فیلم The Princess Bride 1987

فیلم The Princess Bride در باطن، داستانی دربارهٔ عشق است — عشق یک پدربزرگ به نوه‌اش، عشق اینیگو مونتویا به پدر کشته‌شده‌اش و عشقِ باترکاپ و وستلی. از این نظر شبیه یک افسانهٔ سنتی است، اما خیال‌پردازی، درایت و طنز آن را از کلیشه‌ها جدا می‌کند. شخصیت‌ها دوست‌داشتنی و در پی‌رَوند قصه ضروری‌اند. ریتم فیلم در طول اثر به‌خوبی تغییر می‌کند و فیلمنامه لذتبخش و...

فیلم The Princess Bride در باطن، داستانی دربارهٔ عشق است — عشق یک پدربزرگ به نوه‌اش، عشق اینیگو مونتویا به پدر کشته‌شده‌اش و عشقِ باترکاپ و وستلی. از این نظر شبیه یک افسانهٔ سنتی است، اما خیال‌پردازی، درایت و طنز آن را از کلیشه‌ها جدا می‌کند. شخصیت‌ها دوست‌داشتنی و در پی‌رَوند قصه ضروری‌اند. ریتم فیلم در طول اثر به‌خوبی تغییر می‌کند و فیلمنامه لذتبخش و بازیگرانه، با بازی با کلمات و ایده‌ها، دل‌نشین است. انسانیت در این قصهٔ شگفت‌انگیز پیروز می‌شود؛ من از کودکی چیزهای زیادی از آن آموختم و هنوز هر از گاهی آن را تماشا می‌کنم تا یادآور خوبی و توان غلبه بر مشکلات باشد. فیلم هم‌زمان سنتی است و در عین حال هنجارها را به چالش می‌کشد؛ برای همین همیشه آن را دوست خواهم داشت. از دید من 10 از 10 است. تنها نقدم این است که مانند بسیاری فیلم‌ها و مجموعه‌ها، تا حدی مردسالارانه است، هرچند باترکاپ نسبت به اغلب پرنسس‌های فیلم‌های کودکانه سرسخت‌تر ظاهر می‌شود. این فیلم هم برای بزرگسالان و هم برای کودکان جذاب است. این فیلم واقعاً نمونه‌ای منحصربه‌فرد و استادانه است: کلاسیک، بی‌زمان، دلنشین، زیرک، خنده‌دار و به‌خوبی ساخته شده — اثری جامع و دلپذیر که ترکیبی از رومانس، ماجراجویی، کمدی، فانتزی، اکشن و قهرمانی را ارائه می‌دهد. به‌خاطر رومانس تأثیرگذار، هجویات بامزه و شخصیت‌های فراموش‌نشدنی‌اش تبدیل به یک نماد شده است. داستان اطراف روایتِ پدربزرگی (پیتر فالک) شکل می‌گیرد که برای نوهٔ بیمار و کم‌حوصله‌اش (فرد ساویج) قصه می‌خواند. قهرمانهٔ عاشق‌پیشه باترکاپ (رابین رایت) را می‌بینیم که عشق زندگی‌اش وستلی (کری الویز) را از دست داده و ناچار با شاهزاده‌ای خودخواه به نام هامپردینک (کریس سارانـدون) نامزد شده است. به‌طور اتفاقی گروهی از مجرمان به رهبری ویزینی (والاس شاون) او را می‌ربایند؛ همراهشان غول‌پیکر فزیک (آندره رنه روسیموف) و شمشیرزن باوقار مونتویا (مندِی پاتینکین) هم هستند. معلوم می‌شود فردی به نام دِرِد پَیِِرِت رابرتس تعقیبشان می‌کند که همان مرد پلیدی است که وستلی را از او گرفته بود. وقتی شاهزاده درمی‌یابد نامزدش ربوده شده، آدمی به نام روگن (کریستوفر گِست) را به کار می‌گیرد تا ماجرا را دنبال کند. به‌زودی مشخص می‌شود که در طول سال‌ها اطلاعات نادرستی پخش شده و سفرِ زن جوان کم‌کم از رنج به پیروزی تبدیل می‌شود. آیا او هنوز هم می‌تواند از سرنوشت «عروس شاهزاده» شدن فرار کند؟ این فیلم موفق می‌شود عناصر سبک گیلبرت و سالیوان را با شمشیرزنی‌های پرهیجان، شرارت به سبک پانتومیم، بدل‌کاری‌های فراوان و اندکی رومانس ترکیب کند که گاهی خواننده یا تماشاگر جوان را کمی شرمنده می‌کند. کری الویز و رابین رایت با هم بسیار خوب کار می‌کنند و با کمک آندره روسیموف و مندِی پاتینکین که طعنه‌آمیز و شوخ‌طبع‌اند، کل اثر مجموعه‌ای از ماجراهای شاد و جذاب می‌شود که نشان می‌دهد با طراحی تولید خلاقانه، موسیقی شاد و استعدادهایی در جلوی و پشت دوربین چه کارهایی می‌توان کرد. زمان با این فیلم مهربان بوده است؛ کسانی که با «زورّو» و آثار سی.اس. لوئیس و کمی هم ارول فلین بزرگ شده‌اند، احتمالاً از آن لذت خواهند برد. من لذت بردم.