now You See Me» کشش لازم برای معلق نگه داشتنِ باور تماشاگر را بیش از حد طلب می‌کند. واضح است که در اینجا سبک بر محتوای داستانی غلبه کرده و جلوهٔ بصری بر عمق شخصیت‌پردازی یا روایت ارجحیت یافته؛ در نتیجه شخصیت‌ها سطحی و انگیزه‌هایشان یکنواخت به‌نظر می‌رسد. نه آن را دوست دارم و نه متنفرم؛ در نهایت دیدگاهی دوپهلو دارم: از برخی لحظات لذت می‌برم و از برخی کاستی‌ها عمیقاً آزار می‌بینم.