فیلم The Wolfman 2010

نسخهٔ بلند: اثباتی بر اینکه The Wolfman هیولا نیست. فیلم The Wolfman را جو جانستون کارگردانی کرده و آندرو کوین واکر و دیوید سِلف فیلمنامه را براساس فیلمنامهٔ اصلی کرت سیدمَک (۱۹۴۱) بازنویسی کرده‌اند. در این فیلم بنیسیو دل تورو، آنتونی هاپکینز، امیلی بلانت و هوگو ویوینگ بازی می‌کنند. موسیقی را دنی الفمن ساخته و شِلی جانسون تصویربردار فیلم است. داستان در سال ۱۸۹۱ می‌گذرد و...

نسخهٔ بلند: اثباتی بر اینکه The Wolfman هیولا نیست. فیلم The Wolfman را جو جانستون کارگردانی کرده و آندرو کوین واکر و دیوید سِلف فیلمنامه را براساس فیلمنامهٔ اصلی کرت سیدمَک (۱۹۴۱) بازنویسی کرده‌اند. در این فیلم بنیسیو دل تورو، آنتونی هاپکینز، امیلی بلانت و هوگو ویوینگ بازی می‌کنند. موسیقی را دنی الفمن ساخته و شِلی جانسون تصویربردار فیلم است. داستان در سال ۱۸۹۱ می‌گذرد و دل تورو نقش لارنس تالبوت را بازی می‌کند؛ مردی که پس از شنیدن خبر قتل وحشیانهٔ برادرش به عمارت پدری‌اش در بلکمور بازمی‌گردد تا تحقیق کند. با ورودش، رابطه‌ای فوری با نامزد مرحوم برادرش، گوئن (بلانت) شکل می‌گیرد، اما به‌زودی لارنس خود را در دریایی از لیسکنتروپی (گرگینه‌شدن) و اسرار خانوادگی غوطه‌ور می‌یابد. فیلم تولید پرتنشی داشت؛ تغییر کارگردان، چند بار تعویق در تاریخ انتشار و حذف‌هایی از مدت نمایش که همگی بار منفی بر کار گذاشتند. با این وجود، فیلم به‌مراتب بهتر از آن چیزی است که انتظار می‌رفت. اکنون نسخهٔ بلندتری از فیلم در دسترس است که حدود ۱۷ دقیقه از تصاویر حذف‌شده را بازمی‌گرداند؛ صحنه‌هایی که قبلاً به‌طور ناشیانه‌ای برای تسریع ورود نخستین تبدیل کامل از انسان به گرگ حذف شده بودند. آیا نسخهٔ بلند به مراتب بهتر از نسخهٔ سینمایی کوتاه‌شده است؟ پاسخ قاطع بله است. هنوز کاستی‌هایی وجود دارد، اما روایت اکنون قوی‌تر شده و مهم‌تر از همه با به تأخیر افتادن نخستین «صحنهٔ تغییر بزرگ» تنش و انتظار ایجاد شده است—چیزی که در نسخهٔ کوتاه‌تر وجود نداشت. علیرغم برخی پیشرفت‌های مدرن که به این گرگ‌مرد قرن بیست‌ویکمی داده شده—مثل سرعت بیش از حد در صحنهٔ نهایی برخورد موجود با انسان‌ها—فیلم جانستون بسیار وفادار و محترم نسبت به نسخهٔ ۱۹۴۱ است. این امر چندان هم عجیب نیست، چون یونیورسال پشت این بازسازی از یکی از هیولاهای کلاسیک دهه‌های ۳۰ و ۴۰ ایستاده است. خوش‌بختانه بازسازی عناصر دوست‌داشتنی نسخهٔ اصلی را حفظ کرده است. بافت گاتهیک فیلم غنی است، به‌ویژه تصویری از روستایی که در مه و غبار پنهان شده، و غمی که در تفسیر لِن چنی از لاری تالبوت در ۱۹۴۱ موج می‌زد، این‌بار به‌خوبی توسط دل تورو بازآفرینی شده است. طراحی موجود نزدیک به نسخهٔ اصلی است و ریک بیکر و دیو السی برای تلاش‌های برجسته‌شان جایزهٔ اسکار گریم را دریافت کردند. هواداران صحنه‌های خونین و خشونت نیز راضی خواهند بود؛ جانستون (کارگردان‌هایی مانند The Rocketeer و Jumanji) در چینش صحنه‌های اکشن دقت چشمگیری دارد. حمله به کمپ کولی‌ها و وحشی‌گری خونین درون یک اتوبوس، از برجسته‌ترین صحنه‌ها هستند، و یک سکانس در یک آسایشگاه روانی نیز قابل توجه است. عنصر معمایی قتل و محور رابطهٔ جذاب پدر و پسر، باعث شده فیلم فراتر از یک اثر صرفاً تجملیِ مبتنی بر CGI باشد. حتی موسیقی الفمن نیز به‌خوبی در فضای دورهٔ زمانی فیلم جای می‌گیرد. از نظر مشکلات، امیلی بلانت و هوگو ویوینگ کمتر به کار گرفته شده‌اند و هاپکینز گاهی تا مرز اغراق در بازی پیش می‌رود، اما همهٔ بازیگران در بازنمایی شخصیت‌ها قوی باقی مانده‌اند. با این حال، برخلاف برخی گمانه‌ها دل تورو بی‌دلیل در نقش‌گم نشده است؛ او حتی پیش از تبدیل شدن، نوعی حالت گرگ‌وار در خود دارد و نقش را با تأمل و اندوه درونی به‌خوبی ایفا می‌کند. تالبوت دارای شیاطین درونی و پرسش‌های بی‌پاسخ در گذشته‌اش است—گذشته‌ای که تلاش کرده نابودش کند اما اکنون ناچار به مواجهه با آن است؛ آغاز لیسکنتروپی به‌نوعی استعاره‌ای از رهایی سرکوب‌شدهٔ عذاب درونی اوست. دل تورو با بازی خوش‌آمد و مهار‌شده‌اش این حالت را به‌خوبی منتقل می‌کند، حتی اگر انتخاب مدل مو چندان رضایت‌بخش نباشد. شایستهٔ ذکر است عکاسی شِلی جانسون که تصاویر جوی و سازگار با تون و طعم دورهٔ فیلم را عرضه می‌کند. فیلم بیشتر ادای احترام به نسخهٔ کلاسیک است تا ایجاد ترسی خالص، اما برای علاقه‌مندان ژانرهای ترسناک، گاتهیک و معمایی چیزی برای ارائه دارد. نسخهٔ بلند The Wolfman تجربه‌ای لذت‌بخش است. امتیاز: ۷/۱۰.