انیمیشن Ralph Breaks the Internet 2018

وارد بخش «اینترنت» رالف برمی‌گردد خیلی زود و از آن به بعد تقریباً هیچ وقت آرام پیش نمی‌رود. از اینکه قسمت اول «رَقّ‌بِه-رالف» را دوست داشتم تعجب کردم، اما انتظار داشتم این دنباله کیفیت کمتری داشته باشد که دقیقاً هم همین‌طور شد. هنوز چیزهایی هست که دوست‌داشتنی‌اند و پیام اصلی هم مهم است و کمتر می‌بینیم، و مطمئناً برای کودکان که مخاطب هدف فیلم‌اند جواب...

وارد بخش «اینترنت» رالف برمی‌گردد خیلی زود و از آن به بعد تقریباً هیچ وقت آرام پیش نمی‌رود. از اینکه قسمت اول «رَقّ‌بِه-رالف» را دوست داشتم تعجب کردم، اما انتظار داشتم این دنباله کیفیت کمتری داشته باشد که دقیقاً هم همین‌طور شد. هنوز چیزهایی هست که دوست‌داشتنی‌اند و پیام اصلی هم مهم است و کمتر می‌بینیم، و مطمئناً برای کودکان که مخاطب هدف فیلم‌اند جواب می‌دهد؛ اما به‌راستی فکر نمی‌کنم دوباره برای دیدن «رالف اینترنت را خراب می‌کند» برگردم. امتیاز نهایی: 2.5 از 5 — نکات زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کل چندان کار نکرد. --- برای من اندکی از نسخهٔ اصلی بهتر است. بستر اینترنت خیلی بهتر از دنیای بازی‌های ویدیویی جواب می‌دهد. اشتباه نکنید، از «Wreck-It Ralph» اول خیلی لذت بردم، اما این نسخه برایم قابل‌لمس‌تر است؛ اکثریت بینندگان اینترنت را می‌شناسند در حالی که بازارِ بازی‌های آرکید قدیمی کوچک‌تر است. همین باعث می‌شود بتوان با این فرضیه کارهای بیشتری انجام داد. تمام ارجاعات بامزه‌اند و حضور دنیای دیزنی خودِ فیلم هم خیلی جذاب است. البته چند نقد دارم. مدت زمان فیلم حدود بیست دقیقه طولانی‌تر از لازم است و بخش پایانی آن به اندازه‌ای که می‌توانست باشد، عالی نیست. اما در بقیه چیزها عمدتاً موفق‌اند. فیلم بسیار سرگرم‌کننده است و صحنه‌های پس از تیتراژ هم فوق‌العاده‌اند. جان سی. ریلی (Ralph) و سارا سیلورمن (Vanellope) دوباره بسیار خوب‌اند. جین لینچ (Calhoun) و جک مک‌­بریر (Felix) کمتر ظاهر می‌شوند اما به نظرم مشکلی نیست — با آن دو شخصیت دیگر کار زیادی نمی‌شد کرد. آلن تودیک هم بازمی‌گردد، هرچند در نقش تازه‌ای به‌نام KnowsMore. معمولاً موافق نیستم که یک بازیگر نقش‌های متفاوتی در یک فیلم داشته باشد، اما این نقش جدید جالب است. تراجی پ. هندسون (Yesss) و گل گدوت (Shank) هم از تازه‌واردها هستند؛ شخصیت گدوت به‌یادماندنی‌تر است اما هر دو در سطح قابل‌قبولی ظاهر شده‌اند. من از «Ralph Breaks the Internet» خوشم آمد؛ این یک دنبالهٔ نادر در انیمیشن دیزنی است که کیفیت خوبی دارد. --- تماشای خیلی خوبی بود؛ دوباره خواهم دید و پیشنهاد می‌کنم. حتی اگر قسمت اول را ندیده‌اید، این یکی را هم به‌تنهایی می‌توانید ببینید. به‌قدرِ علاقه‌ام به این فیلم، بهترین قسمت بدون شک پرنسس‌های انیمیشنی CGI دیزنی‌اند: یک نوید خوب برای فیلم‌های جدید CGI که به‌جای آن‌همه نسخهٔ لایو اکشن، باید رویشان کار می‌کردند. اما هرچقدر هم که این فیلم را دوست دارم، کمی از مسیر قسمت اول منحرف می‌شود و پیامش تا حدی متناقض است. در حالی که فیلم اول روی تلاش رالف تمرکز داشت و در پیِ آن آسیب‌های جانبی‌ای را پدید می‌آورد که در نهایت شخصیت‌ها را در روح یکدلی کنار هم قرار می‌داد، این فیلم در سطحی عجیب گسترش پیدا می‌کند و اینترنت را به‌عنوان مکانی برای اتصال و شمول نشان می‌دهد و سپس «آن را ویران می‌کند». حتی خط داستانی اصلی دربارهٔ تلاش رالف برای ترمیم اوضاع است تا وضعیت موجود حفظ شود و جست‌وجوی ونلوپه برای تغییر و «نو». حرفِ فیلم عملاً این است که آن‌ها نباید با هم باشند، یا شاید حتی اگر با هم نباشند، باز هم همراه‌اند. همه‌چیز خیلی زود عجیب می‌شود، و گرچه جان سی. ریلی و سارا سیلورمن نقش‌هایشان را عالی بازی می‌کنند، باید تا حدی از تصور و باور فاصله بگیرید که آن‌ها می‌توانند هر کاری که انجام می‌دهند بکنند یا اینکه کارها معنی می‌دهد. آن‌ها همچنین در نحوهٔ «ویران کردن» رالف منحرف شده‌اند. وقتی از چند نکتهٔ موشق‌بین بگذرید، فیلم روی یک ماجراجویی ساختارمند است که پر از جذابیت و شگفتی و شخصیت‌های جالب است. صادقانه بگویم تعجب می‌کنم اگر کسی عملاً از این فیلم بدش بیاید. --- شش سال پس از آنکه رالف و ونلوپه آرزوی «پادشاه آب‌نبات» شرور را نقش‌برآب کردند، او از زندگی روزمره در آرکید کمی خسته و بی‌تاب شده است. او تصمیم می‌گیرد از اینترنت استفاده کند تا بازی Sugar Rush را برای ونلوپه هیجان‌انگیزتر کند، اما در نهایت به یک فرمانِ خراب منتهی می‌شود و آن‌ها باید تلاش کنند قبل از اینکه کل بازی برای همیشه از برق کشیده شود، فرمان را تعمیر کنند. آن‌ها وارد بافتِ خودِ وب می‌شوند و با «نتیزن‌ها» و یِسِس — نماد روندسازی — روبه‌رو می‌شوند. آنچه من واقعاً در اینجا دوست نداشتم سبک انیمیشن بود. بسیار دوسویه و مسطح است و برخی افکت‌های پس‌زمینهٔ CGI پایه‌ای برای حمایت از مجموعه‌ای بسیار دیالوگ‌محور به کار رفته که مرا یاد «ترون» انداخت اما با کلمات بیش از حد. چند صحنهٔ ارزشمند هست که پیچیدگی و ظرافت عملکرد وب را نشان می‌دهد، اما این‌ها گسسته‌اند و داستان ضعیف با دو شخصیت که شبیه اسباب‌بازی‌های اینترنتی به‌نظر می‌رسند را پوشش نمی‌دهند. من از قسمت اول خیلی خوشم نیامد، اما آن فیلم خیلی بهتر از این محتوای تکراری بود. --- هرچه بیشتر از «Wreck-It Ralph» اصلی لذت برده باشید، کمتر از «Ralph Breaks the Internet» خوشتان خواهد آمد. جای تأسف دارد، چون دنبالهٔ Wreck-It Ralph می‌توانست عالی باشد؛ شخصیت‌ها، محیط و طرح‌های ممکن پتانسیل زیادی داشتند (پتانسیلی که طرفداران خودشان از آن استفاده کرده و دنباله‌های خوبی نوشته‌اند). اما RBTI در هر سطحی ناامیدکننده است، و به نظر می‌رسد این شکست بیش از آنکه ناشی از نیت تیم خلاق باشد، نتیجهٔ دخالت دیزنی است. فیلم بیش از حد به طنزهای «چطوری رفقا؟» و ارجاعات میم‌محورِ بی‌مایه و بی‌مزه متکی است، زمان نمایش بیشتری به حضورهای اجباری دنیای دیزنی می‌دهد تا به نیمی از بازیگران اصلی بازگشته (فلیکس و کالهاون در بازبینی نهایی یک طرح فرعی «نگهداری بچه» به‌دست آوردند که دیرهنگام حذف شد و در نتیجه تقریباً هیچ زمان صفحه‌ای ندارند)، و نزدیک به ده شخصیت جدید معرفی می‌کند که همه تقریباً کاری برای انجام دادن ندارند. رفتار رالف و ونلوپه کاملاً خارج از شخصیت است. در مقابل اولین فیلم که به‌خوبی از این کلیشه دوری کرده بود، رالف این‌جا در نقشِ «مرد بزرگ دست‌پاچه» فرو می‌رود و کودک‌مآب نشان داده می‌شود، رابطه‌ای شبیه برادر کوچکتر با ونلوپه پیدا می‌کند تا نقش یک برادر بزرگ‌تر یا پدرانه که قبلاً داشت. خودِ ونلوپه هم یک چرخش کامل می‌کند و ناگهان دیگر برایش شوگر راش اهمیتی ندارد و داستان او را تقریباً در قبال همهٔ اتفاقات مبرا می‌داند. فلیکس و کالهاون، همان‌طور که گفته شد، تقریباً هیچ نقشی در فیلم ندارند در حالی که منطق ایجاب می‌کرد کلِ هستهٔ خانواده با هم به اینترنت بروند؛ در عوض به یک شوخی خارج از صحنه تقلیل یافته‌اند که با شخصیت‌ها یا رابطهٔ آن‌ها کاری نمی‌کند جز «خب، ازدواج کرده‌اند، پس باید یک طرح نگهبانی برای بچه داشته باشند». در حالی که در فیلم اول به جزئیات کوچک توجه زیادی شده بود، این‌جا خطاهای تداومی در همه‌جا وجود دارد و پایان‌بندی داستان اصلی کاملاً یک قاعدهٔ بزرگ و از پیش‌تعیین‌شدهٔ آرکید را نقض می‌کند که آغازگر تمام طرحِ فیلم اول بود. بدون اینکه خیلی لو بدهم، تعارض اصلی راه‌حل بسیار واضحی دارد با توجه به نحوهٔ انتخاب شخصیت‌ها در شوگر راش، اما این کاملاً نادیده گرفته می‌شود و پایان‌بندی مخاطب را در بهت رها می‌کند. واقعاً ناراحت‌کننده است که یک فیلم واقعاً مناسب همهٔ سنین مثل Wreck-It Ralph به دنباله‌ای تبدیل شده که انگار حتی به پیش‌دبستانی‌ها هم از بالا نگاه می‌کند. به‌نظر می‌رسد دیزنی می‌خواست داستان «به‌هم‌ریختن دو دوست وقتی یکی باید برود» را داشته باشد، اما آن را روی زمینه و گروهی از شخصیت‌ها تحمیل کرده که با آن سازگار نبودند و مجبور شده دنیا را برای جا دادن این قصه تحریف کند (جای تعجب ندارد که کارگردان، ریچ مور، پس از این فیلم شرکت را ترک کرد). و ناراحت‌کننده‌تر این است که بعضی‌ها سعی می‌کنند همهٔ این‌ها را با این توجیه که هر چیزی که آن‌قدر خشونت‌آمیز نیست که کودکان را از تماشای فیلم محروم کند باید کیفیت پایین‌تری داشته باشد توجیه کنند، در حالی که مشکلات فیلم ربطی به رده‌بندی سنی آن ندارند.