فیلم I Know Who Killed Me 2007

فیلم جنجالی با بازی لیندزی لوهان، هنری، صریح و خلاقانه این فیلم را بدون اطلاع از جنجال‌های اطرافش دیدم — مثل تعقیب شدن لوهان توسط پاپاراتزی‌ها هنگام فیلم‌برداری، زیر نظر بودنش در مطبوعات زرد و مشکلات حقوقی‌ای که گاهی باعث تأخیر یا غیبت او می‌شد. علاوه بر این، او هنگام آغاز فیلم‌برداری در دسامبر ۲۰۰۶ آپاندیسش را عمل کرد و پس از یک هفته عفونت باعث...

فیلم جنجالی با بازی لیندزی لوهان، هنری، صریح و خلاقانه این فیلم را بدون اطلاع از جنجال‌های اطرافش دیدم — مثل تعقیب شدن لوهان توسط پاپاراتزی‌ها هنگام فیلم‌برداری، زیر نظر بودنش در مطبوعات زرد و مشکلات حقوقی‌ای که گاهی باعث تأخیر یا غیبت او می‌شد. علاوه بر این، او هنگام آغاز فیلم‌برداری در دسامبر ۲۰۰۶ آپاندیسش را عمل کرد و پس از یک هفته عفونت باعث توقف تولید شد؛ فیلم‌برداری پس از وقفه‌ای در فوریه-مارس از سر گرفته شد. فیلم همچنین هشت جایزه Razzie از جمله «بدترین فیلم ۲۰۰۷» را دریافت کرد. با این حال، وقتی به فیلم به‌عنوان یک اثر سینمایی و سرگرمی نگاه می‌کنید، هیچ‌کدام از آن حاشیه‌ها اهمیت زیادی ندارند؛ مخصوصاً بعد از گذشت این سال‌ها. فیلم برای من جواب داد. بله، شروعش کمی گیج‌کننده است، اما خیلی زود ریتم خودش را پیدا می‌کند و من را درگیر داستانی کرد که تا اندازه‌ای یادآور «های‌اوی» با بازی جف گلدبلوم بود. در خلاصه داستان، دانش‌آموز سال آخر دبیرستانی ناپدید می‌شود و تحقیقات جدی برای پیداکردن او و دستگیری روانی مسئول ماجرا دنبال می‌شود. وقتی دختر بالاخره پیدا می‌شود و شدیداً زخمی است، اصرار دارد که او همان فرد مفقود نیست — پرسشی که تا پایان فیلم ذهن تماشاگر را درگیر می‌کند. در زمان فیلم‌برداری لوهان ۲۰ ساله بود اما ظاهراً بزرگ‌تر از سنش به‌نظر می‌آمد؛ در برخی صحنه‌ها او بیش‌تر شبیه بیست و هشت تا سی ساله‌ها نشان می‌داد. این نکته در صحنه‌ای که او داستان کوتاهی جلوی کلاس می‌خواند، چشمگیر بود و حتی من را یاد معلم می‌انداخت. البته بازیگرانی که بیش از سن نقشی که ایفا می‌کنند سن دارند، در سینما سابقه دارد. عنصر بالقوه قاتل زنجیره‌ای و صحنه‌های خشونت‌آمیز یادآور آثاری مانند «سکوت بره‌ها»، «بوسه‌های قاتل»، «سلول» و «هاستل» است. من پیش از این تنها سه فیلم با بازی لوهان دیده بودم — مثل «دام والدین» و «هربی» — و انتظار رویکرد بزرگسالانه و رده‌بندی R فیلم را نداشتم. با افزوده شدن صحنه‌های رقص شهوانی و قطعات حساس‌تر، روشن است که لوهان می‌خواسته از تصویر بی‌گناه‌تری که برایش شکل گرفته بود فاصله بگیرد. لوکیشن‌ها چشمگیرند و در عین وجود بخش‌هایی ناخوشایند یا زمخت، سلیقه و زیبایی در روند فیلم‌برداری دیده می‌شود. همه چیز در نهایت با یک کشف نادر و تکان‌دهنده توضیح داده می‌شود. از جنبه ظاهری، شاید بتوان گفت این فیلم یکی از بهترین نمونه‌ها برای ثبت زیبایی لوهان در اوجش است، البته صرف‌نظر از عناصر جنبی که ممکن است بحث‌برانگیز باشند. زیرمتن جالبی هم در فیلم هست درباره اینکه چگونه محیط فرد بر کیفیت زندگی او تأثیر می‌گذارد. درباره حفره‌های داستانی که منتقدان به آن اشاره کرده‌اند، اگر به جزئیات توجه کنید و کمی تصور داشته باشید، همه چیز قابل توضیح است؛ نویسنده و کارگردان به هوش مخاطب احترام گذاشته‌اند. تنها نقطه‌ضعف واقعی که به ذهنم می‌رسد، صحنه‌ای در پردهٔ پایانی است که مربوط به دستی است و می‌شد بهتر اجرا شود. این فیلم عملاً روند صعودی ستاره‌ای لیندزی را متوقف کرد؛ او تا دو سال بعد در فیلم سینمایی مهم دیگری ظاهر نشد، اگرچه در آن بازه یک ویدیوی موسیقی و کارهای تلویزیونی کوچک انجام داد. فیلم ۱ ساعت و ۴۶ دقیقه است و در Morro Bay و اطراف San Luis Obispo فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B