فیلم هندی Dredd 2012

این فیلم را بیشتر از آن نسخه‌ای که سیلوستر استالونه بازی کرده بود دوست دارم. نماهای اسلوموشنِ خوبی دارد و داستان مناسبی برای یک فیلم اکشنِ جذاب است. این فیلم واقعاً مرا شگفت‌زده کرد! اصلاً انتظار چنین چیزی را نداشتم؛ داستان دربارهٔ یک قاضی-پلیس در آینده است، پر از خشونت و با شخصیت‌های قوی. ممکن است فکر کنید از «دِرِد» خوشتان نخواهد آمد، اما این‌طور نیست. این...

این فیلم را بیشتر از آن نسخه‌ای که سیلوستر استالونه بازی کرده بود دوست دارم. نماهای اسلوموشنِ خوبی دارد و داستان مناسبی برای یک فیلم اکشنِ جذاب است. این فیلم واقعاً مرا شگفت‌زده کرد! اصلاً انتظار چنین چیزی را نداشتم؛ داستان دربارهٔ یک قاضی-پلیس در آینده است، پر از خشونت و با شخصیت‌های قوی. ممکن است فکر کنید از «دِرِد» خوشتان نخواهد آمد، اما این‌طور نیست. این اقتباس از کمیک‌های «قاضی درِد» به‌نظرم خیلی شبیه تصوری است که اکثر مردم از فیلمِ درِد دارند، مخصوصاً در مقایسه با نسخهٔ ناامیدکنندهٔ 1995. طبیعتاً فیلم نسبتاً خشونت‌آمیز است؛ هر کسی کمیکی را خوانده باشد نباید از این قضیه متعجب شود: درِد عمدتاً دربارهٔ از بین بردن خلافکاران با زور است و اگر زور کم است، باید زور بیشتری به کار برد. به‌جز چند ایراد که بعداً می‌گویم، از فیلم خوشم آمد. داستان ساده و مناسب دِرِد است: محوریت روی مادهٔ مخدر «اسلو-مو» است که ادراک زمان را کند می‌کند و به کارگردان اجازه می‌دهد از افکت‌های شدید اسلوموشن استفاده کند که خوشبختانه در این فیلم به‌خوبی اجرا شده‌اند. مخصوصاً صحنه‌هایی که پشتِ دری کسانی ایستاده‌اند که دِرِد ابتدای فیلم آن را منفجر می‌کند، خیلی خوب شده‌اند. خودِ دِرِد را کارل ارون به‌خوبی بازی کرده و خوشبختانه مثل نسخهٔ قبلی کلاه‌خود را از سر برنمی‌دارد؛ این کار یکی از نقاط قوت فیلم است. «ما-ما» هم بدمن قابل قبولی است: کافی‌ست روان‌گسیخته و در عین حال منطقی باشد تا به‌عنوان رقیبی باورپذیر برای دِرِد عمل کند. چند ایراد هم دارم: شهرِ فیلم کمتر شبیهِ شهر فوق‌العادهٔ کمیک‌هاست و بیشتر مجموعه‌ای از آسمان‌خراش‌ها و زاغه‌ها به‌نظر می‌رسد؛ این باعث شد تا از دید من یک ستاره کم شود. نکتهٔ دیگر قضیهٔ قاضی‌های فاسد است که حس می‌کنم می‌توانستند از عنصر داستانی دیگری استفاده کنند چون قاضی‌ها قرار است فراتر از مردم عادی باشند. در مجموع اما فیلم را دوست داشتم و صدای عالی نسخهٔ بلو-ری هم به لذت تماشای آن اضافه کرد. من زمانی که بچه بودم، هر هفته کمیکی به نام 2000AD می‌خریدم و عاشقش بودم. شخصیت اصلی، قاضی درِد، یک قاضیِ فوق‌العاده سخت‌گیر در Mega-City One بود؛ دنیایی مملو از جرم و خشونت و فقر. نسخهٔ 1995 با بازی استالونه تقریباً همهٔ جنبه‌های منبع اصلی را خراب کرد، اما حالا بعد از سال‌ها بازسازی‌ای آمده که بیشتر حس و حال کمیک را منتقل می‌کند: «دِرِد» جدید با بازی کارل ارون و کارگردانی پیت تراویس، با بودجه‌ای بسیار کمتر از نسخهٔ قبلی، فیلمی زمخت و کثیف است که حس آخرالزمانی و سرسختی کمیک را به‌خوبی دارد. داستان ساده است: دِرِد باید همراه کارآموزش اندرسون، که توانایی خواندن ذهن دارد، به بلوکِ مسکونی Peach Trees برود که تحت کنترل قاچاقچیِ مواد مخدر «ما-ما» است. وقتی ما-ما قفلِ بلوک را به‌دست می‌گیرد، دِرِد و اندرسون باید برای بقا بجنگند. در این فیلم اندرسون نقش رشدِ درون‌قصه‌ای را دارد و دِرِد تغییر نمی‌کند؛ او ثابتی است. لِنا هیدی به‌عنوان ما-ما بسیار تأثیرگذار و بی‌رحم است، و مخدر «اسلو-مو» اجازه می‌دهد صحنه‌های اسلوموشن خشن و چشم‌گیری بسازند. فیلم خونین و خشن است ولی پرشتاب و در حدود 90 دقیقه جمع و جور شده است. فیلم در گیشه به سود نرسید اما با انتشار خانگی امیدوارم موفق شود و شاید دنباله‌ای هم ساخته شود — حتی حضور «قاضیان تاریک» در ادامه می‌تواند بسیار هیجان‌انگیز باشد. هیچ چیز جدیدی زیر آفتاب نیست؛ داستان و شخصیت‌ها همان‌های تکراری‌اند و نکتهٔ قابل‌توجه فقط استفاده از اسلوموشن در صحنه‌های مصرفِ ماده است؛ یعنی واقعاً چیز زیادی برای گفتن ندارد. من طرفدار فیلم بودم؛ بازیگران، تیم فنی، کارگردان و فیلمبردار کار خیلی خوبی کردند. اما موسیقیِ پاول لئونارد-مورگان واقعاً برجسته است و فیلم را در سطح بالاتری قرار داده — او قبلاً هم در «لیمیترلِس» کار درخشانی کرده بود. من وارد دنیای عمیقِ قاضی درِد کمیک‌ها نشدم و بیشتر اطلاعاتم از جستجوهای اینترنتی بود، اما این نسخه به‌نسبتِ نسخهٔ استالونه نمایشی صادقانه‌تر از منبع است. موسیقی عالی، صحنه‌های اسلو-مو خلاقانه و تولیدشده با کیفیت و مهمات ویژه تماشایی، سه نکتهٔ برتر فیلم هستند. داستان گسترده نیست و شخصیت‌ها خیلی کاووش نمی‌شوند، اما این «تزئینات» فیلم را سرپا نگه می‌دارند. کارل ارون بهتر از حد انتظار نقش را ایفا می‌کند؛ اولیویا تیرل‌بی در نقش اندرسون هم بعد از مدتی بازی‌اش را موجه می‌کند و لِنا هیدی در نقش ما-ما بسیار مناسب است. دِرِد بهترین فیلمی که دیده‌ام نیست، اما ریسک می‌کند و این ارزش دارد. آتش‌زا! پیت تراویس کارگردان و الکس گارلند فیلمنامه‌نویس‌اند. کارل ارون، اولیویا تیرل‌بی، لِنا هیدی و وود هریس بازی دارند. این نسخه هستهٔ داستانی قاضی درِد را بازمی‌گرداند: در آیندهٔ دیستوپیایی Mega-City One، قاضی‌ها حکم قاضی، هیئت منصفه و جلاد را دارند. دِرِد و اندرسون برای تحقیق در مورد یک قتل دسته‌جمعی به بلوک مسکونی Peach Trees می‌روند و توسط ما-ما محاصره می‌شوند؛ آن‌ها باید در برابر ساکنان بلوک مقاومت کنند. فیلم همه‌چیز را تا اصلِ ماجرا چیده است: نیازی به داستان‌های پس‌زمینه یا عشقبازی یا رفقای کمیکی نیست؛ شخصیت‌ها از هر دو سوی قانون وارد نبردی تمام‌عیار می‌شوند. اکشن بی‌وقفه، انفجاری و خونین است. دِرِد همان قهرمان سخت‌گیرِ کمیک است و اندرسون با تواناییِ خواندن ذهن، طعم تازه‌ای به روایت بقا می‌دهد. ما-ما آرام و ترسناک است بدون نمایشِ اغراق‌آمیز؛ تولید صحنه و طراحی بصری عالی‌اند و رنگ‌بندی تصویربرداری هم به فضا کمک می‌کند. با انتخاب خوب بازیگران، «دِرِد» فیلمی مهیج در ژانر علمی-تخیلی اکشن است؛ شاید مرزهای ژانر را جابه‌جا نکند، اما طرفداران را راضی می‌کند. زمانی که کمیک‌ها را می‌خواندم، داستان‌ها ساده و سرراستِ تیراندازی بودند و «دِرِد» نمادِ قانونِ سخت و بی‌رحم در شهری آینده‌نگر بود. این‌بار کارل ارون نقش دِرِد را بازی می‌کند و همراهِ اندرسون (اولیویا تیرل‌بی) باید چند جنازه را در لابی یک آسمان‌خراش بررسی کنند که تحت کنترلِ «ما-ما» قرار دارد. ابتدا باید قاتل را بیابند و زنده بیرون بیایند؛ اما وقتی بعضی از هم‌قضات علیه او می‌شوند و همکارش اسیر می‌شود، دِرِد تصمیم می‌گیرد که کار را یک‌سره کند. دیالوگ‌ها تند است و بازی‌ها کمی بهتر از آن—اما هدف فیلم خشونت و اکشنِ بی‌رحمانه است: انفجار، اسلحه، و چند سلاح جالب؛ این فیلم صرفاً سرگرمیِ آشفته و جذابی است برای کسانی که دنبال فرارِ ذهنیِ 90 دقیقه‌ای می‌گردند. همه چیز که قرار نیست ادبیات کلاسیک باشد — انتظارات را پایین بگذارید تا ناامید نشوید.