فیلم Imitation of Life 1959

اگرچه لانا ترنر در این درام خانوادگی عالیست، ستایش‌ها واقعاً باید به ظهور کم‌حرف و بسیار کاریزماتیک خوانیتا مور برسد. او همراه با دخترش سارا جین در بدترین شرایط است که سوزیِ جوان را — که از مادرش لورا (ترنر) در ساحل جدا شده — نجات می‌دهد. لورا که اوضاع بهتری هم ندارد، زن بی‌پناه و دخترش را قبول می‌کند و به‌نظر می‌رسد حضورشان برایش...

اگرچه لانا ترنر در این درام خانوادگی عالیست، ستایش‌ها واقعاً باید به ظهور کم‌حرف و بسیار کاریزماتیک خوانیتا مور برسد. او همراه با دخترش سارا جین در بدترین شرایط است که سوزیِ جوان را — که از مادرش لورا (ترنر) در ساحل جدا شده — نجات می‌دهد. لورا که اوضاع بهتری هم ندارد، زن بی‌پناه و دخترش را قبول می‌کند و به‌نظر می‌رسد حضورشان برایش بخت‌یاری بیاورد. سوزی که بازیگر در حال شکوفایی است، آرام‌آرام با کمک لومی‌سِ چندان منضبط (رابرت آلدا) پله‌های موفقیت را بالا می‌رود — بدون اینکه به‌راستی یک برگ از شرافتش را بفروشد. هر چهار نفر جلو می‌روند و با بالا رفتن ستارهٔ لورا آشکار می‌شود که موفقیت همیشه بها دارد. سارا جین (که حالا با بازی سوزان کونر) از تبار مختلط است و وقتی برای سازگاری اجتماعی دست و پا می‌زند، راهِ زندگی‌اش کج می‌شود. در همین حال، لورا رابطهٔ ناپایدارِ عاشقانه‌ای با استیو (جان گاوین) دارد که دخترش نیز نسبت به او دلباخته می‌شود. این فیلم مَلو-دراما نیست؛ درامی با طراحی دقیق و پُرشخصیت است که طنز، آرزو، تنش‌های نژادی و عشق را در پوشش‌های گوناگون درمی‌آمیزد و نمایی فکربرانگیز اما همچنان سرگرم‌کننده از آمریکا در دههٔ ۱۹۵۰ ارائه می‌دهد. بخش زیادی از درخشش ترنر این است که نقش زنی را بازی می‌کند که ظاهراً بدون اینکه بفهمد زندگی چگونه و چرا روی او تأثیر می‌گذارد، همچون موجی از کنارش می‌گذرد؛ تنها وقتی تراژدی‌ها — بله، چندتا هست — مستقیم به او اصابت می‌کنند، مجبور می‌شود با زندگی واقعی سازگار شود. گاوین شمایلِ ظاهری جذابی دارد، اما اینجا کمی فراتر می‌رود، و سوزان کونر و ساندرا دی به‌عنوان سوزی شانزده‌ساله نقش‌های محکمی ارائه می‌دهند. هنری مانچینی هم در ساخت موسیقی این قصهٔ پرهزینه و پیچیده دست داشته که به بازیگران اجازه می‌دهد متن قوی را به‌خوبی و گیراتر اجرا کنند. دو ساعت فیلم به‌سرعت می‌گذرد. Imitation of Life شاهکاری است که نژاد، طبقه و امتیاز در آمریکا دههٔ ۱۹۵۰ را واکاوی می‌کند. آخرین فیلم هالیوودی داگلاس سیرک با مقایسهٔ زندگی لورا مری‌ِدیت (لانا ترنر) و آنی جانسون (خوانیتا مور) و در‌آمیختن سرنوشت‌شان، شکاف‌های عمیق آن زمان را عریان می‌سازد. عمق عاطفی رابطهٔ آنی با دختری که تصمیم می‌گیرد خود را سفیدپوست جلوه دهد، بسیار احساس‌برانگیز و دلخراش است. استفادهٔ سیرک از درامِ تشدیدشده نه تنها نقدی بر نادیدگی‌های جامعهٔ دههٔ ۱۹۵۰ است، بلکه مخاطب امروز را هم نسبت به مسائل آن زمان آگاه می‌کند. در پردهٔ پایانی، با اجرای تاثیرگذار ماهالیا جکسون، فیلم تجربه‌ای عاطفی و تکان‌دهنده ارائه می‌دهد که جایگاهش را به‌عنوان اثری بی‌زمان تحکیم می‌کند. بی‌نقص.