فیلم My Policeman 2022

فیلم «پلیس من» از هر نظر فاقد ویژگی‌های لازم است: انرژی، شگفتی‌ها، بازی‌های خوب و داستانی جذاب. این فیلم، خالی و کسل‌کننده، به سرعت فراموش‌شدنی است و نتوانسته هیچ چیزی از ارزش را ارائه دهد. هری استایلز در صحنه‌هایی که باید توسط او به پیش برود، مشکلات زیادی را نشان می‌دهد و حتی لحظات دراماتیک را به تحویل‌های خنده‌دار تبدیل می‌کند. بازیگران مسن‌تر با تلاش برای...

فیلم «پلیس من» از هر نظر فاقد ویژگی‌های لازم است: انرژی، شگفتی‌ها، بازی‌های خوب و داستانی جذاب. این فیلم، خالی و کسل‌کننده، به سرعت فراموش‌شدنی است و نتوانسته هیچ چیزی از ارزش را ارائه دهد. هری استایلز در صحنه‌هایی که باید توسط او به پیش برود، مشکلات زیادی را نشان می‌دهد و حتی لحظات دراماتیک را به تحویل‌های خنده‌دار تبدیل می‌کند. بازیگران مسن‌تر با تلاش برای نجات فیلم از فاجعه کامل، آن را به سمت یک پناهگاه امن می‌برند. این فیلم نه تنها به‌وضوح بدترین فیلم جشنواره است، بلکه پیدا کردن رقبای مشابه در سال 2022 نیز دشوار است. امتیاز: D- من نسبت به تماشای این فیلم کمی نگران بودم. پس از عملکرد ضعیف او در «نگران نباش عزیزم»، ترسیدم که هری استایلز فقط ظاهر شود، لبخند بزند، برهنه شود و کار تمام شود. اما به انصاف، در این درام جذاب، ما چیزهای بیشتری داریم. دیوید داوسون نیز به‌خوبی به عنوان کیوریتور گالری هنری «پاتریک» ایفای نقش می‌کند که پس از یک حادثه دوچرخه‌سواری کمی به پلیس «تام» (استایلز) علاقه‌مند می‌شود. «تام» در هنر علاقه نشان می‌دهد و موافقت می‌کند که در حالی که یونیفورم کامل پلیس را به تن دارد طراحی شود. «پاتریک» که عصبی است به مهمانش مقداری ویسکی می‌دهد و بقیه‌اش را می‌توانید تصور کنید. نکته اینجاست که بریتانیا در دهه 1950 هنوز بسیار همجنس‌گراستیز بود و رفتار آن‌ها باید به‌طور پنهانی انجام می‌شد. همزمان، «تام» تلاش می‌کند با «ماریون» (اما کوریین) رابطه و ازدواج کند، اما به تدریج او متوجه می‌شود که پرنسس دیانا تنها کسی نیست که در ازدواجش سه نفر وجود داشته است. «پاتریک» که به نوعی به مقامات گزارش شده، با نابودی و زندانی شدن خشونت‌آمیز مواجه می‌شود. این داستان تاریخی در قالبی نسبتاً کمتر جذاب از زندگی مدرن قرار دارد، با «پاتریک» که به تازگی دچار سکته شده است (یک تلاش قوی از روپر اورت) و به همراه «ماریون» (جینا مک‌کی) که به‌نوعی در حال گذراندن روزهایش است زندگی می‌کند - که خواندن یادداشت‌های مرد ناتوان به ما پایه‌ای برای مرور گذشته می‌دهد - و «تام» (لینوس روآچه) که این سناریوی نسبتاً غم‌انگیز به فیلم هیچ خطر و تهدیدی نمی‌دهد و همچنین سرعت فیلم را به چیزی شبیه به خواب‌آوری می‌کشاند. استایلز هنوز بازیگر بسیار خوبی نیست. صحنه‌های بوسه او به‌طرز ناخوشایندی تماشا می‌شوند و او به شیوه‌ای بریده بریده صحبت می‌کند که نشان‌دهنده تلاش‌های الکلامی است، اما هنوز هم چیزی طبیعی در بازی او وجود دارد. او به خوبی با بازیگر تئاتر با تجربه داوسون هم‌خوانی دارد و «ماریون» که به‌طور فزاینده‌ای بی‌تفاوت است، به‌خوبی توسط کوریین به تصویر کشیده شده است - همه آن‌ها دیالوگ‌هایی را ارائه می‌دهند که به اندازه کافی صحنه را تنظیم می‌کند. این یک تولید شیک است. آمازون به وضوح مقداری پول صرف این فیلم کرده و با موسیقی دلپذیر استیون پرایس، داستان عاشقانه‌ای بهتر از آنچه انتظار می‌رفت را ارائه می‌دهد که به اندازه کافی سیاسی است تا ما را از دشواری‌هایی که مردان همجنس‌گرا در سال 1957 با آن مواجه بودند آگاه کند. شرکت استایلز در این فیلم به‌طور قطع باعث افزایش آگاهی نسبت به فرهنگ آزار و اذیت آن زمان و هنوز هم در بسیاری از کشورهای جهان می‌شود - و به همین خاطر باید از او قدردانی کرد. این فیلمی محکم است، نه یک فیلم بزرگ - اما قطعاً ارزش دیدن را دارد.