فیلم Conan the Barbarian 1982

اگرچه قطعاً یک لذت گناه‌آلود از دهه 80 است که من در آن بزرگ شدم، اما این فیلم واقعاً سرگرم‌کننده و منحصر به فرد است. با توجه به آنچه که از زندگی و حرفه شوارتزنگر در 34 سال گذشته می‌دانیم، دیدن او در این مرحله از زندگی‌اش که تازه کارش را شروع کرده، تجربه‌ای سینمایی خاص است. (نه، هنوز "Stay Hungry" را ندیده‌ام.) بخشی از من...

اگرچه قطعاً یک لذت گناه‌آلود از دهه 80 است که من در آن بزرگ شدم، اما این فیلم واقعاً سرگرم‌کننده و منحصر به فرد است. با توجه به آنچه که از زندگی و حرفه شوارتزنگر در 34 سال گذشته می‌دانیم، دیدن او در این مرحله از زندگی‌اش که تازه کارش را شروع کرده، تجربه‌ای سینمایی خاص است. (نه، هنوز "Stay Hungry" را ندیده‌ام.) بخشی از من همیشه آرزو می‌کند که او فقط به این فیلم‌ها (و همچنین سری فیلم‌های "Terminator") پایبند می‌ماند و هنوز هم این آثار را می‌ساخت. در دوران اوجش، پیدا کردن کسی بهتر از او برای این نوع فیلم‌ها بسیار دشوار است. کارگردان میلیوس حس خوبی نسبت به دنیای شمشیر و صندل و فانتزی که این نوع محتوا نیاز دارد، دارد. همچنین یک گروه بازیگری عالی و underrated به کمک آرنولد آمده‌اند. زمانی که "Conan the Barbarian" (1982) را برای اولین بار دیدم، بسیار ناامید شدم زیرا از الگوی اصلی که توسط رابرت ای. هاوارد ایجاد شده بود، دور شده بود. بله، بسیاری از نکات را درست کرده بودند، اما اشتباهاتی که کردند فیلم را برای من خراب کرد. با این حال، به مرور زمان به آن گرایش پیدا کردم زیرا نمی‌توان از merits فیلم چشم‌پوشی کرد. اگر شما از طرفداران کتاب‌ها و کمیک‌های وفادار هستید، مهم است که بدانید این یک نسخه ALTERNATIVE از کونان است، مشابه اثرهای هاوارد، اما فاصله زیادی از تفسیر دقیق دارد. نقص‌ها عمدتاً به انحراف جان میلیوس و الیور استون از هاوارد مربوط می‌شود. به صحنه آغازین کونان به عنوان یک پسر بچه که روی زانوهای پدرش نشسته و نصیحت‌هایی درباره اعتماد به شمشیر می‌گیرد توجه کنید: متأسفانه، پسر به نظر می‌رسد یک پسر معمولی و نرم و ساکن از حومه باشد، نه یک بچه سخت‌کوش که در دشت‌های کیمر، سرزمین تاریکی و شب‌های عمیق بزرگ شده است. دوم، صحنه "چرخ درد" واقعاً احمقانه است. اکنون که متوجه شده‌ام این صحنه یک تمثیل برای خستگی چرخه‌ای مدرسه ابتدایی است، کمی بیشتر به آن احترام می‌گذارم، اما واقعاً، کونان واقعی این همه سال در اسارت نمی‌ماند! او خیلی قبل‌تر فرار می‌کرد، چه برسد به اینکه جلادانش را بکشد. سوم، زمانی که آن‌ها برای اولین بار والریا را هنگام دزدی از معبد ست ملاقات می‌کنند، لحن فیلم به شدت کمدی می‌شود. اگرچه ساندال برگمن در بقیه فیلم عالی است، اما آن ملاقات اولیه واقعاً آزاردهنده است. در این نقطه بود که من واقعاً حواسم پرت شد. چهارم، یکی از بدترین لحظات زمانی است که کونان در پای توسا دوم زانو می‌زند و می‌گوید: "تو پدرم را کشتی؛ تو مادرم را کشتی!" این هیچ شباهتی به کونان هاوارد ندارد. اما در دفاع از این صحنه، این کار کونان را انسانی‌تر و در نتیجه قابل ارتباط‌تر به بیننده می‌کند. خوشبختانه، فیلم چندین نقطه قوت دارد، از جمله موسیقی فوق‌العاده و تأثیرگذار بازل پولدوروس. ارزش دیدن فیلم فقط برای شنیدن این موسیقی را دارد. دوم، با وجود اختلافات قابل قبول (به عنوان مثال، کونان موهای مشکی دارد نه قهوه‌ای)، انتخاب بازیگران خوب است؛ اگرچه شوارتزنگر واقعاً حس شخصیت REH را منتقل نمی‌کند (جیسون موموا به مراتب بهتر است). سوم، میلیوس و استون با گنجاندن نقل قول تاریخی چنگیز خان در پاسخ کونان به "بهترین چیز در زندگی چیست؟" نشان می‌دهند که چقدر باهوش هستند. کونان پاسخ می‌دهد: "نابود کردن دشمنان، دیدن آن‌ها که در برابر تو رانده می‌شوند و شنیدن ناله زنانشان." چهارم، لوکیشن‌ها، صحنه‌ها و لباس‌ها فوق‌العاده‌اند. آن‌ها قطعاً به درستی نمای ظاهری دنیای هایبوریایی رابرت ای. هاوارد را به تصویر کشیده‌اند. پنجم، به شرطی که کسی از انحراف‌ها از کونان هاوارد پذیرش داشته باشد، داستان تا انتها توجه شما را جلب می‌کند (که این یکی از روش‌های من برای تعیین ارزش هر فیلمی است). ششم، ساندال برگمن بسیار تیز و جذاب است؛ او دارای زیبایی بربرگونه‌ای است که برای نقش ضروری است و سخت است که هنگام حضورش بر روی صحنه از او چشم بردارید. در نهایت، لحن کلی فیلم بسیار جدی و غم‌انگیز است. با وجود صحنه کمدی اولیه والریا و چند صحنه مفرح با ماکو، فیلم از دام کمدی دوری می‌کند (متأسفانه دنباله 1984 نمی‌تواند از این ویژگی برخوردار باشد). لحظات خاص و نکات جالب: - صحنه عشق بین کونان و والریا و بعداً صحنه‌های مرگ/آتش‌سوزی تشییع جنازه، محترمانه، زیبا و احساسی هستند. قطعه موسیقی همراه با آن از سوی پولدوروس به شدت تأثیرگذار است. - تحول معنوی کونان در رابطه با جنسیت و عشق جالب است: اولین مواجهه‌اش به عنوان یک برده زمانی است که زنان زیبا گاهی به او پرتاب می‌شوند تا تماشاچیان را سرگرم کنند. پس از به دست آوردن آزادی‌اش، اولین (و احتمالاً تنها) تجربه‌اش با سکس بی‌تعهد به طرز وحشتناکی اشتباه می‌شود. بعداً در زامورا او با یک اشاره و یک کلمه توهین‌آمیز به پیشنهادات فاحشه‌ها پاسخ می‌دهد. سرانجام او والریا را ملاقات می‌کند و عشق واقعی و تعهد را کشف می‌کند، که به خوبی در صحنه‌های عشق/مرگ/تشییع جنازه بیان شده است. - هر دو نبرد در قلعه کوهستانی و بعداً روی تپه‌ها هیجان‌انگیز هستند و موسیقی همراه باعث می‌شود که خون شما به جوش بیاید. - درست قبل از نبرد بر روی تپه‌ها کونان و سوبوتای خود را آماده می‌کنند در حالی که "سواران سرنوشت" به جلو می‌آیند. می‌توانید عزم راسخ را در چهره‌های آن‌ها ببینید: هیچ راه دیگری ندارند؛ آن‌ها به عنوان مردانی خواهند ایستاد و خواهند جنگید، هرچه پیش آید. (همه مردان در نهایت باید به این شکل بایستند و بجنگند، و ما از این امر به خطر می‌افتیم). - پس از پیروزی غیرمنتظره‌شان، کونان دستانش (و سلاح‌هایش) را به نشانه احترام به معبدی که والریا در آن سوزانده شده، بالا می‌برد. این صحنه باعث می‌شود که شما احساساتی شوید. هر دو "The Complete Quest" و "Collector's Edition" شامل یک مستند عالی 55 دقیقه‌ای "ساخت فیلم" هستند که در آن تمام بازیگران و خالقان اصلی مصاحبه می‌شوند و همچنین یک نظر عالی از میلیوس و شوارتزنگر وجود دارد. تحلیل نهایی: همان‌طور که گفتم، من در نهایت به عظمت "Conan the Barbarian" پی برده‌ام، اما برای دیدن آن باید از نگرانی‌هایم نسبت به انحرافات از کونان هاوارد عبور کنم. به عنوان یک کونان ALTERNATIVE، این فیلم نزدیک به یک شاهکار در هنر سینماست. یک نکته آخر: خوب، آن خط اول دیالوگ ("اینجا بنشین... اینجا بنشین") را برای همسرتان یا دوست دخترتان استفاده نکنید؛ من امتحان کردم و او خیلی خوشش نیامد! این فیلم 2 ساعت و 9 دقیقه طول می‌کشد و در اسپانیا فیلم‌برداری شده است. درجه: A-